بله
کتاب 13 حکایت شیرین از طهران - جلد اول، حکایت‌هایی عجیب و کمترشنیده‌شده‌ای از تهران قدیم را در خود گنجانده است. فرزانه نیک روح متین، نویسنده‌ی کتاب، حکایت‌های این اثر را با بررسی اسناد، گزارش‌های میدانی و مصاحبه با افراد مشهور و صاحب‌نامِ تهرانی گردآوری کرده است. پس از مطالعه‌ی کتاب حاضر با ماجراهای شیرینی از تهرانِ دورانِ ناصرالدین شاه قاجار آشنا می‌شوید.
درباره‌ی کتاب 13 حکایت شیرین از طهران - جلد اول
کتاب 13 حکایت شیرین از طهران - جلد اول، شما را با حکایت‌هایی دلنشین و عجیب از تهرانِ دوران قاجار همراه می‌کند. فرزانه نیک روح متین، دوران ناصری را برای بازگوکردن حکایت‌هایی جالب از تهران در نظر گرفته است. به گفته‌ی نویسنده، ناصرالدین‌شاه، پس از سفر به فرنگ، می‌خواست تهران را مانند پاریس، زیبا کند. به همین دلیل اتفاق‌های جالب و متنوعی در این بازه‌ی زمانی در تهران رخ داده است. این اتفاق‌ها، بهانه‌ای شد برای نیک روح متین تا به بازگویی حکایت‌های شیرین از تهران دوران ناصری در این اثر بپردازد.
فرزانه نیک روح متین مطالب کتاب تاریخی 13 حکایت شیرین از طهران را با توضیحاتی درباره‌ی شکل‌گیری تهران آغاز می‌کند. مطالعه‌ی این توضیحات، ذهن شما را برای خواندن حکایت‌های این اثر آماده می‌کند. در نخستین حکایت، ماجرای ساخته‌شدن خیابان ولیعصر را مطالعه می‌کنید. ایجاد اداره‌ی پلیس در تهران، تب گرامافون، نخستین بنای مرتفع تهران، ورود اتومبیل به دارالخلافه و مجازات‌های عجیب، برخی دیگر از حکایت‌های شیرین این کتاب به‌حساب می‌آیند.
در کنار این حکایت‌های بلند، نیک روح متین در انتهای این اثر، 13 حکایت کوتاه نقل کرده است. با مطالعه‌یِ این حکایت‌ها به دوران قاجار سفر می‌کنید و با هویت فراموش‌شده‌ای روبه‌رو می‌شوید که زیر بار دنیای مدرن در کوچه‌پس‌کوچه‌های پایتخت از یاد رفته است.
این کتاب تاریخ محلی را انتشارات سیزده منتشر کرده است.
کتاب 13 حکایت شیرین از طهران - جلد اول برای شما مناسب است اگر
- به فرهنگ دوران ناصری علاقه دارید و می‌خواهید با ماجراهای جالبی که در این دوران در تهران رخ داده آشنا شوید.
- می‌خواهید اثری درباره‌ی تاریخ محلی تهران در دوران پادشاهی ناصرالدین‌شاه مطالعه نمایید.
در بخشی از کتاب 13 حکایت شیرین از طهران - جلد اول می‌خوانیم
دیزی و آبگوشت که از غذاهای سنتی تهرانی‌های قدیم بود، طرفداران پر و پاقرصی داشت و حتی گاه کودکانی که این غذا به مذاقشان خوش نمی‌آمد وقتی بزرگ می‌شدند می‌فهمیدند چه کلاهی بر سرشان رفته. امروزه همه دیزی و آبگوشت را یکی می‌دانند اما در طبخ این دو تفاوت وجود دارد. جعفر شهری، مورخ و نویسنده‌ی کتاب تهران در قرن سیزدهم به خوبی تفاوت این دو را توضیح می‌دهد:
آبگوشت از گوشت، پیاز، نخود، لوبیا، سیب‌زمینی، نمک، فلفل و زردچوبه تهیه می‌شد که انواع مختلفی داشت: آبگوشت برنج، بزپاش، سیب، نعنا و گوجه‌فرنگی. به دلیل مقوی بودن آبگوشت، تهرانی‌ها در هفته معمولاً بیش از یک‌بار این غذا را می‌پختند. از طرفی این غذا در نزد تهرانیان به «غذای آبرو حفظ کن» معروف بود؛ چرا که در مواجهه با مهمان سرزده می‌توانستند به غذا آب اضافه کنند و به اصطلاح آبروداری کنند. دیزی اما مخصوص دکان‌های دیزی‌پزی بود که در همان دکان‌ها به فروش می‌رسید. دیزی، ظرفی سفالی بود که در آن گوشت بار می‌کردند. ریختن گوشت و سایر مخلفاتش حتماً باید استانداردهای خاص خودش را می‌داشت. در واقع در دکان‌های دیزی‌پزی وسیله‌ی فر مانندی وجود داشت که دیزی را رویش چیده و زیر آن را با چوب، پشکل و استخوان آتش می‌زدند و حدود 15 تا 16 ساعت بار می‌گذاشتند. آتش زیر دیزی باید به حدی می‌بود که باعث جوش آمدن و سر رفتن و تبخیر آب نشود از طرفی هم نمی‌بایست کم حرارت می‌بود. دیزی پختن برای زنان در خانه کاری سخت و گاه ناشدنی به نظر می‌رسید.
