کتاب برادر

کتاب برادر نوشته‌ی امیر نصرآزادانی داستانی است مجذوب کننده و روان که برای هر خواننده‌ای دلنشین است و کم ندارد پاراگراف‌هایی که به موضوعات مهم اجتماعی و روانشناسی و حتی فلسفی می‌پردازند.

داستان در یکی از محله‌های مرکز شهر تهران و زمان معاصر شروع می‌شود. خواهری که بر بالین برادر بیمار و رنجورش شروع به تفکر می‌کند تا شاید از این طریق جواب‌هایی برای سوال‌های متعدد ذهن کنجکاوش بیابد. در این مسیر گاهی به گذشته سفر می‌کند و بسیاری از ناکامی‌ها و تجاربش را با خواننده به اشتراک می‌گذارد. در گذار از افکار این دختر سرگشته در کنج خانه‌ای ماتم زده، بسیاری از مسائل اجتماعی روز جوانان و جامعه ایرانی بازگو می‌شود و خواننده را به تفکر درباره اتفاقات و تغییرات پیرامونش وا می‌دارد.

نویسنده به بازگو کردن مسائل روز جامعه ایرانی و تناقضات ذهنی یک جوان کنجکاو در دایره‌ای محدود بسنده نمی‌کند و پا را از این حیطه فراتر می‌گذارد تا لایه‌های عمیق‌تری را علاوه بر ژانر اجتماعی و روانشناسی برای خواننده‌ی ریزبین در داستان بوجود بیاورد. به این ترتیب کتاب برای خوانندگانی که به مسائل فلسفی نیز علاقه‌مند هستند جذابیت زیادی پیدا می‌کند. البته این مسائل بسیار روان و کنایه آمیز مطرح می‌شوند و در هیچ کجای کتاب حتی سطری دیده نمی‌شود که خواننده را گیج یا از فضای داستان دور کند.

امیر نصرآزادانی از ابتدا تا به انتهای کتاب بسیار روان و شیوا داستان را نقل می‌کند و کشش و تعلیق را هنرمندانه به کار می‌بندد تا جایی که بسیار بعید است خواننده‌ای این کتاب را نیمه‌کاره بگذارد. به خصوص از نیمه‌های داستان به بعد یک اتفاق خاص و مبتکرانه روند داستان را دگرگون می‌کند و اتفاقاتی را رقم می‌زند که بدون شک هیچ خواننده‌ای توانایی پیش‌بینی آن را نخواهد داشت.

رمان برادر در حالی‌که یک رمان کوتاه محسوب می‌شود، به مسائل و موضوعات متنوعی می‌پردازد؛ موضوعاتی که هرکدام می‌توانند برای یک خواننده بسیار جذاب باشند.

در بخشی از کتاب برادر می‌خوانیم:

گاهی وقت‌ها به این فکر می‌کنم که من از لحاظ رفتاری و روحی بیشتر شبیه کدامشان هستم؟ پدرم یا مادرم؟

راستش در کل دوست دارم ذهنم را به این سمت هدایت کنم که بیشتر شبیه پدرم هستم. هرچند دوست و فامیل و همسایه‌ها همیشه نظری خلاف این دارند و می‌گویند: «سارا با طاهره خانم مو نمیزنه» البته ناگفته نماند یک «ماشالله» هم اضافه می‌کنند و از چشم‌های درشت و ابروهای مشکی من هم تعریف می‌کنند، که خُب، واقعا خیلی شبیه مادرم هست. ولی آنها به کلی نکته‌های دیگر را نادیده می‌گیرند. عادت کرده اند همه چیز را سطحی ببینند و سریع هم اظهار نظر کنند. شاید نظرشان را به رویت نیاورند ولی امکان ندارد تصویری از تو در ذهنشان نسازند. تصویری که با تفکرات خودشان جور است نه با چیزی که تو واقعا هستی. خلاصه اگر نتوانند قضاوتت کنند حالشان خراب می‌شود.