کتاب ده پله تا بی‌نهایت: مجموعه داستان‌های کوتاه

کتاب ده پله تا بی‌نهایت، اثری جذاب برای نوجوانانِ علاقه‌مند به مطالعه‌ی داستان‌های کوتاهِ ایرانی است. گروه نویسنده‌گان همگی نوجوان هستند و داستان‌هایی خام اما خالص را در این اثر گنجانده‌اند. خواننده در حین مطالعه‌ی کتاب حاضر با سبکِ نگارش و رویکردِ داستان‌نویسیِ نویسنده‌های نوقلمِ ایرانی آشنا می‌شود.

درباره‌ی کتاب ده پله تا بی‌نهایت

کتاب ده پله پا بی‌نهایت، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاهِ دانش‌آموزان دبیرستانی را در خود گنجانده است. نویسنده‌هایِ داستان‌های این کتاب، همگی نوجوان هستند و خلاقیت خود را در این اثر به بوته‌ی آزمایش گذاشته‌اند.

کتاب ده پله تا بی‌نهایت، ده داستان کوتاه به قلم ده نویسنده را در بر گرفته است. هر کدام از داستان‌های کوتاهِ این کتاب،‌ موضوعی متفاوت و خواندنی دارند. مطالعه‌ی داستان‌هایی با موضوع‌های متفاوت به خواننده این امکان را می‌دهد تا مسائل زندگی را از زاویه‌های مختلف ببیند و درک عمیق‌تری از تجربه‌های مختلف انسان‌ها پیدا کند. تنوعِ موضوعیِ داستان‌های کوتاهِ این کتاب نیز باعث می‌شود تا خواننده‌ی نوجوان از دنبال کردن آن‌ها دل‌زده نشود.

کتاب ده پله تا بی‌نهایت با داستانی با نام دیوانه‌ی انتقام، آغاز می‌شود. در این داستان، دَنیل، پسری عاشق‌پیشه،‌ پس از ورود به اتاق معشوقش، با دلداری خفته در خون، روبه‌رو می‌شود. دنیل، لونا را غرق در خون با خنجری در سینه پیدا می‌کند. این خنجر را دنیل به لونا هدیه داده بود. دنیل، برای اینکه به‌عنوان متهم گرفتار پلیس نشود، چاره‌ای ندارد جز اینکه صحنه‌ی جرم را ترک کند. در ادامه‌ی داستان، دنیل، برای پیدا کردنِ قاتلِ دلدارش، آستین بالا می‌زند و اتفاق‌های هیجان‌انگیزی در این قصه رخ می‌دهد. سایر داستان‌های کوتاه کتاب ده پله تا بی‌نهایت نیز سبک و سیاقی نوجوان‌پسند و هیجان‌انگیز دارند.

کتاب ده پله تا بی‌نهایت را موسسه فرهنگی آرمان رشد، چاپ و روانه‌ی بازار کرده است.

کتاب ده پله تا بی‌نهایت برای چه کسانی مناسب است؟

تمامی خواننده‌های نوجوانی که از مطالعه‌ی داستان‌های هم‌نسل‌های خود لذت می‌برند، مخاطب‌های کتاب ده پله تا بی‌نهایت به‌حساب می‌آیند. مطالعه‌ی این کتاب برای بزرگ‌سالانی که علاقه‌‌مند به آشنایی با دنیای فکریِ نوجوانان هستند نیز خالی از لطف نیست.

در بخشی از کتاب ده پله تا بی‌نهایت: مجموعه داستان‌های کوتاه می‌خوانیم

خانواده در آرامگاه اشرافی جمع شده بودند و پدربزرگ درون گور خفته بود. چروک‌های عمیقِ نشسته بر صورتش نشان می‌داد که سال‌ها زندگی کرده است. من در زمانِ مرگش هفت سال داشتم. می‌خواستم مثل او قبل از مرگ طوطی‌ام را به یک دوست بدهم تا بعد از من مراقبش باشد. تنها آرزویم در هفت‌سالگی این بود!

سارا، خواهرِ ناتنی‌ام، با آرنج ضربه‌ای به پهلویم کوبید و گفت: «تو زشتی و حتی ساعت مرگتو هم نمی‌دونی. چطوری ممکنه با این‌همه نقص شاهدخت باشی؟»

او راست می‌گفت. در زمانه‌ای که ساعت مرگ از بدو تولد معلوم بود، هیچ‌کس نمی‌دانست من کی خواهم مرد. با هر بیماری جزئی، پدر دکترها را مجبور می‌کرد که بگویند تا فردا خواهم مرد. بعد همه‌جا را از ساعت مرگم پر می‌کرد. می‌خواست مخالفانش را ساکت کند تا دیگر اعتراض‌نامه ننویسند، اعتراض‌نامه‌هایی که در هفت‌سالگی نمی‌توانستم آن‌ها را کامل بخوانم. اما وزیر می‌گفت محتوای آن‌ها این است: حاکمان حتی ساعت مرگ فرزندانشان را نمی‌دانند؛ چطور قرار است راه‌حل مشکلات مملکت را بدانند؟

غروب سرخ‌رنگ در آسمان حل می‌شد و جمعیت حاضر در گورستان آنجا را ترک می‌کردند. اگر هیولای مرگ فردا مرا می‌بلعید، مثل پدربزرگ تنها می‌ماندم. پس نبایستی دیگران را ناراحت می‌کردم. نبایستی خشمم را بروز می‌دادم. نبایستی با سارا بحث می‌کردم. اگر او از من می‌رنجید، هرگز به خاکسپاری‌ام نمی‌آمد و من از پدربزرگ هم تنهاتر می‌شدم.