کتاب سه‌شنبه‌ها با موری

کتاب سه‌شنبه‌ها با موری، اثر بی‌همتای میچ آلبوم، گنجینه‌ای شگفت انگیز است. کتابی که اخلاقیات را در انسان غنی می‌بخشد، بصیرت هدیه می‌کند، هر صفحه از آن اعجاب برانگیز است و از گرمای عشقی بی‌پیرایه می‌درخشد. این داستانی حقیقی است که می‌درخشد و شما را تا ابد با پس تابش نور خود گرم نگه می‌دارد.

سه‌شنبه‌ها با موری از تأثیرگذارترین و پرفروش‌ترین کتاب‌های انتشارات نیویورک تایمز، تاکنون همواره در صدر جدول پرفروش‌ترین کتاب‌های سال قرار داشته است. داستان این کتاب براساس یک ماجرای واقعی و در شرح رابطه نویسنده با استادش موری شوارتز روایت می‌شود. داستانی از آخرین لحظات زندگی یک مرد بزرگ و استاد چیره‌دست جامعه‌شناسی است.

میچ آلبوم (Mitch Albom) رمان سه‌شنبه‌ها با موری (Tuesdays With Morries) را برای همه آن‌هایی نوشته‌است که می‌خواهند طعم زندگی را آن‌گونه که باید بچشند.

این کتاب روایت انس استاد پیری با شاگردش در واپسین روزهای زندگی را بیان می‌کند. پروفسور شوارتز موری به بیماری‌ای ال اس دچار است. بیماری‌ای که به تدریج بدن را از کار می‌اندازد و سلول‌ها و بافت‌های ماهیچه‌ای را تخریب می‌کند. شاگرد هر سه‌شنبه به دیدار استاد می‌رود و از او و با او درس زندگی می‌آموزد. کلاسی که شاید امتحان و درس پس دادن‌های معمول دانشگاه را ندارد اما یک کلاس بی‌نظیر است. کلاسی که راهبر و راهرو هردو با هم در آن رشد می‌کنند و به کمال می‌رسند. هر سه‌شنبه میج درباره موضوعی با استاد خود صحبت می‌کند: دنیا، مرگ، زندگی، خانواده، فرهنگ، بخشش، دانایی، ازدواج و هر مفهومی که راجع به زیستن و چگونه زیستن است.

میج در این سه‌شنبه‌ها همراه استادش مراحل متفاوتی از کمال انسانی را می‌پیماید.

شاید جذابیت کتاب سه‌شنبه‌ها با موری و قرارگرفتن در صدر جدول پرفروش‌ترین کتاب‌های سال از اکتبر 1997 تاکنون، نه‌ تنها در آمریکا بلکه در سراسر دنیا، به خاطر مفاهیم عمیقی است از زندگی که در آن به بحث گذاشته شده، مثل عشق، مرگ، ازدواج و... و یا شاید هم ارزش اصلی آن به خاطر واقعی‌ بودن داستانش هست که «اُپراه مینفری» بر اساس این کتاب، فیلمی تلویزیونی تهیه کرد و از تلویزیون ایران نیز پخش شد.

رمان سه‌شنبه‌ها با موری کتابی‌ست شیرین، دقیق، واضح و در عین حال عمیق و تکان دهنده. با این کتاب خواهید گریست، می‌خندید، می‌آموزید و در نهایت با اندکی نکته سنجی معنای زندگی را با همه خوبی‌ها و بدی‌هایش درک می‌کنید.

میچ آلبوم، نویسنده آمریکایی و روزنامه‌نگار، فیلمنامه‌نویس، نمایشنامه‌نویس، مجری رادیو و تلویزیون و نوازنده است. کتاب سه‌شنبه‌ها با موری میچ آلبوم بیش از ۳۵ میلیون نسخه در سراسر جهان به فروش رسیده است. او بیشتر به خاطر داستان‌های الهام‌بخش شناخته می‌شود.

جملات زیبا از کتاب سه‌شنبه‌ها با موری:

- ‌گاهی به آدمی که قبل از کشف مجدد استاد پیرم بودم فکر می‌کنم.

- می‌خواهم با آن آدم حرف بزنم. می‌خواهم به او بگویم چه اشتباهاتی را نکند. می‌خواهم به او بگویم بازتر باشد، گول وسوسه تبلیغات را نخورد، وقتی عزیزانش حرف می‌زنند گوش بدهد، درست مثل اینکه این آخرین گفتگویشان است.

- بیشتر از همه چیز می‌خواهم به آن آدم بگویم که زودتر سوار هواپیما ‌شود و به دیدن پیرمردی که در وست نیوتون، ماساچوست است برود. صبر نکند تا او مریض شود و دیگر نتواند برقصد.

- می‌دانم که نمی‌توانم این کار را بکنم. هیچ کدام از ما نمی‌توانیم زمان را به عقب برگردانیم و دوباره زندگی کنیم. ولی پرفسور موری شوارتز یک چیز مهم به من یاد داد و آن هم این بود که در زندگی هیچ وقت دیر نیست.

- او خودش تا روزی که خداحافظی کرد در حال تغییر بود.

-‌ کمی بعد از فوت موری با برادرم در اسپانیا حرف زدم. مدتی صحبت کردیم. به او گفتم که به فاصله بینمان احترام می‌گذارم و فقط می‌خواهم با او در تماس باشم در زمان حال، نه در زمان گذشته، و تا آنجا که اجازه می‌دهد در زندگی‌اش باشم.

-‌ گفتم: «من که غیر از تو برادری ندارم، نمی‌خواهم از دستت بدهم. خیلی هم دوستت دارم.»

در بخشی از کتاب سه‌شنبه‌ها با موری می‌خوانیم:

در عرض مدت کوتاهی دوربین‌ها جلوی بخاری دیواری اطاق موری به کار افتادند. تد کاپل با لباس آبی اطو کرده‌اش و موری با پولیور خاکستری گشاد و چروکش. او به هیچ وجه حاضر نشده بود برای این برنامه لباس عوض کند و یا خود را آرایش کند. فلسفه‌اش این بود که آدم نباید از مردن خجالت بکشد و به دروغ صورتش را پودر بزند.

‌چون موری روی صندلی چرخدار نشسته بود دوربین هرگز تصویر پاهای بی‌حس او را نشان نداد، و چون هنوز می‌توانست دست‌هایش را حرکت بدهد، همیشه موقع حرف زدن آن‌ها را تکان می‌داد و به خصوص وقتی از روبرو شدن با پایان زندگی صحبت می‌کرد خیلی به هیجان می‌آمد.

‌موری رو به تد کرد و گفت: «‌وقتی این ماجرا شروع شد از خودم پرسیدم آیا حالا باید مثل اکثر مردم که در این حالت قرار می‌گیرند از دنیا کناره‌گیری کنم، یا اینکه به زندگی معمول خود ادامه دهم؟ نهایتاً تصمیم گرفتم زندگی کنم و یا حداقل سعی کنم روزهای آخر را آن طور که می‌خواهم، با احترام، با شجاعت، با خوشرویی و خنده به خوبی بگذرانم.»

«بعضی روزها وقتی بیدار می‌شوم به گریه می‌افتم و برای خودم عزاداری می‌کنم، به خصوص صبح‌ها عصبانی و تلخ هستم. ولی زیاد طول نمی‌کشد، به خود می‌گویم: حالا وقت زندگی است...»