کتاب صوتی جاده

کتاب صوتی جاده یکی از بهترین آثار کورمک مک کارتی است که سیمای جهان را پس از مرگ طبیعت و تمدن بشری به گونه‌ای بی‌همتا و یک دست نمایش می‌دهد و به شرح دنیایی تباه و پرهراس می‌پردازد. این اثر در سال 2007 عنوان بهترین کتاب در بخش داستانی جایزه پولیتزر را به دست آورد.

رمان جاده (The Road) روایتی زیبا از پدر و پسری است که به دنبال محیطی مناسب برای زندگی می‌گردند. آنان از شرق به جنوب غربی آمریکا می‌روند تا شاید این محیط مناسب را پیدا کنند. دارایی آن‌ها در این سفر فقط یک هفت‌تیر، یک گاری و مقداری نان خشک و... است.

کتاب صوتی جاده، رمانی درباره زندگی و زنده مانده‌ها پس از فاجعه‌ انفجار اتمی و نابودی آمریکاست. در این فاجعه بسیاری از آمریکایی‌ها جان خود را از دست دادند و بسیاری دیگر که زنده ماندند برای ادامه زندگی‌شان ایستادند و به مبارزه پرداختند. در این زمان کشورها و دولت‌ها وجود خارجی ندارند. دیگر چیزی به نام نظم و قانون حکم‌فرما نیست. خورشید هیچ‌گاه از پس ابرهای خاکستری بر زمین نمی‌تابد. اکثر آدم‌ها در انفجار اتمی عظیمی جان باخته‌اند و آن‌ها هم که زنده مانده‌اند، یا عضو دسته‌ی جنایت‌کاران بی‌رحم شده‌اند یا زباله گردهایی تنها و بعضاً خطرناک هستند. این اثر داستانی ناامید کننده نیست بلکه داستانی درباره‌ی پیروزی عشق و انسانیت بر علیه نفرت و پلیدی است. کورمک مک کارتی (Cormac McCarthy) در این کتاب سعی می‌کند آن چه را آلبرت اینشتین شش دهه پیش کوشید به ما بیاموزد به یادمان آورد: «اگر جنگی هسته‌ای رخ دهد، آن وقت زنده‌ها به مردگان رشک خواهند برد.»

ایده داستان این کتاب چند سال پیش در اتاق هتلی در تگزاس به ذهن مک کارتی رسید، در نیمه‌ی شب و هنگامی که پسرش خواب بود او از پنجره به شهر نگاه می‌کند و به این می‌اندیشد که شهر در 50 یا 100 سال دیگر چگونه خواهد بود؟ به پسرش فکر می‌کند و چیزهایی می‌نویسد. بعدها در سفر به ایرلند درمی‌یابد که این‌ها فقط یادداشت نیستند بلکه می‌توانند یک کتاب باشند.

کورمک مک‌ کارتی رمان‌نویس و نمایش‌نامه‌نویس آمریکایی با نام چارلز مک‌کارتی (Charles McCarthy) در شهر پراویدنس ایالت رودآیلند به دنیا آمد، او همراه 5 شیر در یک خانه بزرگ در شهر ناکسویل ایالت تنسی بزرگ شد. پدرش در این شهر یک وکیل موفق بود. شخصیت‌های رمان‌های اولیه او غالب آدم‌هایی بی‌خانمان و بی‌پول بودند که در کلبه‌هایی فاقد برق بی‌اجازه ساکن می‌شدند و در مناطق دور افتاده یا مکان‌هایی خالی بیابان‌ها به سختی زندگی می‌کردند. با وجود تعریف و تمجیدهای زیاد مک‌کارتی از سوی منتقدان، خیلی از آثار او با استقبال روبه‌رو نشد.

در قسمتی از کتاب صوتی جاده می‌شنویم:

روزها و هفته‌های بعد، هم چنان تنها و مصمم به سوی جنوب رفتند. تپه ماهورهای لخت و وحشی، خانه‌های فلزی و گاه در پایین دست، خطوط بزرگراه‌های بین شهری را در میان درختان دوباره رسته می‌دیدند. درست بعد از شکاف مرتفع بین دو کوه ایستادند و جنوب را نظاره کردند. زمین تا جایی که چشم کار می‌کرد سوخته بود. هیکل سوخته‌ی تخته سنگ‌ها از تل‌های خاکستر بیرون زده بود. ابرهای خاکستری از زمین بر می‌خاست و در دل برهوت به سمت جنوب می‌وزید. خورشید بی‌رمق، ناپیدا در پس ظلمت راه خود را می‌پیمود.

روزها یکی پس از دیگری سرزمین تف دیده را پیمودند. پسرک چند عدد مداد شمعی پیدا کرده بود و روی ماسکش دندان‌های نیش بلند کشیده بود. بی‌شکایت، آهسته و سنگین گام بر می‌داشت. یکی از چرخ‌های جلویی چرخ دستی لق شده بود. چه می‌شد کرد؟ هیچ. جایی که همه چیز سوخته و خاکستر شده بود، امکان روشن کردن آتشی نبود. شب‌ها دراز و تاریک بود و هوا سردتر از آن چه تاکنون به یاد داشتند. چنان سرد که سنگ‌ها را می‌شکافت و جانت را می‌گرفت. پسرک لرزان را در آغوش می‌فشرد و در تاریکی هر نفس ضعیفش را می‌شمرد.