کتاب عشقی پس از باران

کتاب عشقی پس از باران، یک رمان عاشقانه و اجتماعی است که به قلم سپیده اطمینان به رشته تحریر در آمده. این رمان پرفروش، داستان زنی به نام نسرین را روایت می‌کند که همسرش را به قتل رسانده، اما سرنوشت تقدیرِ دیگری غیر از قصاص برای او در نظر گرفته است.

درباره کتاب عشقی پس از باران:

«مى‌خواهم اعتراف کنم؛ من امروز یه نفر رو کشتم. باید اعتراف کنم که اصلاً حس خوبى نداره، وقتى مى‌بینى که یه انسان زیر پاهات افتاده و داره جون مى‌ده! بوى خون، مشام آدمو پر مى‌کنه و دیدن قیافه نفرت‌انگیزش که غرق خون شده، در اون لحظه فقط حس نفرتت رو بیشتر مى‌کنه، نه ترحمت رو!»

جمله‌های تکان‌دهنده‌ای که در آغاز کتاب عشقی پس از باران آمده است، هر خواننده‌ای را در قلاب خود می‌کشاند تا ادامه این ماجرای جذاب را بخواند. این اثر که نخستین صحنه‌اش از سلول زندان شروع می‌شود، روایتگر داستان زنی به نام نسرین است که شوهرش را به قتل رسانده. سپیده اطمینان با روایت صحنه‌هایی در زندان زنان و تجربه‌های نسرین، گریزی به وضعیت اجتماعی بانوان آسیب‌پذیر می‌زند و تلویحا آن را نقد می‌کند.

رمان پرفروش عشقی پس از باران، داستان حسرت و افسوس است که با مفهوم عشق آمیخته شده. روایت جزءگرایانۀ سپیده اطمینان از حس و حال نسرین و شخصیت‌پردازی دقیق او سبب باورپذیر شدن داستان و ارتباط بیشتر شما با اثر می‌شود.

خواندن کتاب عشقی پس از باران به چه کسانی پیشنهاد می‌شود:

اگر به خواندن رمان‌های درام و عاشقانه ایرانی علاقه دارید، خواندن کتاب عشقی پس از باران را از دست ندهید.

در بخشی از کتاب عشقی پس از باران می‌خوانیم:

از نظر خیلیا، شاید عسل خیلى سریع تغییر رفتار داد، شایدم نه. شاید ما بودیم که تغییر رفتار دادیم و بهش کمک کردیم که بتونه خودشو شبیه آدماى عادى دور و برش کنه! درسته که حالت‌هاى افسردگى همیشه در کمینشن، اما این روزا من و بهمن و ارزنده، براساس قراردادى نانوشته، مدام حواسمون به عسل هست.

درواقع، مى‌شه گفت که ما تغییر کردیم و به تبع اون، عسل هم عوض شد. قضیه ما و عسل، مثل این مى‌مونه که از کسى متنفر باشى و همیشه با نگاهى سرشار از نفرت نگاهش کنى... معلومه که اونم این حس رو مى‌فهمه و همون‌طور که انتظارشو دارى، باهات نفرت‌انگیز برخورد مى‌کنه. حالا اگه یه روز یه اتفاقى بیفته و شروع به دوست داشتن اون آدم بکنى... امکان نداره که اون آدمم عوض نشه.

این همون اتفاقى بود که براى ما افتاد. با حرفاى فرزاد و کمکاش، ما عسل رو، همون‌جورى که بود قبول کردیم و کم‌کم نشونش دادیم که دوستش داریم. هرچى هم که بیشتر دوستش داشتیم، کمتر ازش مى‌ترسیدیم. پس از حمله‌اى که بهش دست داده و اتفاقى که اون روز براى فرمهر افتاده بود، ده روز در بیمارستان بسترى بود. دکتر توصیه کرده بود که پس از برگشتنش از رفتارهاى قبلیش چیزى به رویش نیاریم. ما هم، مثل دکترش، مى‌خواستیم که اون خوب بشه. اما این روزا، وقتى نگاه‌هاى سرشار از عشق بهمن به عسل رو مى‌بینم، دلم خیلى مى‌سوزه. هرچى نباشه، منم یه زنم، همیشه آرزوم این بود که همسرى داشته باشم که این‌جور عاشقانه منو بخواد و هوامو داشته باشه. همون کارى که بهمن براى عسل کرده و این همه سال به پاش نشسته.