کتاب دو قدم این ور خط

احمد پوری در کتاب دو قدم این ور خط از آرزویی قصه‌پردازی می‌کند که احتمالا همه افراد در برهه‌ای از زندگی‌شان داشته‌اند؛ دیدن یک چهره مشهور که اکنون در قید حیات نیست! این رمان متفاوت و جنجالی سفر فراواقع‌گرایانه راوی و دیدار با شاعر محبوب روسی‌اش را روایت می‌کند.

درباره کتاب دو قدم این ور خط:

با راوی این رمانِ بی‌نهایت جذاب در زمان و مکان سفر کنید!

برخی از منتقدین ادبی بر این باورند که رمان دو قدم این ور خط، دریچه‌ای نو به روی ادبیات داستانی معاصر در زبان فارسی گشوده است. احمد، راوی این داستان به شاعری روس به نام «آنا آخماتووا» عشق می‌ورزد. او این فرصت را می‌یابد که نامه‌ای به آنا بنویسد اما چگونه؟

احمد، مردی جوان است که روزی در یک کتاب‌فروشی زندگی‌اش برای همیشه دگرگون می‌شود! او که در حال خرید کتاب شعر شاعر مورد علاقه‌اش آنا آخماتووا بوده است، با مردی به نام اورلف دیدار می‌کند. اورلف شخصیتی مرموز و پیچیده دارد و ادعا می‌کند مدتی با آنا آخماتووا دوست بوده! این در حالی است که آنا سالیان سال است که فوت کرده. احمد که از این فرصت استثنایی نمی‌گذرد حاضر است برای دیدن آنا دست به هر کاری بزند... سفر فراواقع‌گرایانه او از تهران آغاز می‌شود و در لندن و تبریز و باکو و لنینگراد ادامه می‌یابد.

یکی از ویژگی‌های مثبت این داستان را می‌توان هنجارشکنی‌های عرفی دانست؛ برای مثال آشنایی‌زدایی در نقش زنان و شخصیتی که در داستان دارند از نکات برجسته و شایان توجه است. در جایی از کتاب می‌خوانیم که زن احمد در مواجهه با مسئله‌ای بغرنج، واکنش احساسی نشان نمی‌دهد؛ موقعیتی که به احتمال زیاد از سوی مخاطب، پیش‌بینیِ یک نوع بروز احساس لطیف زنانه می‌شود.

احمد پوری روایت کتاب دو قدم این ور خط را به نحوی دیالوگ محور هدایت می‌کند و هوشمندانه، نقش مهمی به هر یک از شخصیت‌های داستان می‌دهد تا فرصتی مناسب برای شما پیش می‌آورد که با شخصیت‌های داستان بهتر آشنا شوید.

خواندن کتاب دو قدم این ور خط به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

اگر به خواندن رمان‌های تاریخی و اجتماعی ایرانی علاقمندید و از داستان‌های معاصر فارسی لذت می‌برید، خواندن کتاب دو قدم این ور خط را به شما توصیه می‌کنیم.

با احمد پوری بیشتر آشنا شویم:

او در سال 1332 در یکی از محله‌های قدیمی شهر تبریز دیده به جهان گشود. احمد پوری تحصیلات اولیه خود را در ایران گذراند و سپس برای تحصیل در مقطع کارشناسی راهی اسکاتلند شد. وی پس از اتمام دوره لیسانس، به نیوکاسل مهاجرت کرد و مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت نمود. پوری که در سال 1367 به ایران بازگشت، فارغ از تدریس زبان به فعالیت‌های ادبی متنوعی همچون ترجمه شعر مشغول شد. او با قلم شاعران برجسته‌ای در سراسر جهان از جمله نزار قبانی، ناظم حکمت، پابلو نرودا و فدریکو گارسیا لورکا آشنا بود و بسیاری از اشعار آنان را به فارسی برگرداند؛ ترجمه‌های درخشانی همچون: هوا را از من بگیر، خنده‌ات را نه، خاطره‌ای در درونم است، تو را دوست دارم چون نان و نمک، دنیا را گشتم بدون تو و عنکوبت و مگس.

در بخشی از کتاب دو قدم این ور خط می‌خوانیم:

تانیا دامنی گلدار و بلند پوشیده بود با بلوزی صورتی‌رنگ و آستین کوتاه. موهایش را دم‌اسبی بسته بود. این‌کار صورتش را بزرگ‌تر نشان می‌داد و چشمانش درشت‌تر به‌نظر می‌رسید. روی میز دو سه کتاب و دفتر ولو بود. نشستم. تانیا نوشیدنی تعارف کرد و من شربت را ترجیح دادم. هوا گرم بود و شربت می‌چسبید. رفت بیرون و با دو لیوان روی سینی برگشت و نشست و بدون مقدمه کتابی را از روی میز برداشت و گفت: «این یکی از کتاب‌هایی است که باید برای پایان‌نامه‌ام ‌بخوانم و از آن نقل قول‌هایی بیاورم. کتاب مشکلی نیست، اما دو سه جایش را اصلاً‌ نمی‌فهمم. ظاهراً زبان سختی ندارد، ‌اما‌ معنی‌اش جور درنمی‌آید.»

کتاب را از دستش گرفتم و نگاهی به اسم آن انداختم؛ «گذری به هند» از ادگار مورگان فاستر. خوانده بودمش. این را که به او گفتم، خوشحال شد و بعد صفحه‌ای را که علامت گذاشته بود باز کرد. با مداد دور کل صفحه را خط کشیده بود.

این حرف‌های مادر وکیل درباره‌ی آن دکتر هندی است. اصلاً‌ نمی‌فهمم چه می‌گوید. همه‌ی لغاتش را از لغت‌نامه درآورده‌ام، ‌اما باز منظورش را‌ نمی‌فهمم.

صفحه را برایش خواندم و توضیح دادم. در حین صحبت من با سرعت یادداشت برمی‌داشت و گاه از من می‌خواست لغتی را بیشتر بشکافم و یا عبارتی را مفصل‌تر توضیح بدهم. وقتی حرفم تمام شد، چهره‌اش باز شد و گفت: «خُب. این شد یک چیزی. چه‌قدر عالی شد! اتفاقاً این قسمت برای مقاله‌ای که می‌نویسم خیلی لازم و کلیدی است. این زن نماینده‌ی وجدان بیدار بشری در دل یک نظام مبتنی بر استثمار و استعمار است. نگفتم شما می‌توانید خیلی کمکم کنید؟»