کتاب دلداده

معصومه البرزی در کتاب دلداده با روایتی جذاب داستان عاشقانه‌ی یک زوج به نام‌های یزدان و سمیرا را به تصویر می‌کشد.

در بخشی از کتاب دلداده می‌خوانیم:

در باز شد. پرستار لبخندزنان وارد اتاق شد. با زحمت کمی تکان خوردم و از جا بلند شدم با تقلای طلعت خانم دوباره دراز کشیدم. دلم می‌خواست صورت ماهش را ببینم. جنسیت برایم فرقی نداشت. دختر بود یا پسر. فقط بوی تنش را با همه‌ی وجود حس کنم. تا سیراب شوم. دست‌هایم را به طرفش باز کردم. پرستار با ملایمت نوزاد را از روی تخت به آغوش گرفت و کنار دست مادرش گذاشت. هزار بار دلم آتش گرفت.

بارها از خدا طلب مرگ کردم. به دست‌های مادرانه‌ای که بر روی گونه‌های نرمش کشیده می‌شد حسادت می‌کردم. ‌ای کاش من جای آن دست‌ها بودم و می‌توانستم پوست تنش را لمس کنم. اشک‌هایم سرازیر شد. من چه غلطی کردم. مادری به بی‌رحمی خودم ندیده بودم. بی‌بی کوکب هیچ‌وقت حاضر نمی‌شد خاری به پای یکی از بچه‌هایش برود. چرا من نتوانستم مثل مادرم بویی از مهربانی ببرم. پتو را روی سرم کشیدم و هق‌هق گریه‌هایم را در گلو خفه کردم.

- بینوا. با دیدن چنین صحنه‌های لذت‌بخشی چه زجری می‌کشه. انشالله به زودی قسمتش بشه. شوهرش کجاس؟

- شوهرش؟ والله. چیزه آهان ما چون با عجله آمدیم وقت نشد تماس بگیریم. بله تا اسمش آمد آقازاده تشریف آوردن. گیسو جان پاشو بی‌طاقتی کردن دیگه کافیه.

- خدایا چطور می‌تونم به چشم‌های شوهرم نگاه کنم. چطور بهش بگم به‌خاطر بی‌محبتی که در حقم روا داشتی جون بچه‌مون رو گرفتم. نه من توان گفتن ندارم. اصلا چرا باید بدونه. مگر وجودم مهمه. دوست ندارم ببینمش. چرا همه‌ی تقصیرها رو به گردن خودم می‌اندازم. اگر پای‌بند خانواده‌ش بود الان چنین مصیبتی نداشتیم.