کتاب موسیقی و عروسان دشت

بسیاری‌ از نویسندگان‌، در حوزه‌ی‌ سرزمینی‌ مشخص‌ و زمانی‌ معین‌ می‌نگارند و محصول‌ اندیشه‌ی‌ آنان‌، از مرزهای‌ زمان‌ و مکان‌ فراتر نمی‌رود؛ اما گروهی‌ نیز هستند که‌ با نوشته‌های‌ خود تمامی‌ انسان‌ها را در همه‌ی‌ زمان‌ها خطاب‌ قرار می‌دهند و چنان‌ نوآوری‌ می‌کنند که‌ اندیشه‌ی‌ آنان‌ هماره‌ زنده‌ و شاداب‌ می‌ماند و شگفتی‌ برمی‌انگیزد. جبران‌ نیز یکی‌ از آنهاست‌ و راز رویکرد خوانندگان‌ زبان‌های‌ مختلف‌ به‌ آثار او، آن‌ هم‌ پس‌ از گذشت‌ بیش‌ از شصت‌ سال‌ از افول‌ ستاره‌ی‌ وی‌، در همین‌ نهفته‌ است‌.

به‌ راستی‌ ویژگی‌های‌ این‌ سراینده‌ی‌ اندیشمند و هنرور چه‌ بوده‌ است‌؟

درباره کتاب رساله ای در موسیقی:

جبران‌ در این‌ کتاب‌ و در مقاله‌ای‌ شعر گونه‌، به‌ موسیقی‌ پرداخته‌ است‌. اما نه‌ با هدف‌ بررسی‌ تاریخ‌، هنر و مبانی‌ موسیقی‌، بلکه‌ با توجه‌ به‌ بازتاب‌ آن‌ در جان‌های‌ شنوندگان‌.

جبران‌، موسیقی‌ را زبان‌ جان‌ دانسته‌ و نغمه‌های‌ آن‌ را چون‌ نسیم‌ با طراواتی‌ که‌ تار احساس‌ را به‌ جنبش‌ می‌آورد برشمرده‌ است‌. او، موسیقی‌ را مجموعه‌ای‌ از نواهای‌ غم‌انگیز و پیوندی‌ از نغمه‌های‌ شادی‌افزا دانسته‌ و آن‌ را به‌ چراغی‌ تشبیه‌ کرده‌ است‌ که‌ تاریکی‌ جان‌ را از میان‌ می‌برد و دل‌ را روشنایی‌ می‌بخشد. او موسیقی‌ را همچون‌ شعر و نقاشی‌ دانسته‌، چرا که‌ در بردارنده‌ی‌ حالات‌ گوناگون‌ انسان‌ و ترسیم‌کننده‌ی‌ حالات‌ مختلف‌ دل‌ و به‌ تصویر کشنده‌ی‌ زیباترین‌ خواسته‌های‌ جسم است‌.

درباره کتاب عروسان دشت:

مجموعه‌ی‌ سه‌ داستان‌ است‌ با عنوان‌های‌: خاکستر نسل‌ها و شراره‌ی‌ جاویدان‌. ، ارتای‌ بانی و یوحنای‌ مجنون‌..

قهرمان‌ داستان‌ اول‌، کاهنی‌ افسانه‌ای‌ است‌ که‌ معشوقه‌اش‌ از دنیا رفته‌ و او سرگردان‌ و پریشان‌ و آواره‌ شده‌ است‌، اما عشق‌ او چون‌ شراره‌ای‌ به‌ زیر خاکستر نسل‌ها باقی‌ می‌ماند و در دل‌ زن‌ و مردی‌ روستایی‌ جوانه‌ می‌زند تا از لذت‌ عشق‌ جاودان‌ بهره‌مند شوند.

داستان‌ دوم‌، حکایت‌ تأسف‌بار دختر یتیمی‌ است‌ که‌ مورد تجاوز قرار گرفته‌ و باردار شده‌ است‌ و خانواده‌اش‌ او را طرد کرده‌اند. او چاره‌ای‌ نمی‌یابد جز این‌ که‌ برای‌ سرپرستی‌ کودک‌ خویش‌، به‌ خودفروشی‌ روی‌ آورد. روزگار بر او تنگ‌ آمده‌ و همه‌ی‌ امیدهای‌ زندگانی‌ را از او سلب‌ می‌کند. در این‌ حال‌، نویسنده‌ او را می‌یابد و اینگونه‌ او را دلداری‌ می‌دهد که‌: خوشحال‌ باش‌ که‌ گلی‌ پایمال‌ شده‌ هستی‌ و نه‌ گامی‌ لگدکننده..

داستان‌ سوم‌، حکایت‌ چوپانی‌ است‌ که‌ سرگرم‌ خواندن‌ عهد جدید شده‌ و از رمه‌ی‌ خویش‌ غافل‌ می‌گردد. گوسفندانش‌ از علفهای‌ صومعه‌ می‌خورند و راهبان‌ از او به‌ خشم‌ آمده‌ و وی‌ را مورد ستم‌ قرار می‌دهند.