کتاب پدرم

کتاب پدرم داستان اتوبیوگرافیکی به قلم نویسنده‌ی به‌نامِ ترکیه، اورهان پاموک است. او در این کتاب روایتی ساده و ملموس از زندگی خود و پدرش و رابطه‌ی میان‌شان به دست می‌دهد. پدر پاموک در کودکی خانواده را با سودای نوشتن ترک کرده و همین فقدان تأثیر بزرگی بر زندگی اورهان به جای گذاشته است. خاطراتی که اورهان پاموک از پدرِ همیشه غایبش در این کتاب می‌نویسد، شما را با جنبه‌های مهمی از زندگی این نویسنده‌ی مشهور ادبیات ترکیه آشنا می‌کند.

درباره‌ی کتاب پدرم

پدری که به سودای نوشتن، خانواده و کشورش را ترک می‌کند، اما بدون اینکه به آرزویش برسد، سالیان دراز را پشت سر می‌گذارد و درمی‌یابد پسری که رها کرده، نویسنده‌ی مشهوری شده است. پس تمامی دستنوشته‌هایش را جمع می‌کند و درون چمدانی برای پسرش به جای می‌گذارد. به این ترتیب ماحصل مسیری که پدر در فقدان خانواده طی کرد، تنها یک چمدان بود که سال‌ها بعد آن را به پسرِ نویسنده‌اش سپرد. این پدر کسی نیست جز پدر اورهان پاموک، نویسنده‌ی مشهور و پرفروش اهل ترکیه. اورهان پاموک (Orhan Pamuk) خاطراتی که از پدرش دارد را در کتاب پدرم (Mon père et autres textes) ثبت کرده است و به این ترتیب جنبه‌های مهمی از زندگی خود و مسیر نویسنده شدنش را برای مخاطبان ادبیات افشا می‌کند.

کتاب پدرم یک داستان اتوبیوگرافیک از زندگی واقعی اورهان پاموک است که به رابطه‌ی او با پدرش می‌پردازد. پاموک در این کتاب احساسات متناقضش را درباره‌ی پدرش روایت می‌کند و ترک شدن توسط او را با جزئیاتی دقیق شرح می‌دهد. هر چند پدر پاموک او و برادرش را در کودکی ترک کرده، اما یاد و خاطره‌‌اش تأثیر بزرگی بر زندگی اورهان گذاشته است. پاموک در کتاب پیش‌رو خاطراتی از پدرش را در میان می‌گذارد که با ادبیات و نقش ادبیات در زندگی او گره می‌خورند. او به خاطره‌ی پدرش باز می‌گردد و سعی دارد با ادغام خاطرات و جریان مسیر نویسنده شدن خود، پدرش را زنده کند و تصویری ملموس از او به دست بدهد.

کتاب پدرم کتابی کوچک و کاملاً شخصی و شامل سه نوشتار است. کتاب در سه بخش نوشته شده است که سه دوره‌ی مختلف از زندگی پاموک را شرح می‌دهد. بخش اول با شنیدن خبر از دنیا رفتن پدرش آغاز می‌شود و بزرگسالی پاموک را در برمی‌گیرد. بخش دوم به هشت سالگی‌اش می‌رود و زندگی روزمره‌شان را با پدر و دیگر اعضای خانواده بیان می‌کند. آنها در یک ساختمان مشترک با خانواده‌ی پدری پاموک زندگی می‌کردند که پدر به یکباره آن‌ها را ترک می‌کند. در نهایت، بخش سوم متن، سخنرانی معروف پاموک در مراسم دریافت جایزه‌ی نوبل ادبیات است. او در این مراسم درباره‌ی چمدان پدرش و ترسی که از مواجه شدن با دست‌نوشته‌هایش دارد، می‌گوید.

کتاب پدرم توسط بهاره فریس‌آبادی به فارسی برگردانده شده و به همت گروه انتشاراتی ققنوس، ذیل مجموعه کتاب‌های پانوراما، روانه‌ی بازار کتاب ایران شده است.

درباره‌ی مجموعه‌ی پانوراما

مجموعه‌ی پانوراما کتاب‌های کم‌حجم و ارزان‌قیمتی را در برمی‌گیرد که گروه انتشاراتی ققنوس با الهام از مجموعه‌ی Folio 2€ انتشارات گالیمار به انتشار رسانده است. این مجموعه شامل تک داستان‌ها، رمان‌های کوتاه، مجموعه‌ داستان‌های کم‌حجم و بخش‌هایی از آثار چندجلدی جهان می‌شود. هدف از انتشار این مجموعه، آشنا ساختن مخاطب با نویسندگان جهان و ایجاد انگیزه برای مطالعه‌ی آثار ادبی بزرگ است. کتاب‌های «کودکی یک رئیس» اثر ژان پل سارتر، «مسافرخانه‌ی سرخ» از بالزاک و «گربه مادرم» نوشته‌ی کارلوس فوئنتس از جمله عناوینی هستند که ذیل این مجموعه ترجمه و منتشر شده‌اند.

کتاب پدرم برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب به علاقه‌مندان داستان‌های اتوبیوگرافیک و دوست‌داران ادبیات ترکیه پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب پدرم می‌خوانیم

دوست داشتم مرا به سینما ببرد. دوست داشتم وقتی دربارۀ فیلمی که با هم دیده بودیم برای کسی دیگر صحبت می‌کرد، حرف‌هایش را بشنوم. از شیوه‌ای که برای دست انداختن احمق‌ها، آدم‌های بد و بی‌احساس داشت خوشم می‌آمد. همان‌طور که وقتی دربارۀ یک میوۀ تازه، شهری که دیده بود، کتاب یا تازه‌ترین اخبار صحبت می‌کرد، دوست داشتم به حرف‌هایش گوش دهم. دلم می‌خواست نوازشم کند و مدام بیشتر از قبل دوستم بدارد. از این‌که مرا با ماشین به گردش می‌بُرد خوشم می‌آمد، وقتی با هم در یک اتومبیل می‌نشستیم اطمینان داشتم که دست‌کم برای مدتی ناپدید نخواهد شد. آن ماشین‌سواری‌ها را بسیار دوست ‌داشتم؛ از آن‌جا که در کوچه پس‌کوچه‌های شلوغ استانبول رانندگی می‌کرد، نمی‌توانستیم در چشم‌های هم نگاه کنیم، برای همین می‌توانست با من مانند یک دوست دربارۀ سخت‌ترین و پیچیده‌ترین و ظریف‌ترین موضوعات صحبت کند و بعد از آن‌که دربارۀ انبوهی از مسائل برایم حرف زد، کمی شوخی کند، بعد پیچ رادیو را بچرخاند و دربارۀ موزیکی که از رادیو پخش می‌شد برایم حرف بزند.

اما چیزی که بیش از همه دوست داشتم نزدیک او بودن، به او دست زدن و دوروبرِ او پلکیدن بود. در دوران دبیرستان، حتی در سال‌های اول دانشگاه در غمگین‌ترین و افسرده‌ترین روزهای زندگی‌ام، به‌رغم بی‌حوصلگی‌، دلم می‌خواست به خانه بیاید و برای من و مادرم چیزی تعریف کند تا حال و هوایمان عوض شود.