نقد، بررسی و نظرات کتاب صوتی آخرین روز یک محکوم به اعدام - ویکتور هوگو

این نسخه صوتی کامل نیست و فقط قسمتی از کتاب هست. این بخش داستان روزی رو به زیبایی توصیف میکنه از زبان یک زندانی که حکم اعدام خودش رو میشنوه و اینکه انتظار شنیدن چنین حکمی رو نداره و توصیف بی تفاوتی افراد حاضر در دادگاه رو بیان میکنه. خوانش داستان بسیار عالی بود.

آثار ویکتور هوگو همیشه عالی هستند و این کتاب هم خیلی خوب بود و خیلی عالی اوضاع بد اجتماعی رو به تصویر می‌کشد که چطور مردم از اعدام یک انسان خوشحال میشن و افرادی که جرمی مرتکب شدن دیگه نمیتونن مثل یک آدم عادی در اجتماع زندکی کنن و حتی مردم هم با اون‌ها بدرفتاری می‌کنند

داستان سرشار از کلمات درست و بجا بود، امیدی که تا لحظه‌ی اخر برای صدور حکم داشت رو دوست داشتم و تصمیم عجیبی که بجای حبس ابد اعدام رو پذیرفت برام جالب بود گوش دادنش روزمو متفاوت کردخودمو جای محکوم به اعدامی گذاشتم که اگر یک لحظه از ازادی من رو بهش میدادن چه زندگی. برای خودش میساخت

صداپیشه به خوبی کلمات و احساسات رو ادا میکرد و داستان هم با تمام تلخی واقعیتی رو روایت میکرد که اصلا قابل انکار نیست
جالب اینکه نویسنده زیاد به جرم محکوم نپرداخته و بنظرم این به این معناست که گاهی واقعا مهم نیست محکوم چه جرمی داشته، انقدر شوق و ذوق مردم و اعدام باز هم زیادیه!

این کتاب واقعا جالب بود... ادم رو به فکر فرو میبرد... از دیدگاه یک شخصی که محکوم به اعدام هست ثانیه‌هاچجوری میگذره؟ با چه تفکری؟ با چه شدت نوری تو زندگی؟ واقعا کتابش برام جالب بود و میخوام که بازم گوشش بدم... بنظرم ارزش تفکری که بعدش هست رو داره... و حقیقتا قلمشو دوست داشتم واقعا...

داستان صوتی کوتاهیه من زیاد خوشم نیومد ولی متاسفم برای بعضی افراد که به جز مسخره کردن کار دیگه‌ای بلد نیستن. کسایی که برای تماشا کردن اعدام یه محکوم میرن واقعا چه لذتی در تماشای غم و اندوه مردم میبینن. در حالی که با یه لبخند به اون محکوم می‌تونستن قبل مرگش دلش رو شاد کنن.

ویکتور هوگو در کتاب آخرین روز یک محکوم، ثابت کرده که فقط نویسنده و ادیبی توان‌مند نیست. او همان کسی است که در تمام زندگی‌اش شاهد رنج و محنت مردم بوده است. از بی‌نوایان گرفته تا گوژپشت نتردام، در تمام این آثار اعتراض مردی را می‌بینیم که صدای محرومان را به گوش دولت‌مردان می‌رساند.

عالی بود، باخوانش روان و دلنشین آقای عمرانی، درک توصیف‌ها و فضاسازی ویکتور جاودان هم راحتتر هم لذت بخش تر بود.
من پیشنهاد میکنم همه حداقل یکبار بشنویم، من باشنیدنش از صمیم قلب سپاسگزار آزادی و فرصت زیستنم شدم باوجود حس و حال بی انگیزگی یه تلنگر خوردم و روحیه م بهتر شد

کوتاه و پر مفهوم!
زندگی کوتاه ره به زندگی طولانی و بی ارزش بردگی ترجیح داد. یک دنیا پیام داشت و واقعا درک نمیتوانه آدم، چرا با مرگ یکی خوش شویم؟ اگر بدترین آدم روی زمین ره بشناسیم و درکش کنیم به او حق میتیم که ایقسم بد شده چرا کوشش نمیکنیم کسی ره بفهمیم و فقط قضاوت میکنیم

چقدر مردم ترسناکن و بی قلب آخر داستان برام خیلی جالب بود این همه خوشحالی برای گرفتن جون یه آدم به نظرم طبیعی نیست یا من زیادی مهربونم یا مردم طبیعی نیستن یه نظرم خیلی غمگین بود امیدوارم این صحنه‌ها برای همه ترسناک باشه و دردناک و غیر قابل وصف به امید روزای خوب و جامعه‌ی سالم

احساس عجیبی رو توی من ایجاد کرد. حس تناقض هم توشون بود و اینکه تا چیزی رو از دست ندی ارزشش رو درک نمیکنی. توصیفهای قشنگی داشت. اجرا هم که از موسسه ی ماه آوا بود خیلی خوب بود. مثل کارهای دیگه ای که تا به حال ازشون شنیدم. خیلی طولانی نیست ولی واقعا ارزشش رو داره .

داستان بسیار کوتاه که ارزش هر لحظه از زندگی را گوشزد میکند. هیچکس نمیداند که کی میمیرد. شاید همین فردا. پس همه ما یک محکوم به اعدام هستیم که باید از همین لحظه و همین حالا و شرایط لذت ببریم و دنیا را زیبا ببینیم. البته این مطلب در متن کتاب بسیار هوشمندانه مستتر بود

خیلی داستان خوبی بود، در آخر داستان میگه مردم از اینکه من اعدام میشم خوشحال بودن، بنظر من اینکه کسی از اعدام یه نفرخوشحال بشه دلیل برسنگدلی طرف نیست بلکه خوشحاله که عدالت اجرا میشه، باید به این فکر کرد طرف چه کاری کرده که مستحق بدترین نوع مجازات یعنی اعدام شده؟

هیچ کس نمیتونه حال یک اعدامی رو بنویسه جز خودش که تا پای چوبه دار رفته این داستان همانند ماهی است که احوال دوزیست رو نوشته که خارج آب چطوره شاید قابل تصور باشه هردوتاش ولی تا تجربه نشده نمیشه گفت بعدشم خودش به آرزوش رسید منم به جای اون بودم اعدام بهترین انتخاب هست

خیلی خوشم اومد ازش کسی تو زندان بود که روحش لطیف بود و به عمد قاتل نبود و همیشه دنبال روزنه امید و‌ی خوشی کوچیک بود... شاید میخاست بگه به قضاوت أفراد در جایگاهی که هستن نشینینبم... کسی که قاتل ذاتا بد نیس و شاید کسی که بیرون زندان مثل اون مردم خیلی بدتر باشن.... لذت بردم

به بهترین و زیبا‌ترین و محکم‌ترین شکل ممکن داستان رو به زبان شعر ارائه کرده. احمد شاملو هم از این تصویر این داستان الهام گرفته. اونجا که میگه: بیرون رنگ خوش سپیده دمان ماننده یکی نت گمگشته میگشت پرسه زنان روی سوراخهای نی به دنبال خانه اش، از انعکاس تابش آب بر سقف.

داستانی تلخ اما واقعی. اعم انسان‌ها در شرایطی که محدود باشن به معنای زندگی پی میبرن و موقعی شروع به لذت بردن از زندگی میکنند که دیگه دیر شده. و البته خوشحالی مردم از اعدام به نظرم به این خاطر که (با زبان ساده بگم) انسانها حسودن نسبت به کسی که دیدشون به این زندگی متفاوته

میگه در هر موقع و هرجا از زندگی لذت ببر. البته با صدای خوب اقای عمرانی عزیز. تلنگری کوچک به زندگی امروزی ک بی‌توجه از زیبایی‌های عالم هستی به راحتی میگذریم♥️

بسیار توصیفات زیبایی داشت و با صدای اقای عمرانی که به سبک نمایش نامه خوانی اجرا کردند عالی بود.

گویندگی آقای عمرانی، زیبایی داستان رو چندین برابر میکنند🌼🌼🌼

ویکتور هوگو نمیخواهد ما فقط برای یک محکوم دل‌سوزی کنیم. میخواهد ما را مجبور کند از خودمان بپرسیم جامعه وقتی آدمی را میکشد دقیقا چه فرقی با همان خشونتی دارد که ادعا میکند دارد مجازاتش میکند… کتاب نقد به قانون نیست بلکه نقد به بی حسی جمعی است…

به نظرم هرازگاهی خوبه که آدم خودش رو به جای انسان‌هایی قرار بده که مرتکب عمل خطایی شدن و جامعه بشری تصمیم به مجازاتشون گرفته فارق از اینکه محکوم به خاطر چه کاری مجازات میشه ما حس و حالش رو درک میکنیم و محکومین چیزی جز انسان نیستن و ما همه هم انسانیم

توصیفات نویسنده از جزئی‌ترین چیزها بسیار جالب و خواندنی (شنیدنی) بود با اینکه اولش گفت بابت جنایتی که مرتکب شده بودم ولی چون چیزی از گذشته نگفت باعث شد با محکوم همراه بشیم و دلمون براش بسوزه شاید این تنها راهی بود که می‌شد چنین کاری کرد که نویسنده کرده بود.

قدرت کلام گوینده و جذابیت متن داستان مانند دو اهرم الاکلنک گوش مخاطب رو بازی میداد و گویی گاهی به عمق داستان و گاهی به صدای گوینده متصل میشدیم بدون آنکه اجباری در کار باشد و این تناسب هماهنگی متن و صدا جای قدردانی داره و صد البته ارزش شنیدن☘️🙏

این که فضای ذهنی یک محکوم به اعدام و حال و هوای درونی چنین شخصی رو از زبان خودش بشنویم به نظرم حس عجیبی داره. ترس، نا امیدی، فکر مرگ و تمام احساساتی که در این فرد جریان داره، به خوبی روایت شده... در انتها هم خوشحالی مردم از تماشای صحنه ی اعدام 🙁...

به نظرم، یکی از زیباترین و تاثیرگذارترین بخش‌های این کتاب، توصیف احساسات و تفکرات ویلفر دو لا وال است، به خصوص در لحظات پایانی زندگی‌اش. هوگو با چنان ظرافت و هنری این تغییرات روحی رو به تصویر می‌کشه که خواننده رو کاملاً با شخصیت اصلی همراه می‌کنه.

من این کتاب رو هم صوتی گوش دادم هم متنشو خوندم. داستانش جالبه و قلم نویسنده قوی هست. طوری که با تمام وجودت میری تو دل داستان. درباره آخرین روز زندگی یک زندانی هست. و البته سنگدل شدن ما آدم هارو نشون میده اون بخش که مردم به خاطر اعدامش شادی می کردن.

اعدام، اعدامی، اذان صبح، برای ما، مردم ایران، معنای ملموس تر و زخم عمیقتری رو یادآوری میکنه! چی میشه که یک انسان در هر مقام و موقعیتی، برای جان یک انسان دیگه، ولو مجرم، چنین تصمیمِ بی بازگشتی رو میگیره؟ اگه روزی بفهمه که اشتباه کرده، چطور با خودش کنار میاد؟

ممنون از کتابراه و روای خوب آن آقای رضا عمرانی خیلی خوب این کتاب را ارائه کردند. به نظرم بد نیست گاهی آدم فکر کنه به آخر عمرش نزدیک شده
روزمرهگی از سرش می‌پره. با این کتاب دلهوره یک محکوم به اعدام را تجربه می‌کنید زیآد لذت بخش نیست ولی متن خوبیه

فوق العاده بود اما همه داشتن اینجا میگفتن که چقدر مردم بدی بودن اما چرا نمی‌گیم جرم چی بوده؟ قتل عمد یا غیر عمد اگر غیر عمد بود که احتمالا تبرئه می‌شد ولی تبرئه نشد و داستانی که نتیجه گیری مشخصی نداره چون همه چیز معلوم نیست درود بر ویکتورهوگو

نمیدونم چرا این اثر هوگو به اندازه بقیه آثارش دیده نشده ولی خیلی زیبا بود. مخصوصاً مقدمه ش وقتی هوگو مثل یک وکیل از موکلینش (محکومین به اعدام) دفاع می کنه، اینکه این مسئله رو از دو منظر منطقی و احساسی بررسی میکنه واقعا شاهکاره. حتما پیشنهاد میشه

تمام داستان تو ذهن شخصیت اصلی می‌گذره، از لحظه‌ای که حکم مرگش صادر می‌شه تا زمان اجرای حکم. کتاب پر از حس ترس، ناامیدی و اعتراض به مجازات اعدامه. هوگو با این داستان، بدون شعار دادن، خواننده رو مجبور می‌کنه به ارزش جان آدم‌ها و بی‌رحمی قانون فکر کنه.

آخرین روزش همون روزی بود که حکمش و اعلام کردن و این خیلی جالبه که بدونیم محکوم به اعدام لازم نیست حکمش اجرا بشه اون روزی که حکمش و اعلام کنن تمامه پس حتی اگه مجرم واقعی هم باشه آخرین لحضه بخشیده بشه چون اون یک بار موقع شنیدن حکمش مرده و تقاصش و پس داده

کتاب قابل تامل و جالبی بود قضاوت ادم ها بابت کار های گذشته و، درک شرایط و شخصیت فعلیشون همیشه از پیچیده ترین مسایل مربوط به حقوق انسانی بوده و هست بنظرم و ازین لحاظ امیدوارم نگاه حقوقی و انسانی به این مسایل با توجه به شرایط زندکی نوین بشر به روزتر بشه

داستان اصلی بیشتر از ۲ ساعت و ۱۶۰ صفحه است و این داستان به شدت تقطیع شده است و اگر کسی بخواهد لذت اصلی خوندن کتاب را ببرد این کتاب صوتی اون رو محروم از این لذت میکند برای کتاب خون‌های حرفه‌ای به هیچ عنوان توصیه نمی‌کنم گوش دادن به این کتاب صوتی را...

سلام داستان خوبی بود بیشتر داشت از شرایط یک محکوم صحبت میکرد که تا لحظه اعدام صد بار در خودش مرده است و بعضی افراد تا لحظه آخر امید به رهایی دارند وعده‌ای از همان اول مرده به حساب می‌آیند. توصیف شرایط جالب بود و از جزییات خوب استفاده کرده بود

داستان بسیار گیرا و بسیار عالی روایت شده بود به صورتی که خودم را جای نقش اصلی داستان احساس میکردم. صدای سکوت صدای پا و صدای زنجیر که تداعی کننده سلول زندان بود زیبایی داستان را چندین برابر میکرد. با سپاس و قدردانی از تیم کتابراه و استاد آقای عمرانی عزیز

چی بگم! نظر من اینه که آدم تا زمانی که مرگش رو جلوی چشماش نبینه شیرینی زندگی رو باور نمیکنه^^اونقدر زندگی رو بر خودش و دیگران سخت میکنه که روزاش بدتر از مرگ میشه و ارزوی مرگ میکنه.. اما نمیدونه موقع مردن ادم چقدر دستو پامیزنه که لحظه‌ای دیگه زنده باشه اما..

قلم محسور کننده هوگو بر کسی پوشیده نیست. توصیفات بسیار قوی از احساس و محیط پیرامون فرد محکوم باعث یک نوع همزادپنداری میشه. صدای گرم و دلنشین گوینده هم جذابیت داستان رو دو چندان کرده. پاردوکس‌هایی زیبایی هم داره. توصیه میکنم حتما گوش بدین و لذت ببرین.

داستان کوتاه و خوبی بود این موضوع را یادآور میشود که هیچگاه برای رفاه نسبی نسبت به همنوعان خود شخصیت خود را به مسئول، مدیر یا حاکم جبار نفروشیم چرا که هم صنفهای ما بدخواه و کینه توز ما خواهند شدضمن اینکه در نهایت عذاب وجدان ما را رها نخواهد کرد.

در تمام مدتی که داشتم به این داستان گوش میدادم به انسانهایی که بیگناه یا با جرمی به جز قتل عمد این روز رو تجربه کردن افتادم اگه من قانون مینوشتم به هیچ جرمی به جز قتل عمد با نیت قبلی اعدام نمینوشتم خیلی سخته که حکم مرگ یه انسان رو امضا کنید

کتابی است که در آن باید نگریست
به عادت هایمان و انتقال آن عادت‌های درست یا غلط به افراد نزدیکمان و پذیرفتن آن عادت‌ها توسط نزدیکانمان بدون تعمق در آن عادت توسط آن‌ها
فرهنگ و تدبر گزینه مناسبی برای اقشار جامعه میباشد که سر سری از آن می‌گذریم

سلام جالب بود و البته برای من مایه تلنگر
چون خودمو جای اون اعدامی فرض کردم
اینکه بیشتر قدر زندگی و نفس کشیدن، بودن با عزیزان، و لذت بردن از نعمات خدا رو بدونم
و فرصت رو برای رسیدن به موفقیت‌ها و خواسته‌ها و... از دست ندم و ارزششونو بدونم

در همان لحطه که متهم هر چه در اطرافش میبیند را کفن تصور میکنند، مردم او را اعدامی نامیده و خوشحال از اینکه کسی که خلاف کار است اعدام می‌شود و آنقدر تلخ است که آن دختر نیز خوشحال از اعدام شدن است. با اعدام کردن فقط جون افراد گرفته می‌شود نه هیچ چیز دیگری...

به نظر من مهمترین قسمتش اونجایی که در بدترین حالت ممکن بازهم دنبال زیبایی و امیده.
واقعا این امید که‌انسان رو زنده نگه میداره و تا وقتی‌که امید داری زنده ای!
چقدر خوبه که آدم قدر زندگیشو بدونه و از تک تک لحظه هاش لذت ببره ولی حیف که خیلی دیر متوجه میشیم!

توصیف احساسات و افکار فرد با ادبیات خیلی خوبی بیان شده بود ولی خود داستان به نظرم پایان نامشخصی داشت بطوری که من فکر کردم شاید فایل‌ها کامل دانلود نشده‌اند. شاید هم واقعا فایل دیگه‌ای بوده که دانلود نشده. من از ویکتور هوگو توقع داستان موثرتری داشتم.

اینکه در شرایطی ک محکوم به اعدام بازم هم به زیبایی‌ها بیشتر توجه میکنه و میبینه تا اینکه نگران حکمش باشه مث بقیه جالب بود ک بازم میتونه تو این شرایط مثبت اندیش باشه. اخر داستان اینکه مردم خوشحال بودند که اعدامی اعدام میشه بسیار تلخ و غمگین بود.

به قدری متن و شیوه بیان حالات در کتاب محکوم به اعدام جذاب بود که منو به شنیدن چند باره کتاب واداشت حتی گاهی نمی‌توانستم این محکوم را به عنوان یک جنایت کار تصور کنم و تنها حس همدردی و همزادپنداری با او در من شنونده بوجود می‌آمد

خوشم اومد اثار ایشون رو اصلن نخونده بودم اولین بارم بود
ولی خوشم اومد
از داستان کوتاه خوشم میاد تقریبن
مثل سه تار اثر ال احمد
و داستان‌های کوتاه صادق هدایت
ولی جزئیاتش عالی بود
اولین بار بود اینقدر به جزئیات توجه کردم
مفهمومش رو گرفتم......

داستان جالب و تامل برانگیزی بود، از این نظر که میزان وابستگی و نیاز ما به چیز‌های پیش پا افتاده‌ای مثل نور خورشید، که آرزوی یک زندانی هست رو بیشتر متوجه خواهیم شد. و البته گویندگی بسیار عالی‌ای داشت این داستان. خسته نباشید میگم خدمت آقای عمرانی 🌹