کتاب کلاق من صیگار می‌کشد

کتاب کلاق من صیگار می‌کشد نوشته‌ی مجتبی گودرزی، از هفت داستان کوتاه با محتوای اجتماعی و سیاسی تشکیل شده است. مجموعه داستان‌های این اثر زندگی افراد گوناگون جامعه را روایت می‌کنند که تفکرات آن‌ها به طور مستقیم یا غیرمستقیم بر زندگی روزمره‌شان سایه افکنده است.

درباره‌ی کتاب کلاق من صیگار می‌کشد:

عنوان کتاب حاضر اولین موردی است که توجه ما را به خود جلب می‌کند؛ مجتبی گودرزی در این باره بیان کرده است که این عنوان اشتباه با یکی از مفاهیم کلیدی کتاب ارتباط دارد. ما در هر روایت با پازل به هم ریخته‌ای از داستان یک کلاغ روبه‌رو می‌شویم که در واپسین صفحات کتاب این تکه‌های پازل در ذهن ما مرتب می‌شوند.

یکی از دغدغه‌های بزرگ گودرزی که منجر به نوشتن کتاب کلاق من صیگار می‌کشد شد این بود که اشتباه ما در دستیابی به اهداف و آرمان‌هایمان چه بود، این پرسش بزرگی است که نسل بعد از انقلاب با آن مواجه است. همین پرسش مجتبی گودرزی را واداشت که به عنوان پژوهشگر کتاب روند اتفاقات 50 سال اخیر ایران را بررسی کند و با هنر و سبک داستان‌نویسی خود پاسخی برای این سوال پیدا کند.

کتاب کلاق من صیگار می‌کشد مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه اجتماعی و سیاسی را به خواندن این کتاب متفاوت دعوت می‌کنیم.

در بخشی از کتاب کلاق من صیگار می‌کشد می‌خوانیم:

محمدآقا وقتی شصت‌وهفت سالش شد پنج سالی بود که از فوت مهشید می‌گذشت در این سن دیگر بیشتر از هر زمان دیگری حسرت می‌خورد حسرت کارهایی که می‌توانست انجام دهد و انجام نداد دیگر دل‌مشغولی‌های روزمره هم دوای این پشیمانی نمی‌توانست. باشد حامد زندگی معمولی پایین‌شهری داشت. سند مغازه شراکتیش از ابتدای کار مشکل داشت و مجبور بود به‌زودی پول گزافی به شهرداری پرداخت کند. لیلا و شوهرش مشکلات مالی متعدد داشتند دختر لیلا "نفس" مشکل تشنج مادرش را به ارث برده بود و هزینه زیادی برای درمانش خرج می‌کردند از آخرین گندکاری حمید هم که به ماشین گران‌قیمت صاحب‌کار رفیقش خسارت اساسی زده بود دو ماه بیشتر نگذشته بود و طی یک قسط‌بندی باید به مدت ده ماه ماهی سه میلیون جور می‌کردند تا خسارت برطرف شود و حمید به زندان نیفتد، هزینه‌ای که محمدآقا، لیلا و حامد هرکدام گوشه‌ای را بر عهده گرفته بودند.

مدتی بود حس ندامتی در وجودش آزارش می‌داد. فرزندانش چنین حسی را نسبت به این پدر ازخودگذشته نداشتند اما او پس از شش دهه عمر وقتی خودش را قضاوت می‌کرد، در فرصت‌های ازدست‌رفته‌ای که داشت و کارهایی که می‌توانست و نکرده بود خود را مقصر می‌دانست. آزاردهنده‌تر از همه اینها این بود که به‌جز راهنمایی در برخی مشاجرات زناشویی فرزندانش کسی کاری به او نداشت. همه زندگی خود را داشتند و حتی مثل قدیم به حقوق بازنشستگی او هم چشم‌داشتی نداشتند. حس تنهایی و سربار بودن، این پیر شصت‌وهفت‌ساله را داشت از درون تهی می‌کرد.