کتاب منظری به جهان

با مطالعه‌ی کتاب منظری به جهان، سفری خواهید داشت به آمریکای دهه‌های سی و چهل! جان چیور در این اثر زندگی مردمی را برایتان روایت می‌کند که ظاهراً خوشبخت‌اند اما در باطن، در حال فروپاشی هستند. تناقضات زندگی انسان‌ها، همچنین آمیزه‌ی رنج‌ها و خوشی‌هایی که زندگی را می‌سازند، درون‌مایه‌ی داستان‌های کوتاه این اثر را تشکیل می‌دهند. دریافت جایزه‌ی پولیتزر در سال 1979، از افتخارات کتاب حاضر به‌شمار می‌رود.

درباره‌ی کتاب منظری به جهان

از همان سال 1978 که کتاب منظری به جهان (The Stories of John Cheever) به کتاب‌فروشی‌ها راه پیدا کرد، توانست به یکی از پرفروش‌ترین آثار ادبی آمریکا بدل شود. بعدها توجه منتقدان نیز به این کتاب جلب شد و جایزه‌ی حلقه‌ی منتقدان کتاب آمریکا و جایزه‌ی ملی کتاب آمریکا را برای نویسنده‌اش، جان چیور (John Cheever)، به ارمغان آورد. داستان‌های کوتاهی که در این اثر گرد هم آمده‌اند، نشان‌دهنده‌ی زندگی انسان‌های عادی هستند که در تلاطم زندگی و فرازوفرودهایش دست‌و‌پا می‌زنند. انسان‌هایی در ظاهر زندگی خوب و آبرومندانه‌ای دارند اما در حقیقت با رنج‌هایشان دست‌به‌گریبان‌اند.

مطالعه‌ی این اثر فرصتی را در اختیار مخاطبان قرار خواهد داد تا با سیر نویسندگی چیور نیز آشنا شوند. نگارش داستا‌ن‌های کوتاهی که در کتاب منظری به جهان گنجانده شده‌اند، از سال‌های آخر جنگ جهانی دوم و پس از پایان خدمت جان چیور در ارتش صورت گرفته و به‌خوبی تحول سبک‌وسیاق داستان‌نویسی‌اش را از سال‌های جوانی تا میان‌سالی او نمایش می‌دهد. در این مجموعه‌ی داستان کوتاه، شاهد جهان گمشده‌ای خواهیم بود از آخرین نسلی که روزهایشان را با سیگارهای پی‌درپی سپری می‌کردند، با کشتی‌ها عازم اروپا می‌شدند و در حسرت عشق‌های ازدست‌رفته می‌سوختند. شخصیت‌های این اثر با وجود اختلاف فرهنگی‌ای که میان آن‌ها و مخاطبان فارسی‌زبان وجود دارد، برای خوانندگان کاملاً قابل‌درک هستند و نوعی حس هم‌ذات‌پنداری را در ایشان به وجود می‌آورند.

بسیاری از داستان‌های کوتاه موجود در کتاب پیش‌رو، پیشتر در مجله‌ی نیویورکر به چاپ رسیده بودند و هریک نمایانگر تجربیات زیسته‌ی نویسنده هستند؛ یادآور مردان و زنانی که جان چیور در زندگی خود با آن‌ها ملاقات داشته و در بازسازی شخصیت‌های داستان‌هایش از آن‌ها الهام گرفته. بنابراین، مطالعه‌ی این اثر راهی است برای نفود به خاطرات نویسنده.

فرزانه دوستی و محمد طلوعی برگردان این کتاب را به انجام رسانده‌اند و نشر جیحون نیز چاپ آن را به عهده داشته است.

جوایز و افتخارات کتاب منظری به جهان

• برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر در سال 1979
• کسب جایزه‌ی ملی کتاب آمریکا در سال 1981
• دریافت جایزه‌ی حلقه‌ی منتقدان کتاب آمریکا در سال 1979

نکوداشت‌های کتاب منظری به جهان

• اثری جسورانه و زیرکانه! از شگفت‌انگیزترین داستان‌هایی که نویسندگان آمریکایی نگاشته‌اند. (بوستون گلوب)

• جان چیور یک نویسنده‌ی رئالیست خیره‌کننده است و سبک ویژه‌ی او در میان داستان‌نویسان ادبیات آمریکا، در سال‌های پس از جنگ متمایز بوده. (فیلیپ راث)

• همچنان که ماجرای داستان‌ها پیش می‌روند، جان چیور نیز به‌طرز رضایت‌بخشی، شخصیت‌های خود را متناسب با زمان و مکانی که در آن زندگی می‌کنند به مخاطب نشان می‌دهد. (واشنگتن پست)

• یکی از بهترین آثار در میان کتاب‌هایی که به زبان انگلیسی نوشته شده‌اند. (نیویورک تایمز)

• هنر چیور در این است که سخاوت، بدبینی، پوچی و عمق و غنای زندگی را به‌صورت یک‌جا به نمایش می‌گذارد. (روزنامه‌ی گاردین)

کتاب منظری به جهان برای چه کسانی مناسب است؟

طرفداران داستان‌های کوتاه درام و ادبیات کلاسیک، شیفته‌ی کتاب منظری به جهان خواهند شد.

با جان چیور بیشتر آشنا شویم

جان چیور (1912 تا 1982) نویسنده‌ی آمریکایی بود که هم در زمینه‌ی رمان و هم در حوزه‌ی داستان کوتاه خوش درخشید. این نویسنده‌ی محبوب در طول حیات خود 61 داستان کوتاه را به چاپ رساند و توانست شهرت بالایی را میان اهالی ادبیات کسب کند.

دوگانگی موجود در طبع انسان و تضادهای وجود آدمی درون‌مایه‌ی اصلی آثار وی را تشکیل می‌دهند. در داستان‌های جان چیور نور و تاریکی، همچنین جسم و روح با یکدیگر ترکیب می‌شوند و صحنه‌هایی از جهان حقیقی و سرشار از پارادوکس انسان‌ها را به نمایش می‌گذارند. مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه این نویسنده در سال 1979، جایزه‌ی پولیتزر را برایش به ارمغان آورند. کسب جایزه‌ی حلقه‌ی ملی منتقدان کتاب و دریافت جایزه‌ی کتاب ملی در سال 1981 از دیگر افتخارات اوست. چیو شش هفته پیش از مرگش، مدال ملی ادبیات را از سوی آکادمی هنر و ادبیات آمریکا اخذ نمود.

از کتاب‌های دیگر چیور می‌توان به «اقیانوس» و «ترانه‌های عاشقانه و چهار داستان دیگر» اشاره کرد.

در بخشی از کتاب منظری به جهان می‌خوانیم

خانه‌ی کرایه‌ای برادمیر را واضح‌تر از همه یاد دارم؛ سروقت همیشگی رسیدیم آن‌جا، خانه‌ی بزرگ سفیدی بود روی پرتگاهی رو به جنوب که ساحل دریای آزاد داشت. کلید را از خانم جنوبی خانه‌ی روبرویی باغ گرفتم و در را باز کردم که به راهرویی با پلکان مارپیچ باز می‌شد. خانواده‌ی گرین‌وود، صاحبانش ظاهراً همان روز رفته بودند، در واقع انگار همان چند دقیقه پیش رفته بودند. گلدان‌ها گل داشتند، زیرسیگارها پر ته‌سیگار و لیوان‌های کثیف روی میز. چمدان‌ها را آوردیم تو و بچه‌ها را فرستادیم ساحل؛ تو اتاق نشیمن منتظر آمدن همسرم ماندم. هنوز آشوب رفتن ناگهانی خانواده‌ی گرین‌وود در هوا بود. حس می‌کردم باعجله و بی‌میل رفته‌اند و نمی‌خواستند خانه‌ی تابستانی‌شان را اجاره بدهند. اتاق، پنجره‌ی پیش‌آمده به دریا داشت اما تاریک‌روشنا به‌نظرم خاکستری می‌آمد و دل‌تنگم می‌کرد.

چراغی روشن کردم اما حباب کم‌سو بود و فکر کردم آقای گرین‌وود عجب مرد مقتصد و پست‌فطرتی بوده. هرچه بوده، حضورش را به‌ قوت حس می‌کردم. در قفسه‌ی کتاب جایزه‌ی قایقرانی کوچکی بود که ده سال پیش برده بود. بیشتر کتاب‌ها از سری گزیده‌های ادبیات گیلد بودند. بیوگرافی ملکه ویکتوریا را از قفسه برداشتم اما شیرازه‌اش شق بود و گمانم کسی نخوانده بودش. پشت کتاب بطری خالی ویسکی پنهان بود. اثاث محکم بود و به‌سلیقه ولی در آن اتاق خوش و راحت نبودم. گوشه‌ای پیانوی ایستاده‌ای گذاشته بودند و چند گام زدم ببینم کوک است یا نه (نبود). صندلی پیانو را پی موزیک باز کردم، چند صفحه‌ی نت بود و دو بطری خالی دیگر ویسکی. چرا مثل ما خالی‌ها را دور نمی‌انداخت؟ یعنی یواشکی می‌خورده؟ کسالت اتاق از همین‌ها بود؟ یاد گرفته بود بی‌صدا در بطری‌ها را باز کند و دست‌ گرفتن سخت و قایمکی بطری و لیوان (در زاویه درست) را استاد شده بود تا ویسکی بیرون نریزد؟ زنم آمد تو، چمدانی خالی آورد که بردمش زیرشیروانی.