کتاب درمان

کتاب درمان، نوشته‌ی استیون گروس، اثری الهام‌بخش و تامل‌برانگیز است که به بررسی رفتارها، احساسات و تجربیات انسانی می‌پردازد. در این کتاب ما با داستان‌های واقعی روبه‌رو هستیم که در آن‌ها روابط انسانی بیش از هر چیز اهمیت دارد. نویسنده از راه قصه‌گویی سعی دارد تجربیات خود را به‌عنوان یک روانکاو ارائه کند و خوانندگان خود را در مسیر شادکامی قرار دهد. داستان‌هایی که گروس روایت می‌کند، به ما نشان می‌دهند که چطور بخش‌هایی از وجود خود را به دست فراموشی سپرده‌ایم و چگونه می‌توانیم مجددا آن‌ها را پیدا کنیم.

درباره‌ی کتاب درمان

شفقت به خود، کنجکاوی برای یافتن حقیقت و آمادگی برای ایجاد تغییرات بنیادین در زندگی، مباحثی است که در کتاب درمان (Therapy) به قلم استیون گروس (Stephen Grosz) مطرح شده است. گروس، روانکاوی مشهور و نویسنده‌ی پرفروش ساندی تایمز است. این نویسنده سعی کرده تجربیات خود را از سال‌ها فعالیت در زمینه‌ی روانکاوی در قالب کتابی ارائه دهد و به این صورت یک راهنمای روشنگر برای خوانندگان مشتاق خود باشد. این کتاب مجموعه‌ای ارزشمند از گفتگوی گروس با بیمارانش است که به موضوعات مختلف انسانی از جمله تغییر، از دست دادن، صمیمیت، تنهایی، عشق و مرگ می‌پردازد.

استیون گروس در مقدمه‌ی کتاب خود، به این موضوع می‌پردازد که همه‌ی ما به نوعی تحت تاثیر افکار و اعمال‌مان قرار گرفته‌ایم و یا در دام انگیزه‌ها و انتخاب‌های احمقانه گرفتار شده‌ایم. بسیاری از ما از پیش رفتن وا مانده‌ایم و در یک نقطه درجا می‌زنیم؛ اما هنوز باور داریم که حتما راهی پیدا می‌شود. وی نقل قولی را از یکی از مراجعین خود ارائه می‌دهد؛ بیماری که ملتمسانه به گروس گفته است: «می‌خواهم تغییر کنم!». خوشبختانه این بیمار به فرد مناسبی مراجعه کرده است. چرا که استیون گروس استاد کمک کردن به افرادی است که می‌خواهند در زندگی خود تغییرات اساسی را ایجاد کنند. اما یک نکته در اینجا وجود دارد. تغییر بدون از دست دادن به هیچ عنوان ممکن نیست. موضوع اصلی این کتاب همین است: از دست دادن.

ترتیب سرفصل‌های کتاب درمان، بسیار مناسب است و مرحله به مرحله خوانندگان را در مسیری روشن برای ایجاد تغییر در خود قرار می‌دهد. در فصل اول، گروس به تاثیرات دوران کودکی در رفتارها و نوع تصمیم‌گیری‌های ما در آینده اشاره می‌کند. به باور این نویسنده، هر درد و رنجی که در حال حاضر تجربه می‌کنیم و قادر به بازگویی داستان آن نیستیم، نشانه‌ای است از زخمی باز در دوران گذشته. برای مداوای این زخم، باید در مسیر تغییر قرار بگیریم. معناجویی در زندگی راکد و یکنواخت که جز اندوه و افسردگی چیزی ندارد، امری باطل است.

شکست‌ها و ناتوانی‌ها مسئله‌ی بسیار مهمی است که در کتاب درمان به آن برمی‌خوریم. استیون گروس با صداقت تمام، به تجربه‌های شکست و ناتوانی مراجعین خود پرداخته و نشان می‌دهد که چگونه این لحظات می‌توانند نقطه‌ی عطفی برای ایجاد تغییر در مسیر زندگی باشند. به راستی که تغییر همواره با از دست دادن همراه است و این نکته‌ای ظریف است که باید آن را آویزه‌ی گوش کنیم.

پیچیدگی روابط انسانی یکی از موضوعات اساسی روانکاوی است که استیون گروس در کتاب درمان، به صورت مفصل به آن پرداخته است. روابط بین زوج‌ها، والدین و فرزندان، دوستان، همکاران و ... پر از ظرافت‌های پیچیده‌ای است که باید از زاویه‌ی دید یک روانکاو خبره به آن‌ها نگاه کنیم. چالش‌هایی که در این روابط وجود دارد، موضوعی جنجالی برای بحث است. سوءتفاهم‌ها، احساسات منفی یا تلاش برای یافتن تعادل بین روابط عاطفی و زندگی فردی، مباحثی است که در کتاب مطرح می‌شوند. این کتاب الهام‌بخش و تاثیرگذار، توسط فاطمه حسینی غفاری به فارسی برگردانده شده و به همت نشر هنوز، در اختیار شما عزیزان قرار گرفته است.

کتاب درمان برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی کتاب درمان به تمامی بزرگسالان علاقه‌مند به روانشناسی، خودسازی و توسعه‌ی فردی پیشنهاد می‌شود. افرادی که در تلاش برای ایجاد تغییرات اساسی در خود هستند و می‌خواهند در زندگی خود پیشرفت کنند، مخاطبان اصلی کتاب هستند.

در بخشی از کتاب درمان می‌خوانیم

بنجامین فرانکلین می‌گوید: «موفقیت برای بسیاری از مردانْ ویران‌کننده است.» این جمله درست است، اما چیزی که فرانکلین به آن اشاره نمی‌کند این است که ما اغلب خودمان باعث این ویرانی می‌شویم.

ویلیام استایرن، رمان‌نویس امریکایی، نیز ‌چنین مشکلی داشت. در کتاب خاطراتش، ظلمت آشکار، شرح می‌دهد که برای دریافت جایزۀ معتبر و بین‌المللی «چینو دل دوکا» از نیویورک به پاریس رفت، جایزه‌ای که هر ساله به یک دانشمند یا هنرمند برجسته اعطا می‌شود. استایرن چهار ماه پیش از برگزاری مراسم اهدای جایزه، درست بعد از این‌که فهمید جایزه را برده است، شرایطش وخیم شد. او در کتابش می‌نویسد: «اگر قبل از مراسم اهدای جوایز می‌توانستم وضعیت روحی خود را پیش‌بینی کنم، اصلاً آن را قبول نمی‌کردم.» بدین ترتیب، روز موفقیت او به کابوسی وحشتناک تبدیل شده بود. تاریکی تمام وجودش را فرا گرفته بود. او احساساتی مثل ترس و بیگانگی و از همه مهم‌تر اضطرابی طاقت‌فرسا را تجربه می‌کرد.

استایرن در مراسم اعطای جایزه حضور یافت، اما به طور غیرمنتظره به بانی آن مراسم، خانم دل دوکا، گفت تصمیم گرفته است از مراسم ضیافت شامی که به افتخار او برگزار می‌شود و بخشی از مراسم پرشکوهی که از چند ماه پیش اعلام شده بود صرف‌نظر کند تا بتواند با دوستی ملاقات کند. بعد، در حالی که از واکنش دستیار خانم دل دوکا و رفتار خودش وحشت‌زده بود، عذرخواهی کرد و به آن دستیار گفت: «من بیماری روانی دارم.» در آخر، استایرن تنها توانست در بخشی از مهمانی شرکت کند و 25 هزار دلار جایزه و تعادل هیجانی خود را از دست داد. او آن‌قدر پریشان بود که نه می‌توانست چیزی بخورد و نه حرفی بزند. موفقیت استایرن او را به مرز خودکشی رساند.