کتاب بگذار برسانمت

در برخی از داستان‌های ایرانی نشانه‌های زیادی از روابط خانوادگی وجود داشته و نویسندگان این آثار در پی انتقال مفاهیم اخلاقی هستند. کتاب بگذار برسانمت نوشته‌ی محمدرضا گودرزی مجموعه داستانی است که به موضوعات اجتماعی و روابط خانوادگی اشاره دارد. این کتاب شامل 17 داستان کوتاه است.

درباره‌ی کتاب بگذار برسانمت

مشکلات اجتماعی متاثر از عوامل بسیاری بوده و برای ریشه‌یابی برخی از مسائل لازم است که آثار ادبیات داستانی با نگاهی متفاوت بررسی شوند. در داستان‌های فارسی فضایی آشنا برای مخاطب مجسم شده و بسیاری از آثار مطرح در فرهنگ ادبی ایران از عناصری همچون توصیف واقعیت استفاده کرده‌اند. کتاب بگذار برسانمت نوشته‌ی محمدرضا گودرزی از جمله آثاری است که به تناقض‌های موجود در روابط انسان‌ها پرداخته و با توصیف شرایط اجتماعی و خانوادگی شخصیت‌ها، تلاش می‌کند تصویری از مشکلات عمومی افراد جامعه ارائه کند. کتاب حاضر از 17 داستان کوتاه تشکیل شده و هریک از داستان‌ها به موقیعت‌های متفاوت می‌پردازند.

یکی از جذابیت‌های داستان‌های ایرانی، معرفی شخصیت‌های باورپذیر بوده و حضور شخصیت‌های متنوع در شرایط و موقعیت‌های داستانی که چالش‌های مختلفی را به همراه دارند، این جذابیت را دوچندان می‌سازد. محمدرضا گودرزی در کتاب بگذار برسانمت با ارائه‌ی فضایی شناخته‌شده و با نگاهی به مشکلات رایج در خانواده‌ها، شخصیت‌هایی همچون مادر، فرزند، همسایه و مادربزرگ را برگزیده تا زندگی آن‌ها را به‌شکلی واقع‌گرایانه توصیف کند. در این کتاب علاوه بر تفاوتی که میان داستان‌های کوتاه دیده می‌شود، عناصر مشترکی نیز وجود داشته که ذهن مخاطب را متوجه پیوند داستان‌ها به یکدیگر می‌کند.

محمدرضا گودرزی در کتاب بگذار برسانمت داستان‌های متعددی را روایت می‌کند و با در نظر گرفتن اهمیت مسائل انسانی در روابط اجتماعی و به‌خصوص ارزشمندی کانون گرم خانواده از مخاطب دعوت می‌کند که با اصلاح رفتارها و عادت‌های اشتباه شرایط بهتری را برای خود و دیگران فراهم سازد. در این کتاب داستان‌هایی همچون بگذار برسانمت، زنگ حساب، این من نیستم، علی آقا، ای خدا مردم، سرم را بردی، یکی بود یکی نبود و شرط‌بندی، به نگارش درآمده است.

کتاب بگذار برسانمت نوشته‌ی محمدرضا گودرزی توسط انتشارات هیلا منتشر شده است.

کتاب بگذار برسانمت برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به داستان‌های فارسی مناسب است.

در بخشی از کتاب بگذار برسانمت می‌خوانیم

جراحى آن‌قدر دشوار و طولانى بود که مادر ساعتى پس از به دنیا آمدن نوزاد از دنیا رفت. دختر به دنیا که آمد وسط دو کتفش گل سرخى انگار از جنس غضروف، با کنده‌کارى‌هاى ظریف و حروفى قدیمى و ناآشنا بر گلبرگ‌ها و برگ‌هاىِ سرخش، دیده مى‌شد. جراح گل را لمس کرد. سرش را جلو برد و از پشت عینک خیره آن شد و آه کشید. در پرتونگارى مشخص شد ساقه گل از کنار ستون مهره‌ها رد شده و تا نزدیک جناغ سینه آمده و شبکه مویرگ‌ها در تار و پودش نفوذ کرده است و خون در آن جریان دارد. جراح به پدر دختر گفت: «نمى‌شود دستش زد، باید منتظر بمانیم ببینیم بعدها چه تغییرى پیدا مى‌کند. هر شش‌ماه یک بار بیاورش پیش خودم. وقت هم نیازى نیست بگیرى.»

در خانه ناچار شدند پشت هر لباسى را که به او مى‌پوشانند، درست جایى که گل سرخ بود، باز بگذارند. پدر وقت و بى‌وقت به دختر سر مى‌زد اما تنها دغدغه‌اش گلبرگ‌هاى گل بود که حالا با بزرگ‌تر شدنش کم‌کم سفت و شاخى مى‌شد و درخششش، با وجود پرده نازکى که هنوز روى آن را پوشانده بود، چشم را خیره مى‌کرد.

سر شش ماه دکتر به پدر دختر زنگ زد و خندان پرسید: «گلمان در چه وضع است؟» پدر بى‌هیچ حرفى گوشى را قطع کرد.

در نُه‌سالگى موهاى سیاه دختر بر پشتش رها شده بود، رنگینه چشمان درشت و قهوه‌اى‌رنگش سفیدى چشم‌ها را به گوشه‌ها رانده بود و پوستش به رنگ گندمِ تازه‌دروشده بود، ولى باز هرکس به او نزدیک مى‌شد، با دهانى نیمه‌باز به گل نگاه مى‌کرد، که حالا پرده روش کنار رفته بود و دانه‌هاى ریز یاقوت و لعل بر زمینه سرخِ گلبرگ‌ها درخششى خون‌رنگ و خیره‌کننده داشت.

او هیچ‌وقت مزه بازى با بچه‌هاى کوچه را نچشید، به حیاط هم که مى‌رفت چند جفت چشم مراقبش بود. از زمانى هم که پسردایى‌اش خواست موقع بازى قطعه یاقوتى را از گل بکَنَد، رفت و آمد با فامیل قطع شد.