عبدالرئوف کمالی در کتاب داستان پردازی در کتب عرفانی به سراغ آثار عرفانی بزرگی همچون کشفالمحجوب (Kashf al-Mahjub) اثر علی هجویری (Ali Hujwiri) و ترجمهی فارسی رسالهی قشیریه (Al-Risala al-Qushayriyya) میرود و هدف خود را از این مراجعه تحلیل و تشریح عناصر داستان در این آثار بیان میکند؛ چراکه عارفان نیز، همانند سایر افرادی که در پی نگارش تجارب خود بودهاند، نیاز به یک سازوکار هنرمندانه داشتهاند تا شهودات خود را به رشتهی تحریر درآورند؛ بنابراین از قالب داستان و روایت استفاده میکردند. در کتاب داستانپردازی در کتب عرفانی نوشتهی عبدالرئوف کمالی تمامی عناصر داستان همچون شخصیتپردازی، پیرنگ، توصیف و... بررسی میشود.
کتاب داستانپردازی در کتب عرفانی برای چه کسانی مناسب است؟
مطالعهی کتاب حاضر را به تمام علاقهمندان ادبیات عرفانی و نقد و بررسی کتب فارسی پیشنهاد میکنیم.
در بخشی از کتاب داستانپردازی در کتب عرفانی میخوانیم
اگرچه ممکن است نثر کشفالمحجوب در قیاس با نثر روان امروزی و بهخاطر استفاده از تعابیر و واژگانی که امروزه کمتر به کار میرود، نثری ساده تلقی نشود، اما واقعیت امر اینکه این نثر در روزگار خویش و نیز در قیاس با نمونههای نثر مصنوع و فنی، از زبانی روان و بیانی ساده برخوردار است.
نثر این کتاب، نثر مرسل است. نثر مرسل، نوشتهای است ساده که از پیرایهها و آرایههای ادبی خالی باشد. در حقیقت نثر مرسل سادهترین وسیلهای است که نویسنده به کمک آن، مقاصد خود را بیان میکند.
بله

















