کتاب تنباکوها و یاس

کتاب تنباکوها و یاس یک روایت عاشقانه است که زمان در دل آن گم می‌شود. مهرام بهین در این رمان، با استفاده از رفت و برگشت‌های زمانی، گذشته‌ی زنی به نام پری‌ناز را روایت می‌کند و با ایجاد فضایی نوستالژیک مخاطب را به حال و هوای تهران قدیم می‌کشاند. نویسنده در این اثر نشان می‌دهد چطور شخصیتی که سرنوشتش دگرگون شده، در مواجهه با مکان‌های قدیمی، ابعاد تازه‌ای از اندوه خود را باز می‌شناسد.

درباره‌ی کتاب تنباکوها و یاس

نوشتن رمانی که در آن حافظه، عشق و حسرت با جغرافیا گره می‌خورد، مهارتی است که مهرام بهین در کتاب تنباکوها و یاس به خوبی از آن بهره برده است. این کتاب، داستانی عاشقانه و در عین حال روان‌شناختی است که به عمق جان زنی به نام پری نفوذ می‌کند؛ زنی که در چنبره‌ی عشقی افراطی گرفتار شده و سایه‌ی سنگین آن عشق نافرجام، نه‌تنها گذشته‌اش، که تمامی آینده‌ی او را نیز تحت‌الشعاع قرار داده است.

داستان کتاب تنباکوها و یاس از بازگشت پری‌ناز به ایران، پس از فوت پدر آغاز می‌شود؛ نقطه‌ی عطفی که او را در مواجهه با آدم‌ها و مکان‌های آشنای قدیمی قرار می‌دهد. سفر قهرمان داستان به تهران تغییریافته، بازتابی از استحاله‌ی یک جامعه است. او در کنار مرور خاطراتی که با سینماهای تعطیل‌شده، خانه‌های قدیمی تبدیل‌شده به برج و ساندویچی‌های تغییر کاربری داده گره خورده، با انسان‌هایی روبه‌رو می‌شود که در گذر زمان، گویی به غریبه‌هایی ناآشنا بدل گشته‌اند.

ساختار روایی کتاب تنباکوها و یاس با بهره‌گیری از فلش‌بک‌های مداوم، مخاطب را مدام میان گذشته و حال معلق نگه می‌دارد. در این رفت‌وبرگشت‌های زمانی، حسرت روزهای رفته، عمر بربادرفته و آدم‌های ازدست‌رفته، در لابه‌لای واژه‌ها نفس می‌کشد و مخاطب را با خود همراه می‌کند.

تنباکوها و یاس، سفر میان نوستالژی‌های تهران و کوچه‌های پاریس

کتاب تنباکوها و یاس نشر چشمه در میان روایت عاشقانه‌اش، بستری تاریخی نیز فراهم می‌کند؛ به طوری که علاوه بر تغییرات محیطی شهر، ردپایی از مسائل روز زمان داستان، همچون محاکمه‌ی شهردار وقت تهران، کرباسچی، به چشم می‌خورد. پری که خود را معلق میان زمان و آسمان می‌بیند، در جست‌وجوی مفری برای فرار از تنهایی، مخاطب را با خود به سفر می‌برد. قهرمان داستان، خواننده را ابتدا به نوستالژی‌های تهران قدیم می‌کشاند و سپس به کوچه‌پس‌کوچه‌های پاریس پرتاب می‌کند تا طعم تلخ نوشیدنی‌های گرم در کافه‌های فرانسوی را با یاد ایران گره بزند.

در نهایت، کتاب تنباکوها و یاس مهرام بهین شاید داستان تمام کسانی باشد که از تنهایی می‌ترسند و در آرزوی یافتن نقطه‌ای برای تکیه کردن هستند. نویسنده با بهره‌گیری از زبانی بسیار روان و خوش‌خوان، توانسته است فضایی چنان دقیق و جزئی‌نگرانه خلق کند که مخاطب با هر کلمه، حال‌وهوای نوستالژیک داستان را لمس کند. توصیفات زنده و تصویرسازی‌های ملموس، این رمان را به تجربه‌ای خواندنی تبدیل کرده است؛ اثری که در آن نه تنها سرنوشت یک زن، بلکه سرگذشت یک دوران ازدست‌رفته در میان دود تنباکو و عطر یاس برای همیشه ثبت شده است.

خرید کتاب تنباکوها و یاس و مطالعه‌ی آن کمک می‌کند تا به تهران قدیم سفر کنید و با حسرت یک عشق از دست رفته مواجه شوید. این رمان به همت نشر چشمه چاپ شده و در دسترس علاقه‌مندان به داستان عاشقانه‌ی ایرانی قرار گرفته است.

کتاب تنباکوها و یاس برای شما مناسب است اگر

• به شکست زمان و رفت و برگشت‌های زمانی در داستان علاقه‌مندید.
• از طرفداران رمان‌های فارسی هستید و علاقه‌مندید تا با قلم نویسنده‌های مختلف ایرانی آشنا شوید.
• به دنبال داستانی هستید که روایتی عاشقانه داشته باشد و تصویری نوستالژیک از شهر تهران ارائه کند.

در بخشی از کتاب تنباکوها و یاس می‌خوانیم

صدای تیز زنگ پیچیده بود توی راه‌پله. پله‌ها را دوتا‌یکی بالا رفتم و کلید را چرخاندم توی قفل و خودم را انداختم روی تلفن. فکر می‌کردم مادر است و دوباره می‌خواهد شروع کند به گله که دیربه‌دیر زنگ می‌زنم و که اصلاً یادم رفته مادر دارم و که اهمیتی به دل‌نگرانی‌هایش نمی‌دهم که، که، که.

دخترک منشی بود. وقت بعدی را خبر می‌داد. آن هم با تأکید که مبادا یادم برود. فکر کردم از اولش هم رفتن سراغ روان‌شناس ایده‌ی خوبی نبود. چاره‌ای نداشتم. باید می‌رفتم. دلم نمی‌خواست زیر دِین کسی باشم. هنوز حساب بار قبل را نداده بودم.

دخترک منشی پیش از من رفته بود و جناب دکتر هم زیر بار گرفتن ویزیت نمی‌رفت و می‌گفت، این کارها به منشی‌اش مربوط می‌شود.

چهارشنبه عصر یادداشتی نوشتم و چسباندم به یخچال.

«من رفتم دکتر، ممکن است دیر بیایم.»

برای این‌که مثل همیشه دلم نیاید توی دهانم، مثل همیشه زودتر زدم بیرون.

رفتم مون پارناس و پیچیدم دست چپ افتادم توی وون. هر چه فکر کردم میان‌بری که لیلا گفته بود از رودورن به رودوسا یا بلوار راسپل، یادم نیامد. وقتی رسیدم هنوز یک ربع وقت باقی بود.