کتاب موسیقی شب

جوجو مویز باور دارد که هر سرپناه ساده یا مجللی را نمی‌توان خانه نامید؛ خانه جایی‌ست که در انسان تعلق خاطر ایجاد کند... او در کتاب موسیقی شب که رمانی عاشقانه و از پرفروش‌های ساندی تایمز است، از اهمیت عشق و خانه و خانواده می‌گوید.

درباره کتاب موسیقی شب:

قهرمان اصلی کتاب موسیقی شب (Night Music) زنی‌ست به نام ایزابل که به تازگی همسرش را از دست داده. این واقعه نه تنها تاثیر عاطفی عمیقی بر ایزابل گذاشته، بلکه همچنین او و دو فرزندش را با مشکلات مالی زیادی مواجه کرده است.

از طرف دیگر، داستان یکی از خویشاوندانِ ایزابل را پی می‌گیریم که واپسین روزهای عمرش را سپری می‌کند. این خویشاوند زوجی به نام‌های مک کارتی و لورا در همسایگی‌اش دارد که به طمع تصاحب خانه‌ی او پس از مرگ، به وی محبت‌های زیادی کرده و می‌کنند؛ بی‌خبر از آنکه این خانه در نهایت قرار است به ایزابل برسد...

جوجو مویز (JoJo Moyes) در این داستان، راوی ماجراهای خانه‌ای است که درون آن عواطفی نظیر عشق و انتقام پا گرفته و رشد می‌کنند. مویز در این اثر نیز، همچون دیگر نوشته‌هایش لحنی گرم و زبانی صمیمی دارد.

نکوداشت‌های کتاب موسیقی شب:

- یک داستان حیرت‌انگیز. (Sunday Express)
- رمانی شگفت‌انگیز و مملو از احساسات. (Hachette)
- جذاب و پرحرارات. (Woman and Home)

کتاب موسیقی شب برای چه کسانی مناسب است؟

خوانندگان داستان‌های عاشقانه از مطالعه‌ی این اثر بسیار لذت خواهند برد.

با جوجو مویز بیشتر آشنا شویم:

جوجو مویز با نام اصلی پائولین سارا جو مویس روزنامه‌نگار و نویسنده، به تاریخ 4 اوت 1969 در لندن به دنیا آمد. او که ابتدا به روزنامه‌نگاری مشغول بود از سال 2002 به نوشتن رمان‌های عاشقانه روی آورد. مویز از معدود نویسندگانی است که توانسته دو بار برنده جایزه سال رمان عاشقانه برای کتاب‌های «میوه خارجی» و «آخرین نامه از معشوق خود» شود. از دیگر آثار مطرح مویز، می‌توان به عناوین زیر اشاره کرد:

- دختری که رهایش کردی
- یک بعلاوه یک
- ستاره بخش
- من پیش از تو
- من پس از تو
- باز هم من

در بخشی از کتاب موسیقی شب می‌خوانیم:

لورا بسیار تندرست و سالم بود و نیازی نداشت تا پس از طی چندین پله با سراشیبی تند، نفسی تازه کند، اما طبق معمول لحظه‌ای مکث کرد، سپس درِ اتاق‌خوابِ ارباب را گشود و پیش از آن‌که دستش را روی دستگیره‌ی در بگذارد، آهی کشید و تسلیم بودن و سرافکندگی در اعماق وجودش سوسو زد.

پنجره تقریباً باز بود، اما بوی کهنگی خانه و کثیفی پیر‌مرد حمام‌نکرده مستقیماً به بینی‌اش می‌خورد و آزارش می‌داد. همه‌جا بوی نا گرفته بود، بوی گردوغبار فراوانی که روی وسایل نشسته بود، بوی کافور و موم زنبورعسل قدیمی، همه‌وهمه او را آزار می‌دادند. یک تفنگ قدیمی کنار تخت بود و تلویزیون رنگی که دو سال پیش برایش خریده بودند، روی یک میز کوچک قرار داشت. قدمت خانه و غفلت باعث نمی‌شد تا ابعاد ظریف و برازنده‌ی اتاق از چشم پنهان بماند. قاب‌های پنجره‌ای که به‌سمت خلیج گشوده می‌شدند، به‌طور منظمی، آسمان را دو نیم می‌کردند، اما بازدیدکنند‌گان هیچ‌گاه نمی‌توانستند طولانی‌مدت به زیبایی‌های آن دقت و توجه کنند.