کتاب بید مجنون

کتاب بید مجنون، داستانی با مضامین اجتماعی و خانوادگی است که خمیرمایه‌ای عاشقانه دارد. عاطفه علی عوضی، نویسنده‌ی کتاب، بستر اتفاق‌های دهه‌ی نخست پس از انقلاب را برای این داستان انتخاب کرده است. در این داستان با ماجراهای دختری به نام لیلی همراه می‌شوید که گرفتار عشقی آتشین شده است. لیلی در دنیایی زندگی می‌کند که سنت‌ها، شرایط اجتماعی و انتظارات خانواده، سایه‌ی سنگینی بر آرزوهای شخصی‌اش انداخته است.

درباره‌ی داستان بید مجنون

داستان بید مجنون، قصه‌ای عاشقانه با تمرکز بر روحیات زنانه و اتفاق‌های اجتماعی دهه‌ی نخست پس از انقلاب را در اختیار شما قرار می‌دهد. عاطفه علی عوضی، نویسنده‌ی کتاب، با بهره‌گیری از زبانی ساده، لحنی صمیمی و سرشار از توصیف‌های ملموس، فضایی پر احساس در این اثر خلق کرده است.

رمان بید مجنون با ماجراهای دختری با نام لیلی آغاز می‌شود. لیلی، پس از تعطیلیِ دبیرستان، با امیر، معشوق‌اش، ملاقات می‌کنند. در این دیدار عاشقانه که با حس و حال قرارهای پنهانیِ دهه‌های اول انقلاب روایت شده، امیر شاخه گلی به لیلی می‌دهد. در ادامه‌ی این رمان عاشقانه، لیلی به خانه‌اش می‌رود و در کنار همسایه‌ها به تماشای فیلم مشغول می‌شوند. پس از مدتی، لیلی عزم رفتن می‌کند و به بهانه‌ی دیدار از آقاجون، منزل را ترک می‌گوید.

در ادامه‌ی ماجرا متوجه می‌شوید که امیر، پسر یکی از فامیل‌های لیلی است و به خانه‌ی آقاجون رفت‌و‌آمد دارد. در منزل آقاجون، دیدار میان لیلی و امیر تازه می‌شود و این دو دلداده، فرصتی پیدا می‌کنند تا با نگاه‌های پنهانی حرف دل بزنند. عاطفه علی‌ عوضی، اتفاق‌های پیش‌بینی‌نشده‌ای را در بخش‌های بعدی سر راه شخصیت‌های داستان قرار داده و این قصه را با پایانی تامل‌برانگیز که نشان از بلوغِ فکری و پذیرشِ حقایقِ زندگی توسط شخصیت‌ها دارد، به پایان رسانده است.

این داستان ایرانی را انتشارات آراکو، چاپ و روانه‌ی بازار کرده است.

کتاب بید مجنون برای شما مناسب است اگر

• به خواندن داستان‌های عاشقانه‌ و اجتماعیِ ایرانی علاقه دارید.
• از مطالعه‌ی داستانی ایرانی که ماجرای آن‌ در دهه‌های نخست انقلاب رخ داده، لذت می‌برید.
• به خواندن رمان‌های ایرانی علاقه دارید که در آن‌ها، اوضاعِ جامعه روی سرنوشت و زندگی شخصیت‌ها سایه انداخته است.

در بخشی از کتاب بید مجنون می‌خوانیم

مامان عین هفت روز را تو گوشم خواند و خواند انقدر می‌گفت که آب دهانش خشک می‌شد گاهی دست روی خودش بلند می‌کرد که تو دیوانه شدی چیز خورت کردن تو آقازاده‌ها رو نخواستی حالا یه پسر دهاتیِ جانباز را میخوای؟!

اما همه این زد و بندها اصلاً برایم مهم نبود و می‌شود گفت اصلاً گوش نمی‌دادم، چه داداش‌هایم می‌گفتند و چه آبجیم....

بابا نه راضی بود نه ناراضی می‌گفت خودت باید با این مرد زندگی کنی نه من پس دو روز دیگه نگو فلان شد بهمان شد.

جواب بله منو به حاج ایوب انتقال دادند که آن‌ها از خوشحالی نمی‌دانستند چکار کنند قرار شد چون راه دورِ با فامیل بیایند تا عقد کنیم و بروند.

مامان به شدت درگیرِ تمیز کاری و رفت و روب بود طفلی خواهرم همه چیو ول کرده بود و به کمک مامان امده بود، منم که فارغ از همه چی تو عالم خودم بودم و کاری به کسی نداشتم.

روز موعود رسید، مهمان‌ها امدند، چهار تا برادرهایش، دو تا آبجی با مادربزرگشان که با خودشان زندگی می‌کرد و دایی و عمو هاش امده بودند تا عقد ما رو جاری کنند. صبح روز بعد مینی بوسی گرفتیم و همه با هم سوار شدیم و به طرف بیمارستان رفتیم تا اول آزمایش بدهیم، آزمایشات خوب بودند و موردی نداشت. بعد از گرفتن جواب‌ها مستقیم به طرف محضرخانه ایی رفتیم که بابا از قبل نوبت گرفته بود. اصلاً به جزییات توجه نمی‌کردم برای همین متوجه چیزی نشدم.

با مهریه 250تومن (تک تومنی) من شدم زنِ ابراهیم... ابراهیم حلقه‌ای که از قبل واسم خریده بود را به دستم انداخت و لبخند مکش مرگمایی بهم زد که مثل ربات سرد بهش نگاه کردم و هیچ واکنشی نشون ندادم اما ابراهیم انقدردر عالم خودش غرق بود که به میمیک صورت من اصلاً توجهی نکرد.