نقد، بررسی و نظرات کتاب صوتی جاده - کورمک مک کارتی
4.1
8 رای
مرتبسازی: پیشفرض
مریم مهدی
۱۴۰۴/۰۹/۰۵
00
کتاب جادهِ مک کارتی رو همین چند روز پیش تموم کردم. راستش دلیل اصلی اینکه رفتم سراغش، علاقهٔ شدیدم به فیلم No Country for Old Men بود. اون فیلم رو بارها و بارها دیدم و هر بار هم برام جذاب بوده. وقتی فهمیدم پشت اون فیلم یک رمان از مک کارتیه، طبیعی بود که فکر کنم جاده هم باید همون جنس کشش، تنش و دنیاسازی رو داشته باشه. حتی با وجود اینکه معمولاً فیلم ها نسبت به کتاب ها خلاصه تر و ساده تر می شن، همون فیلم هم من رو چند بار کشوند پای تماشا. برای همین توقعم از جاده بالا بود. اما تجربهٔ خوندن جاده کاملاً متفاوت دراومد. رمان یک فضای آخرالزمانی داره که نمی خوام اسپویل کنم، ولی انتظار داشتم داستان افت و خیز بیشتری داشته باشه. تقریباً هیچ خط روایی قابل توجهی شکل نمی گیره. بیشتر توصیف مداوم یک مسیر، یک وضعیت، و یک حسه؛ نه پیشروی داستان. انگار کتاب روی یک حال وهوای ثابت می مونه و جلو نمی ره. پدر و پسر فقط حرکت می کنن، و ما هم فقط همراهشون راه می ریم، بدون اینکه رخداد قابل توجهی جریان پیدا کنه. اگر کسی دنبال رمانی باشه که تعلیق، پیچش های ملموس، یا اتفاق های جدی داشته باشه، جاده نمی تونه نیازش رو برآورده کنه. برای من تجربه ای کاملاً متوسط بود؛ نه اینکه بد باشه، ولی چیزی هم نداشت که آدم رو بکشه دوباره سمتش یا بعد از تمام شدنش حس ویژه ای بده. حتی اون پیام انسانی یا نگاه اخلاقی که خیلی ها ازش حرف می زنن، به نظرم چندان عمیق یا تاثیرگذار درنیومده بود. انگار کتاب تا آخر هم نمی دونه می خواد ناامیدی بده یا امید، و این معلق بودن هم باعث شد پایانش برای من چندان قوی نباشه. در کل، اگر کسی دنبال رمان های پرکشش، پرحادثه یا پرتعلیقه، به نظرم جاده انتخاب مناسبی نیست
