کتاب پیش از آنکه حافظه‌ات محو شود

تودوروکی تصمیم خود را گرفته است. او در زمان سفر می‌کند تا در کنار ستسوکو بماند؛ اما نه برای چند دقیقه، بلکه تا ابد. او قهوه‌ی خود را نمی‌نوشد تا به زندگی بازنگردد. کتاب پیش از آنکه حافظه‌ات محو شود نوشته‌ی توشیکازو کاواگوچی یک فنجان قهوه را در برابر ما می‌گذارد تا با نوشیدن آن زمان را به عقب ببریم و با عزیزان خود که آن‌ها را از دست داده‌ایم ملاقات کنیم. این داستان تخیلی از پرفروش‌ترین آثار نیویورک تایمز است.

کتاب پیش از آنکه حافظه‌ات محو شود

اگر اهل خطر کردن هستید، وارد این کافه شوید. البته باید بدانید ما نمی‌توانیم خروج صحیح و سلامت شما را از این کافه تضمین کنیم. اگر نتوانید تا قبل از سرد شدن قهوه آن را بنوشید، ممکن است هیچ‌چیز برایتان خوب پیش نرود و به زندگی عادی خود بازنگردید. در این صورت احتمال دارد به روح سرگردان تبدیل و جایی میان مرگ و زندگی گرفتار شوید. یک گزینه‌ی بدتر هم وجود دارد و آن به‌طور کلی نابود شدن است. ممکن است در لحظاتی که گرم صحبت کردن با دوست یا اعضای مرحوم خانواده‌ی خود هستید، دیگر به دمای قهوه توجه نکنید و تنها فرصت خود برای بازگشت به این دنیا را از بین ببرید؛ به این دلیل است که هشدار می‌دهیم ابتدا خطر نوشیدن این قهوه را بپذیرید و سپس به کافه‌ی فونیکولی فونیکولا وارد شوید.

کتاب پیش از آنکه حافظه‌ات محو شود (Omoide ga kienai uchi ni) امکانی افسانه‌ای و بی‌رقیب را پیش رویتان می‌گذارد. توشیکازو کاواگوچی (Toshikazu Kawaguchi) در این کافه یک صندلی را برای ملاقات افراد با مردگانشان اختصاص داده است. مشتریان باید روی این صندلی ویژه بنشینند، قهوه سفارش دهند و به گذشته بروند. صاحب کافه در لحظاتی که مشتری مشغول غیب شدن و بازگشتن است، تظاهر می‌کند که در کافه‌اش شعبده‌بازی هم انجام می‌شود تا دیگران دچار وحشت نشوند. سفارش‌دهنده‌ی قهوه باید بداند که هنگام بازگشت به زمان حال، دیگر اثری از گذشته بر روی زندگی امروزش باقی نمی‌ماند و او صرفاً برای تجربه‌ای کوتاه‌مدت به سفر رفته است. اگر فرد داوطلب نتواند قوانین این سفر در زمان را رعایت کند، حوادث ناگواری برای او رخ می‌دهد.

سفر میان مرگ و زندگی

یایویی از تمام دنیا متنفر است. از پدر و مادرش که خیلی زود او را رها کردند و به آغوش مرگ شتافتند بیزار است. او دوره‌ی کودکی خود را در خانه‌ی عمه‌اش گذرانده اما حس یتیم بودن و تنهایی، از او فردی پرخاشگر و ضداجتماع ساخت. رفتارهای عجیب تا حدی ادامه‌دار شد که عمه‌اش دیگر نتوانست او را تحمل کند و یایویی را به پرورشگاه فرستاد. این دختر در دوران تحصیلش بارها از مدرسه گریخته و درسش را نیمه‌کاره رها کرده است. از روزی هم که سنش از سن قانونی بیشتر شد و پرورشگاه عذرش را خواست.

در این شهر تنها ماند و آواره شد. او کاملاً حق دارد که نسبت به همه چیز خشمگین و از همه بیزار باشد. یایویی دیگر برای نجات زندگی‌اش هیچ راه و چاره‌ای سراغ ندارد و تنها کاری که اکنون از او ساخته است، آمدن به کافه‌ی فونیکولی فونیکولا و سفر به گذشته است. او باید هرطور شده با مادر و پدرش ملاقات کند و به ازای تمام این سال‌ها که در تنهایی و بیچارگی غرق بوده، بر سر آن‌ها فریاد بکشد. او باید از مادرش بپرسد که با چه حقی او را در چنین جهانی تنها گذاشته! داستان پیش از آنکه حافظه‌ات محو شود یایویی را به گذشته می‌برد اما اوضاع آن‌طور که این دختر تصور می‌کند پیش نمی‌رود؛ او به زمانی فرستاده می‌شود که خود نوزاد و در آغوش مادرش خوابیده است. یایویی با این سفر در زمان به موضوعی پی می‌برد که شاید اگر در ابتدای نوجوانی‌اش آن را می‌دانست، اکنون زندگی بهتری داشت، اما حالا هم دیر نشده. توشیکازو کاواگوچی بخش‌هایی از حقیقت را برای این دختر برملا می‌کند و خشم او را به حس مهر و عشقی ژرفناک بدل می‌سازد.

رمان تخیلی پیش از آنکه حافظه‌ات محو شود - بخشی از مجموعه‌ی پرفروش «پیش از آنکه قهوه‌ات سرد شود» - با ترجمه‌ی زیبا گنجی در انتشارات مروارید به‌چاپ رسیده است.

نکوداشت‌های کتاب پیش از آنکه حافظه‌ات محو شود

• داستان پیش از آنکه حافظه‌ات محو شود شما را دلگرم و خیالتان را راحت می‌کند. این اثر می‌تواند مخاطبان خود را به آرامش برساند. (نیویورک تایمز)
• توشیکازو کاواگوچی جهان شما را متحول می‌کند. (روزنامه‌ی شیکاگو)

کتاب پیش از آنکه حافظه‌ات محو شود برای شما مناسب است اگر

• اگر از قرار گرفتن در فضاهایی که در عین تخیلی بودن، هیجان‌انگیز و کمی اندوهناک نیز هستند و ابعاد مختلف عاطفی و روانی انسان را نمایان می‌کنند، لذت می‌برید.
• خواندن کتاب‌های تخیلی و فانتزی مورد علاقه‌ی شماست.
• برای عزیزانی که آن‌ها را از دست داده‌اید دلتنگید و آرزو دارید یک‌بار دیگر آن‌ها را ببینید.

در بخشی از کتاب پیش از آنکه حافظه‌ات محو شود می‌خوانیم

«شما می‌گین زمان حال تغییر نمی‌کنه دیگه؟ باشه قبول. اصلاً هم برام مهم نیست. اگه چیزی تغییر نمی‌کنه، پس یعنی این‌که من هر چی دلم بخواد می‌تونم بگم، درسته؟ خب پس! اگه به من بگید که می‌تونم به گذشته برگردم، خب معلومه از خدامه که به گذشته برگردم. من با جان و دل از این فرصت استفاده می‌کنم تا برم آدم‌هایی رو ببینم که من رو تو این دنیا به امان خدا ول کردن، لااقل می‌تونم صاف و پوست‌کنده بهشون بگم که چقدر ازشون متنفرم!»

مطمئناً هر حرفی هم که گفته می‌شد، زمان حال تغییر نمی‌کرد، در این شکی نبود. قانون طلایی این کافه بود. حتی اگر به کسانی که در آینده قربانی حادثۀ رانندگی می‌شدند، می‌گفتند که چه سرنوشتی برایشان رقم خورده، باز هم هیچی تغییر نمی‌کرد. یایویی قطعاً داشت از آن قانون نهایت استفاده را می‌کرد. یک قدم جلو آمد. عکس را به سمت کازو دراز کرد و گفت: «خیلی‌خب، پس من رو به اون روز برگردون اون روزی که خیلی شاد و شنگول بودن و بدون این‌که به فکر آیندۀ من باشن از خودشون عکس گرفتن.»

وای من چی‌کار کردم!؟

ریجی به‌محض این‌که فهمید با حرف‌هایش چه آتشی به جان او انداخته، عین مرده رنگ از رخسارش پرید. از آن‌طرف چهرۀ کازو بدون تغییر باقی مانده بود.

خیلی راحت گفت: «خیلی‌خب، پس...»

ریجی شگفت‌زده فریاد زد: «چی؟»

ریجی به‌ندرت با مشتریانی روبه‌رو می‌شد که پس از شنیدن چنین قوانینی باز هم تمایل داشتند به گذشته بازگردند. اما چیزی که بیشتر مایۀ نگرانی او بود، انگیزۀ یایویی برای بازگشت به گذشته بود؛ مؤاخذۀ پدر و مادرش. حتی اگر رفتار و کردار او نمی‌توانست زمان حال را تغییر دهد، ریجی به‌راحتی می‌توانست تصور کند که برای پدر و مادر او چه اوضاع ناراحت‌کننده‌ای خواهد بود.