بله
وقتی یک دهه شصتی از بحران هم‌نسل‌هایش می‌نویسد، یعنی موضوع بسیار جدی است! مسعود زمانی، نویسنده‌ی دهه شصتی با رویکردی روانشناختی دست به نگارش کتاب بحران و خودشکوفایی دهه شصتی‌ها - جلد اول زده و در این اثر، تجربه‌های زیسته‌ی این نسل را در بستر اجتماعی، فرهنگی و روانی بررسی می‌کند. او از نسلی می‌نویسد که از کودکی تا بزرگسالی با بحران‌های متوالی روبه‌رو بوده‌اند؛ از جنگ و کمبود خدمات اجتماعی گرفته تا تنش‌های اقتصادی و فرهنگی دهه‌های بعد.
درباره‌ی کتاب بحران و خودشکوفایی دهه شصتی‌ها - جلد اول
دغدغه‌های ذهنی و روانی دهه شصتی‌ها برای نسل پیشین و نسل بعد از آن‌ها چندان قابل درک نیست. آن‌ها اغلب از سمت اجتماع با انگ‌هایی از قبیل بی‌انگیزه، خسته، تنبل و شکست‌خورده مواجه می‌شوند. این برچسب‌ها بازتابی سطحی از بحران‌های عمیق‌تری است که آن‌ها در طول زندگی خود تجربه کرده‌اند. مسعود زمانی در کتاب بحران و خودشکوفایی دهه شصتی‌ها - جلد اول، از نسلی می‌نویسد که کودکی‌اش با صدای آژیر و خطر بمباران گذشت، نوجوانی‌اش در سایه‌ی کمبودها و تنش‌های اقتصادی شکل گرفت و جوانی‌اش با بی‌ثباتی در تمام جنبه‌های زندگی همراه شد.
به باور مسعود زمانی، بدن صحنه‌ی اصلی وقوع بحران‌ها است و فشارهای اجتماعی و سیاسی در قالب اضطراب، خشم، ترس و بحران‌های هویتی در بدن و ذهن افراد رسوب می‌کند. کتاب بحران و خودشکوفایی دهه شصتی‌ها - جلد اول تنها یک جستار اجتماعی یا تاریخی نیست؛ بلکه تلاشی است برای پیوند دادن بحران‌های جمعی با واکنش‌های فردی و جسمانی. نویسنده با طرح مفاهیمی چون اعتیاد به اخبار، انقباض بدن و تنبلی ذهنی، نشان می‌دهد که بحران چگونه انرژی روانی و جسمی را می‌بلعد و فرد را از مسیر خودشکوفایی دور می‌کند.
دهه شصتی‌ها؛ ریشه‌های بحران بر ذهن و بدن
اما برای رهایی از بحران باید راهی وجود داشته باشد. مسعود زمانی معتقد است که بدن همان اندازه که میدان تجربه‌ی بحران است، می‌تواند محل بازیابی و خودشکوفایی نیز باشد. وی در کتاب بحران و خودشکوفایی دهه شصتی‌ها - جلد اول، راهکارهایی را برای خروج از بحران و رسیدن به انبساط بدنی ارائه داده است. برای مثال می‌توانیم به آب‌درمانی، خواب کافی، خودنوازشی یا ماساژ اشاره کنیم. رقص با چوب یا تمرین‌های رزمی نیز راه حلی اساسی برای تخلیه‌ی انرژی بحران و افزایش تاب‌آوری است. روش‌های تنفسی مانند «ویم هاف» نیز با ایجاد بحران مصنوعی، بدن را به بالاترین ظرفیت تاب‌آوری می‌رساند.
مسعود زمانی در این جستار روانشناسی و اجتماعی به اهمیت تمرکز از طریق حواس پنج‌گانه و ریاضت پیشگیرانه می‌پردازد. به باور او این اقدامات، راهبردهایی کارساز برای تسلیم کردن بدن در برابر خواهش‌های لحظه‌ای هستند و توانایی مقابله با بحران را در آینده افزایش می‌دهند. در نهایت او با استعاره‌ای روشن بیان می‌کند که مدیریت بحران شبیه رانندگی بر جاده‌ای یخ‌زده است؛ تنها با آرامش، کنترل و بازسازی ارتباط میان ذهن و بدن می‌توان از مسیر منحرف نشد و به خودشکوفایی رسید.
کتاب بحران و خودشکوفایی دهه شصتی‌ها - جلد اول یک جستار اجتماعی در حوزه‌ی مطالعات نسلی است. راهنمایی کاربردی و جذاب به قلم یک دهه شصتی که خود در دل بحران زیسته و هم‌نسلانش را به آرامش فرا می‌خواند. این کتاب مفید در حوزه‌ی سلامت روان، توسط انتشارات نقد فرهنگ چاپ و منتشر شده است.
کتاب بحران و خودشکوفایی دهه شصتی‌ها - جلد اول برای شما مناسب است اگر
- دهه شصتی هستید و می‌خواهید بعد از تحمل دشواری‌های زندگی بالاخره در مسیر خودشکوفایی قرار بگیرید.
- مطالعه‌ی کتاب‌های حوزه‌ی جامعه‌شناسی و مطالعات نسلی، بخشی از برنامه‌ی فرهنگی شما است.
- می‌خواهید با خواندن یک کتاب روانشناسی، ریشه‌ی بحران‌های درونی خود را بررسی کنید و جسم خود را به آرامش فرا بخوانید.
- می‌خواهید یک کتاب جامعه‌شناسی با رویکرد دعوت به آرامش و سلامت روان به یک دهه شصتی هدیه دهید.
در بخشی از کتاب بحران و خودشکوفایی دهه شصتی‌ها - جلد اول: بدن می‌خوانیم
روان‌شناسان معتقدند شما برای اینکه دچار پدیده‌ی منفی‌بافی شوید، نیاز نیست هیچ کاری انجام دهید، شما می‌توانید هر جایی که زندگی می‌کنید بنشینید یا دراز بکشید و همه‌ی اندوه‌های دنیا را تجربه کنید. منفی‌بافی نیاز به هیچ حرکتی ندارد در حالی که مثبت‌اندیشی و ایجاد شادمانی همواره نیاز به حرکت و انتخاب کنش را در لحظه دارد. مثبت‌اندیشی بسیار سخت‌تر از منفی‌بافی است. بسیار سخت است ما در کنج اتاق خود بنشینیم و اراده کنیم شاد شویم، و، در همان لحظه، شادی سراغ ما بیاید. در حالی که می‌توان بدون صرف هیچ انرژی و به‌سرعت وارد فاز اندوه شد.
ایجاد هیجان‌های مثبت در بشر همواره نیاز به حرکت دارد. این حرکت می‌تواند یک نرمش کوچک یا پرش از ارتفاع باشد، ولی نکته اینجاست ما برای ایجاد شادی در بدن خود همواره نیاز به حرکت داریم. حرکت شادی را به‌وجود می‌آورد و البته شادی هم باعث حرکت می‌شود. همان‌طور که ورزش و تکان دادن اعضای بدن باعث ایجاد حس نشاط در بدن می‌شود زمانی که بی‌حرکت روی صندلی نشسته‌اید و خبر بسیار خوبی می‌رسد، ناخودآگاه از روی صندلی برمی‌خیزید، دست‌ها را به هم می‌مالید و شاید مرتکب حرکات موزون شوید!
برای انقباض بدنی، نیاز به کاری نداریم، ولی برای انبساط بدنی، نیاز داریم انتخاب کنیم حرکتی را دنبال کنیم. برای ایجاد انبساط‌های خودساخته در بدن، می‌توانیم از نرمش‌های کششی استفاده کنیم. نرمش‌های کششی چندین استفاده و کاربرد دارند. این نرمش‌ها باعث کاهش سطح اسید لاکتیک در بدن می‌شوند و کاهش این اسید تنش‌های عضلانی را می‌کاهد و خودبه‌خود باعث انبساط می‌شود. در عین حال، کاهش اسید لاکتیک باعث ایجاد حس آرمیدگی در بدن می‌شود.
