کتاب صوتی مرد رویاهای من

کتاب صوتی مرد رویاهای من اثر دوریس دوری، یکی از بهترین داستان‌نویسان زن آلمانی و برنده جایزه‌ی ارنست هوفریشتر و جایزه‌ی بتینا فون آرنیم مجله‌ی بریگیته، است. این رمان بیانگر تلاش زنی است در جستجوی خود اما با بهانه یافتن مرد رویاهایش.

آثار دوری با آنکه زنانه‌اند و لطیف، اما گویا همیشه با تمایلات فمینیستی افراطی همخوان نیستند. داستان مرد رؤیاهای من (Der Mann meiner Traume) علاوه بر درون‌مایه‌ای عشقی و لطیف، بیانگر تلاش زنی به نام آنتونیا برای پیدا کردن خودش است، او زنی احساساتی، بریده از زندگی طبیعی است که در دنیای سرمایه‌داری و سودای بهره‌کشی از تن آدم‌ها به صرفِ زیبایی ظاهری‌شان، از درون تهی می‌شود، اما خودش در درون خود این تهی شدگی را حس می‌کند و برای گریختن از آن به هر دری می‌زند. در همین تلاش‌ها ناگهان به ولگردی لاقید و کثیف برمی‌خورد. به او دل می‌بندد. به همان کسی که به تعبیری بخشی از تمایلات خودش است.

دوریس دوری (Doris Dorrie) در سیرِ داستان، ما را به آمریکای لاتین، به پرو و در نهایت به ویرانه‌های ماچوپیچو می‌برد تا با قهرمان‌های اثر که یک مرد و یک زن هستند، شگفتی‌ها و پیچیدگی‌های تمدنی عظیم اما ویرانه را ببینیم و تکامل دو فرد را از دو زاویه‌ی مختلف نظاره کنیم: مردی که ظاهراً به خودش رسیده و با خیال راحت در پلشتیِ خودخواسته، برای دهن‌کجی به مناسبات بورژوازی و جامعه‌ی سرمایه‌داری، راه گدایی و هیپی‌گری را در پیش گرفته و زندگی رقت‌باری دارد، اما خشنود و آرام به نظر می‌رسد و زن جوانی که از کالایی شدن و توجه بی‌اندازه از سوی دیگران به ظاهرش و غوغای شهرت زود هنگام از راه قرار گرفتن عکس‌اش بر روی مجله‌های رنگین و جلف، از خودش منزجر می‌شود.

دوریس دوری در داستان «مرد رویاهای من» با زبانی عینی و تصویرگرا سخن می‌گوید نه سخنانی پیچیده و تحلیلی، نویسنده سعی دارد تا مخاطب اتفاقات داستان را همچون فیلمی در ذهن خود متصور سازد. نویسنده، در این کتاب، ما را به پانصد سال قبل، در آثار نقاشان ایتالیایی در فلورانس، در دربار مدیچی‌های معروف می‌برد تا از این رهگذر، پیوند گذشته و اکنون و دغدغه‌های پایان ناپذیر بشری را نظاره‌گر باشیم.

در قسمتی از کتاب صوتی مرد رویاهای من می‌شنویم:

«...نمی‌شناسمش! آدم چطوری دلتنگ آدمی غریبه می‌شود؟ اصلاً چه پیش می‌آید که آدم عاشق آدم غریبه و لاقیدی می‌شود؟ چرا همیشه فکر می‌کنی، وقتی با کسی توی یک بستر هستی، واقعاً باید هم‌زمان دوستش هم داشته باشی؟ اگر فقط با او قهوه خورده بودم حالا کمتر زجر می‌کشیدم. چرا به خاطر کمی رمانتیک‌بازی همه چیز این همه دراماتیک می‌شود؟»