کتاب زنان کوچک

لوئیزا می الکات در کتاب زنان کوچک، داستان چهار خواهر را تعریف می‌کند که برای غلبه بر فقر و تبدیل شدن به زنانی مفید و خودکفا، سخت در تلاش‌اند.

این کتاب که به گونه‌ای خود زندگی‌نامه‌ی نویسنده به حساب می‌آید، در بوستون و درست پس از پایان جنگ داخلی می‌گذرد و اثری فراموش نشدنی و نمونه‌ای کم نظیر از آثار مکتب رومانتیسیسم است.

لوئیزا می الکات (Louisa May Alcott)، این کتاب را در سی و پنج سالگی با الهام از زندگی واقعی خود به همراه سه خواهرش نگاشته است. او این کتاب را زمانی روی کاغذ آورد که ناشرش درخواست کرد کتابی در مورد دختران بنویسد. با موفقیت کتاب و فروش خارق‌العاده آن، می‌ الکات به یکی از اولین زنان نویسنده‌ای مبدل شد که توانست امنیت مالی خود را تأمین کند. لوییزا می‌ الکات «زنان کوچک» را در سال ۱۸۶۸ میلادی منتشر کرد، پس از آن کتاب‌های «همسران خوب»، «مردان کوچک» و «پسران جو» را نوشت و به چاپ رساند، البته هیچ یک از این آثار به اندازه زنان کوچک موفق نشدند.

رمان زنان کوچک (Little Women) در مورد خانواده مارچ است که قبلا پولدار بوده‌اند ولی در حال حاضر وضعیت خوبی ندارند و پدرشان برای کمک به سربازان وطن به جنگ رفته است و حالا آن‌ها سعی می‌کنند زندگی خود را اداره کرده و در کنارش به مردم محتاج کمک کنند. آن‌ها همگی زندگی نسبتا سختی دارند و از یکدیگر حمایت می‌کنند و ماجراهای جالبی برای‌شان پیش می‌آید. مگ، بزرگ‌ترین خواهر، دختری زیبا اما غرق در آرزوهای مادی است؛ جو، دختری خوش قلب و شبیه پسرهاست که به نویسندگی علاقه دارد؛ بث، خجالتی و مهربان است و به موسیقی عشق می‌ورزد؛ و ایمی، کوچک‌ترین خواهر، اندکی خودخواه اما بسیار اجتماعی و خوش مشرب است. با این که این شخصیت‌ها مانند همه‌ی برادرها و خواهر‌ها گهگاهی با هم به مشکل می‌خورند، اما محیط پرعشق خانه را با کمک یکدیگر حفظ کرده و بی‌صبرانه منتظر بازگشت پدرشان از جنگ هستند.

آلکوت به شکل هنرمندانه‌ای، به کاوش در ظرافت‌های بی‌شمار خانواده و روابط خانوادگی هر شخصیت پرداخته است. مخاطبین مشتاق این رمان، اغلب، شخصیت خود در مراحل مختلف زندگی را در یکی از این چهار خواهر پیدا می‌کنند.

در بخشی از کتاب زنان کوچک می‌خوانیم:

جو اولین کسی بود که روز کریسمس در حالیکه هنوز سپیده سر نزده بود از خواب بیدار شد. نگاهی به دور و برش انداخت. بالای پیش‌ بخاری جوراب مخصوص کریسمس آویزان نبود. برای چند لحظه کمی دلخور شد، بعد به یاد حرف مادرش افتاد. دستش را زیر بالش سُر داد و جزوه‌ی کوچکی را که جلد زرشکی داشت بیرون کشید. انجیل عهد جدید حاوی داستانی قدیمی درباره‌ی بهترین روش زندگی. حالا جو می‌فهمید که منظور مادرش از اینکه هر دختری جزوه‌ی راهنمای خودش را خواهد داشت چه بوده.

او با گفتن «کریسمس مبارک» مگ را از خواب بیدار کرد و از او خواست زیر بالشش را نگاه کند. یک انجیل عهد جدید ولی با جلد سبز. آن دو بث و امی را هم بیدار کردند. هدیه‌ی آن‌ها هم همان جزوه‌های کوچک بود. یکی با جلد خاکستری، دیگری آبی. همه مشغول صحبت‌ کردن درباره‌ی جزوه‌ها بودند که آسمان به‌ تدریج گلگون و روشن شد و روز از راه رسید.

نیم ساعت بعد جو و مگ دوان‌ دوان خود را به آشپزخانه رساندند تا بابت هدیه از مادرشان تشکر کنند. جو پرسید: «مادر کجاست؟»

هانا در حالیکه اخم کرده و سرگرم آشپزی بود به آن‌ها نگاه کرد. او از زمان تولد مگ پیش آن‌ها مشغول به کار بود و همه به او به چشم یک دوست نگاه می‌کردند تا یک مستخدم. هانا جواب داد: «خدا می‌دونه کجاست! چند نفر برای گرفتن کمک سراغش اومدن و اونم رفت ببینه اونا چه چیزهایی لازم دارن. گمان نکنم هیچ زنی به قدر اون غذا و لباس و هیزم بذل و بخشش کرده باشه!»