کتاب صوتی تصادف شبانه

کتاب صوتی تصادف شبانه اثر پاتریک مودیانو رمانی است به سبک رئالیسم که با تصادفی شبانه در یکی از خیابان‌های پاریس آغاز می‌شود.

در کتاب صوتی تصادف شبانه (Accident nocturne) راوی پسر نوجوانی است که نامی از او در داستان برده نمی‌شود و توسط ماشینی زیر گرفته می‌شود. راننده‌ برای پسر، کم و بیش آشنا به نظر می‌رسد. بعد از این اتفاق، حوادث عجیب و جالبی رخ می‌دهد: حضور یک ون پلیس، مقداری اتر، به هوش آمدن در بیمارستانی غیرمعمول و ناپدید شدن راننده‌ی زن که پاکت نامه‌ای پر از یادداشت‌های بانکی را به پسرک می‌دهد.

پسر جوان به طور مداوم در خیابان‌های شهر پرسه می‌زند و مکان‌ها و معابر برای او خاطراتی را زنده می‌کند که گویی قسمتی از آن‌ها را فراموش کرده است. وی تصور می‌کند ژاکلین بوسرژان؛ زنی که با او تصادف کرده را قبلاً نیز دیده است ولی تصویر دقیقی به خاطر نمی‌آورد. در طول این خیابان‌گردی‌ها راوی داستان به شرح برخی خاطرات در مورد پدری که ترکش کرده است و از او خبری ندارد و هم‌چنین آدم‌هایی که در کافه‌ها با آن‌ها روبرو شده است می‌پردازد. پس از یافتن ژاکلین گویی تب و تاب کشف گذشته در قهرمان داستان فروکش می‌کند و در عوض او را به آینده‌ای دور از تنهایی امیدوار می‌کند.

در رمان تصادف شبانه شیوه‌ی نگارش ساده، پرداخت به حافظه و غیرمطمئن بودن آن و دغدغه‌ی ژرف مودیانو (Patrick Modiano) درباره‌ی مسائل اخلاقی، مخاطبین بین المللی و طرفدارانی پر و پا قرص را برای این نویسنده به ارمغان آورده است.

پاتریک مودیانو نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۱۴ است. مودیانو یکی از چهره‌های مهم ادبی فرانسه محسوب می‌شود.

از جمله معروف‌ترین کتاب‌های ترجمه شده‌ی او به فارسی می‌توان ویلای دلگیر، شجره خانوادگی، جوانی، محله‌ی گم‌شده، یکشنبه‌های اوت، آه! ای سرزمین محبوب من، سفر ماه عسل، دورا برودر، ناشناخته‌ماندگان، م‍را ن‍گ‍ی‍ن ک‍وچ‍ول‍و م‍ی‌ن‍ام‍ی‍دن‍د، تصادف شبانه،‌ در کافه‌ی جوانی گم‌شده، افق، سیرکی که می‌گذرد، بیراه و… را نام برد.

در قسمت‌هایی از کتاب صوتی تصادف شبانه می‌شنویم:

یادم می‌آید بعد از ظهر یک روز بارانی، مردی با بارانی گاباردین خاکستری و ته ریش، برگه‌هایی در کارتیه لاتن پخش می‌کرد. توی آن برگه‌ها پرسش نامه‌ای بود که مربوط می‌شد به یک تحقیق در مورد جوانی. سوال‌ها به نظرم عجیب می‌آمدند: ساختار خانوادگی شما چگونه بوده است؟ جواب داده بودم: ساختاری نداشته‌ام. خودتان فکر می‌کنید پسر (یا دختر) خوبی برای والدین‌تان هستید؟ هیچ وقت پسر کسی نبوده‌ام. با تحصیلاتی که فرا گرفته‌اید، قصد دارید به پدر و مادرتان احترام بگذارید و خودتان را با محیط اجتماعی‌تان وفق دهید؟ تحصیلاتی نداشته‌ام. ترجیح می‌دهید انقلاب کنید یا به تماشای چشم اندازی زیبا بنشینید؟ تماشای چشم‌انداز زیبا…

برنامه‌ریزی کردن آرامش بخش است. بازویم را گرفت، در کنار خودمان، تمام آن ماهی‌های رنگارنگ را تصور می‌کردم که پشت شیشه‌ها در تاریکی و سکوت چرخ می‌زدند. ساق پایم درد می‌کرد و کمی می‌لنگیدم. او هم خراشی روی پیشانی داشت. نمی‌دانستم به سوی کدام آینده پیش می‌رویم. احساس می‌کردم ما قبلا در زمان‌های دیگری، در همان محل، همان ساعت، قدم زده‌بایم.