کتاب عشق واقعیته، خیال منم

کتاب عشق واقعیته، خیال منم نوشته‌ی سارینا میرشاهی به تأثیر فشارهای عاطفی، اقتصادی و اجتماعی بر نوجوانان و جوانانی می‌پردازد که آنان را به سمت بی‌انگیزگی و مواد مخدر سوق می‌دهد. کتاب حاضر تلاش می‌کند با روایت داستانی عبرت‌آموز شما را به درک عمیق‌تری نسبت به این گروه سنی حساس برساند.

درباره‌ی کتاب عشق واقعیته، خیال منم:

داستان عشق واقعیته، خیال منم درباره‌ی تجربه‌ها و حال دل نوجوانان و جوانانی است که در سکوت خود حرف‌های گفتنی زیادی دارند ولی حرف‌های بی‌صدای قلبشان را بروز نمی‌دهند. راوی داستان دختری است که حال بد و ضربه‌ی ‌عاطفی خود را شرح می‌دهد و پس از آن با مطالعات روان‌شناسی و مقایسه طرز تفکر والدین و جوانان به شناخت جدیدی می‌رسد و همین موضوع زندگی او را متحول می‌کند. وی نتایج روان‌شناختی روابط ناهنجار بین دو جنس مخالف را که در اثر انتخاب احساسی صورت می‌گیرد، برای دیگران بازگو می‌کند تا از اعتماد بیهوده و دلبستگی‌های بی‌نتیجه درس بگیرند و با اعتمادبه‌نفس کافی وابستگی‌های پیشین خود را رها کنند و زندگی جدیدی برای خود بسازند.

سارینا میرشاهی برای نوشتن این داستان روانشناسانه از مکتب رمانتیسم استفاده کرده است و داستان دائماً بین حال و گذشته جریان دارد و خاطرات پیشین برای دختر تداعی می‌شود. گرچه تداعی‌های مداوم داستان، کتاب حاضر را به سبک مدرن نزدیک می‌کند ولی مجموعاً به شیوه‌ی کلاسیک نوشته شده است. ویژگی دیگر تغییر زاویه دید داستان است؛ وی برای بیان حدیث نفس شخصیت اصلی از زاویه‌ی دید اول شخص استفاده می‌کند، اما گاهی اوقات از زاویه‌ی دید دوم شخص نیز بهره می‌برد و خطاب به شما صحبت می‌کند.

کتاب عشق واقعیته، خیال منم مناسب چه کسانی است؟

مطالعه‌ی کتاب حاضر به تمام نوجوانان و والدین توصیه می‌شود؛ چرا که سارینا میرشاهی با دستمایه قرار دادن زندگی یک دختر کم سن و سال به مسائل روانشناسانه‌ی بسیار مهمی می‌پردازد.

در بخشی از کتاب عشق واقعیته، خیال منم می‌خوانیم:

میدونی عشق زیباست ولی قد همین زیبایی، مردن و زنده شدن‌های فراوان داره... می‌دانی مثلا انقدر زیباست که وقتی می‌بینمت دست و پام میلرزه و دستام یخ میزنه و دم به دقیقه سوتی میدم. وقتی که پیشت هستم خیلی از حرفام یادم میره...

ولی بعضی وقتا که با بقیه صمیمی می‌گیری دلم میخواد دستتو محکم بگیرم و بگشمت عقب. ولی میدونی اینا یک خیال پردازی که فقط داره تو سر من رژه می‌ره چون می‌دونم من عشق تو نیستم و من فقط برای تو یک بازیچه بودم.

چند شب پیش وقتی تلویزیون سکانسی رو نشان داد که خسرو شکیبایی می‌گفت: (یعنی همه چی دروغ بود؟ !) همون لحظه سرم را گرفتم بین زانوهام و زدم زیر گریه.

می‌دونی عشق قابل پیش بینی نیست!

گاهی آدمی دلت را با خودش می‌بره که اصلا فکرش را نمی‌کردی و گاهی کسی ترکت می‌کنه که نفسش بند می‌ا‌ومد از نبودنش.

من نمی‌تونم مثل خودت الکی بهت حرف‌های قشنگ بزنم و بعد رهات کنم. یعنی مثل خودت باهات بازی کنم. می‌دونی اگر بخوام هم نمی‌تونم چون اگه منم مثل تو باشم دیگه با تو چه فرقی دارم. یا شایدم بخاطر اینکه خودم این درد را کشیدم و دلم نمیاد حتی تویی که اونقدر مرا آزردی، آزار بدم.