کتاب خواب‌های گمشده

کتاب خواب‌های گمشده نوشته‌ی نادر وحید دربردارنده‌ی مجموعه داستان‌های کوتاهی است که به لحاظ پیرنگ و موضوع منسجم بوده و به هم پیوسته‌اند. این کتاب ماجرای پسری به نام «نادو» را روایت می‌کند که میان خیال و واقعیت روزگار می‌گذراند و دائماً مادربزرگ مرده‌اش «گل‌خانم» را در بیداری می‌بیند. روزی او تصمیم می‌گیرد خانه‌ی پدری قدیمی‌اش را بخرد. به‌جز صاحبان آژانس املاک، دیگران چیزهای عجیبی درمورد آن خانه می‌گویند...

درباره‌ی کتاب خواب‌های گمشده

کتاب خواب‌های گمشده مجموعه داستان کوتاهی از نادر وحید است که 18 داستان کوتاه با فضا و راوی یکسان را به شکلی منسجم روایت می‌کند. داستان محوری درمورد پسری به نام «نادو» است که تصمیم می‌گیرد خانه‌ی پدری متروکه‌اش را بخرد. فصل اول کتاب با معرفی موقعیت کلی داستان در حال حاضر می‌گذرد و سپس در فصل‌های بعد به روایت خاطراتی می‌پردازد که پسر با خواندن دفتری متعلق به مادربزرگش «گل‌خانم» مرور می‌کند. خواب‌هایی که دیگر شکل خاطره به خود گرفته‌اند و تشخیص مرز بین خیال و واقعیتی در گذشته را با دشواری همراه می‌کنند. یافتن آن دفتر و بازگشت به خانه‌ی پدری، خاطرات دور و دراز بسیاری را در دل نادو زنده می‌کند.

مدت‌ها می‌گذرد و نادو در تمام خواب‌هایش کسانی را می‌بیند که در واقعیت زنده نیستند. همین مسئله باعث می‌شود احساس سوگ عظیمی از نو بر جانش سنگینی کند. نادو آن‌قدر در گذشته و خاطرات و حسرتْ روزگار می‌گذراند، که چیزی از زمان حال برایش باقی نمی‌ماند. روزی که خواهر نادو خواب او را می‌بیند، چیزها برای همیشه عوض شده‌اند... اگر مشتاقید بدانید پایان ماجرای این پسر خیال‌پرداز چه می‌شود، کتاب خواب‌های گمشده را انتخاب کرده و با ماجرای نادو و گل‌خانم همراه شوید.

کتاب خواب‌های گمشده با تلفیق واقعیت و خیال، نگاهی تازه به مقوله‌ی سوگ و خاطرات خوش از دست رفته دارد که در فضایی خیال‌انگیز و وهم‌آلود ترسیم شده است.

این کتاب به همت انتشارات ققنوس در اختیار مخاطبان قرار گرفته است.

کتاب خواب‌های گمشده برای چه کسانی مناسب است؟

این اثر برای علاقه‌مندان به رمان‌های معاصر ایرانی و رمزآلود مناسب است.

در بخشی از کتاب خواب‌های گمشده می‌خوانیم

پارچه روى گندم‌هاى خیس کرده را کنار مى‌زنم. از نوکِ سفید بعضى جوانه‌ها سبزىِ کوچکى پیداست. ماش و عدس‌ها هم همین طور. باید ببرمشان بیرون بگذارم جلوى آفتاب. تا وقتى که نادو بیاید، حتما سه چهار سانت قد کشیده‌اند. بچه‌ام خوشحال مى‌شود ببیند دوباره بعد از چند سال خودم سبزه سبز کرده‌ام. ولى کاش ماش سبز نکرده بودم. خانجون همیشه مى‌گفت ماش آمد نیامد دارد. ولش کن، حالا لازم نکرده جلو جلو نفوس شر بزنى! این حرف‌ها مال خانجون بود که گوشش خاک، همه‌اش از این اعتقادات داشت! چرا شب ناخن مى‌گیرى نکبت مى‌آره، چرا قیچى به هم مى‌زنى جنگ راه مى‌افته، چرا آفتاب وایسادى سایه شاشیدى، چرا اِل، چرا بِل. روحت شاد خانجون، تو هم عالمى داشتى براى خودت با این حرف‌ها! چقدر اسفند آتش کردى و دورِ این خانه راه رفتى و چشم حسود و حسرت‌خور ترکاندى! چقدر تا خار به پاى یکى از بچه‌ها مى‌رفت یا اشک از چشم یکیشان مى‌آمد، ورد برمى‌داشتى که الا و بالله چشم‌زخم زده‌اند و تخم‌مرغ به دست به نیت در و همسایه و خودى و بیگونه و چشمْ سبز و چشمْ سیاه و چشمْ زاغ و حسود و حسرت‌کش و حسرت‌خور با زغال روى تخم‌مرغ ضربدر مى‌کشیدى و شروع مى‌کردى به کور کردن چشم شورِ آتیش به جون گرفته‌اى که الهى به حق پنج تن آل عبا کاسه کورى مى‌گذاشتند جلوش! راستش را بخواهى درست است که به حرف‌ها و کارهات مى‌خندیدیم و اسمش این بود که مثلاً تو خرافه‌پرستى؛ اما من ته دلم به همان دعاها و نفرین ناله‌هاى تو قرص بود! حتما اثرى هم داشت که تا شماها بودید این خانه هم بو و بَرَنگى داشت، برکتى داشت و درش هیچ وقت بسته نمى‌شد و چراغِ سردرش هیچ وقت خاموش نمى‌شد و مثل الان نبود که انگار خاک مرده پاشیده‌اند سرتاسرش.