معرفی و دانلود کتاب نابخشوده: براساس واقعیت

معرفی کتاب نابخشوده: براساس واقعیت

کتاب نابخشوده، داستانی عاشقانه با مضامین اجتماعی است. آرزو جوشن، نویسنده‌ی کتاب، در این اثر دست روی معضلاتی گذاشته که در لایه‌های عمیق جامعه ریشه دارند. ماجرای این رمان ایرانی درباره‌ی دختری جوان است که پدری معتاد و مادری بدرفتار دارد. این دختر، دلباخته‌ی پسری به نام ناصر می‌شود. عشق شخصیت اول داستان به ناصر و گرفتاری‌های خانوادگی و اجتماعی، ماجراهایی خواندنی را در این قصه رقم می‌زند.

درباره‌ی کتاب نابخشوده

کتاب نابخشوده، داستانی احساسی و عاشقانه با خمیرمایه‌ای از موضوعات اجتماعی را در بر گرفته است. آرزو جوشن، نویسنده‌ی کتاب، ماجراهای این اثر را براساس واقعیت نگاشته است. رویدادهای داستان بسیار ساده و بی‌تکلف روایت شده‌اند و خواننده را به همذات‌پنداری با شخصیت‌های داستان وامی‌دارد؛ طوری‌که از لحاظ احساسی در شادی‌ها و غم‌های کاراکترها شریک می‌شود.

ماجرای رمان عاشقانه‌ی نابخشوده درباره‌ی دختری است جوان به نام عفت که در خانواده‌ای فقیر زندگی می‌کند. پدر این دختر، اعتیاد دارد و مادرش بدرفتار است. داستان با بازگویی یکی از خواب‌های عفت آغاز می‌شود. عفت، خوابِ مشاجره‌ای میان مادر و پدرش را می‌بیند. والدینش، بر سر زشت بودن طلعت، خواهر بزرگ‌تر عفت در حال بگومگو هستند. در خانواده‌ی عفت، رسم بر این است که اول باید دختر بزرگ‌تر ازدواج کند. در این بین، عفت، دختر کوچک‌تر خانواده، عاشق جوانی به نام ناصر است. ماجرای این رمان عاشقانه در ادامه با اتفاق‌هایی تلخی همراه می‌شود و شما را با این پرسش اساسی مواجه می‌کند که سهم هر فرد در گریز از سرنوشتِ محتومش چقدر است؟

کتاب نابخشوده را انتشارات آراکو، چاپ و روانه‌ی بازار کرده است.

کتاب نابخشوده برای شما مناسب است اگر

• می‌خواهید یک رمان عاشقانه‌ی ایرانی مطالعه کنید.
• در فکر خواندن داستانی اجتماعی با محوریت زنان هستید.

در بخشی از کتاب نابخشوده: براساس واقعیت می‌خوانیم

عفت.. حواست باشد که من فقط برای حفظ آبرویت تن به این کار داده‌ام اگر خانواده‌ات بویی از این قضیه بردند تحت هیچ شرایطی نامی از من به میان نمی‌آوری، چون من منکر می‌شوم و شاید هم مجبور به زدن حرف‌هایی باشم که نباید بازگو شوند.

او بعد از توصیه‌های ریز و درشت خداحافظی کرد و رفت.

دل توی دلم نبود تا نیمه شب فرا برسد و من بتوانم زودتر از دست این موجودی که من مزاحم می‌پنداشتمش و در وجودم جان می‌گرفت راحت شوم.

شب از نیمه گذشته بود که پاورچین‌پاورچین به مطبخ رفتم تا آبی گرم کنم و مخلوط چند جوشانده‌ای را که فرنگیس به دستم رسانده بود دم کنم، دست و پایم می‌لرزید و از شدت نگرانی بدنم گر گرفته بود. با دستان لرزان چند تکه ذغالی که گر گرفته بود را توی سماور گذاشتم و بدون اینکه صدای اضافه‌ای تولید کنم گوشه‌ای منتظر به قرمزی گر گرفته ذغال‌ها زل زدم.

اولین جرعه جوشانده که از گلویم پایین رفت تلخی همچون زهرش هوش از سرم پراند! به سختی لیوان اول و دوم را سر کشیدم و با عجله خودم را به رختخواب رساندم، طبق توصیه‌هایی که فرنگیس کرده بود تمام سطح تشکم را با چند لایه ملحفه که از قبل آماده کرده بودم پوشاندم و چشم انتظار اندک تغییری در احوالم چشم‌هایم را به سقف اتاق دوختم.

نزدیک اذان صبح بود که با درد غیر قابل تحملی از خواب بیدار شدم، به سختی توی رختخوابم نشستم روسری‌امیم را تا آن جا که امکان داشت توی دهانم فرو بردم تا مانع فریاد کشیدنم شود. اشک‌هایم بی محابا روی گونه‌هایم می‌ریختند و فقط از خدا می‌خواستم که توانی صد چندان به من عطا کند تا تحمل این درد برایم آسان شود.

به جز چند لکه کوچک خون چیزی ندیده بودم، با ناراحتی به فرنگیس گفتم: فکر نمی‌کنم مثال مانند کشیدن این درد را حتی در تعریف هم شنیده باشی! مگر عذاب قبری که از آن دم می‌زنند و کسی تا به حال تجربه‌اش نکرده!