کتاب شماره یک

کتاب شماره یک زندگینامه‌ی خودنوشت جانلوئیجی بوفون، دروازه‌بان افسانه‌ای تیم ملی فوتبال ایتالیاست. بوفون که همراه با لاجوردی‌پوشان، موفق به کسب جام جهانی فوتبال شده، از سوی اغلب کارشناسان فوتبال، بهترین دروازه‌بان تاریخ فوتبال لقب گرفته است. در این کتاب جذاب، فرازهای مهم زندگی او را می‌خوانید.

درباره‌ی کتاب شماره یک

محال است طرفدار فوتبال باشید و نام جانلوئیجی بوفون (Gianluigi Buffon)، فوق‌ستاره‌ی فوتبال ایتالیا و یکی از بهترین دروازه‌بان‌های تاریخ مستطیل سبز را نشنیده باشید. بوفون ایتالیایی، برای طرفداران تیم یوونتوس، دست‌کمی از یک خدا ندارد! در شهر تورین کاپیتان بوفون همان شأن و عظمتی را دارد که زئوس در یونان باستان داشت. البته بوفون فقط محبوب دل سفیدومشکی‌پوشان یوونتوسی نیست، بلکه به عنوان کاپیتان تیمِ قهرمان جام جهانی سال 2006، اسطوره‌ای محبوب برای همه‌ی اهالی فوتبال در ایتالیاست. در کتاب شماره یک (Number One)، جانلوئیجی بوفون زندگی شخصی و حرفه‌ای خود را با صداقت و صراحت روایت کرده است. اگر از طرفداران این گلر فوق‌العاده‌اید، به هیچ وجه لذت خواندن این کتاب را از دست ندهید.

بیشتر ما بوفون را به عنوان مظهر وفاداری در فوتبال می‌شناسیم. البته که کارنامه‌ی درخشان بوفون و مهارت‌های اعجاب‌انگیزش به عنوان یک دروازه‌بان، نقش مهمی در رقم خوردن شهرت افسانه‌ای او داشته است؛ اما واقعیت این است که بوفون هرگز به افسانه‌ای که هست بدل نمی‌شد، اگر مثل بسیاری از ستارگان فوتبال، هر سال لباس تیم متفاوتی را بر تن می‌کرد و پای عشق و علاقه‌ای که هوادارن باشگاهش (یوونتوس) به او داشتند و دارند، نمی‌ایستاد!

جانلوئیجی بوفون زمانی عمق عشق و وفاداری‌اش را به تیم یوونتوس اثبات کرد که پس از سقوط این تیم به سری بی، برخلاف خیلی از ستارگان دیگر تیم، باشگاه را ترک نکرد و با این‌که می‌توانست در بالاترین سطح فوتبال و در بهترین باشگاه‌های جهان توپ بزند، در یوونتوس ماند و به این تیم کمک کرد که به سطح اول فوتبال ایتالیا برگردد.

نویسنده‌ی کتاب شماره یک، درون دروازه به عقابی شبیه بود که عبور کردن از او محال به نظر می‌رسید. بوفون بارها در تقابل با بهترین مهاجمان دنیا، آن‌ها را در باز کردن دروازه‌ی خود ناکام گذاشت و با سیوهای استثنایی و حیرت‌انگیزش نتایج دیدارهای بسیاری را تغییر داد.

بزرگ‌ترین نقطه‌ی قوت بوفون، مهارت او در شوت‌گیری بود. بوفون با این‌که قدوقامت بلندی نداشت، از هوش بالایی در جای‌گیری برخوردار بود و بدنی منعطف داشت. همه‌ی ما دست‌کم یکی از شیرجه‌های استثنایی او را به یاد داریم...

جانلوئیجی بوفون در سال 1978 به دنیا آمد. او فوتبال را از نوجوانی به طور حرفه‌ای آغاز کرد و در سیزده سالگی، اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با تیم پارما به امضا رساند. عمده‌ی موفقیت‌های جانلوئیجی بوفون در تیم یوونتوس رقم خورد. او با این باشگاه چندین قهرمانی سری آ و کوپا ایتالیا را به دست آورد و نایب قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد. بوفون علاوه بر یوونتوس و پارما، در باشگاه‌ پاریسن ژرمن نیز توپ زد.

زندگی این فوتبالیست افسانه‌ای، چنان‌که در کتاب شماره یک روایت شده، سرشار از افت‌وخیزهای عجیب بوده است. افت‌وخیزهایی که واقعیتی مهم را به ما یادآور می‌شوند: برای بدل شدن به یک مرد بزرگ در کارزارها، باید سختی‌های بسیار کشید!

کتاب شماره یک توسط انتشارات گلگشت چاپ و منتشر شده و به دست شما رسیده است.

کتاب شماره یک برای چه کسانی مناسب است؟

علاقه‌مندان به آثار اتوبیوگرافیک و دوست‌داران ورزش فوتبال، مخاطبان اصلی این کتابند.

در بخشی از کتاب شماره یک می‌خوانیم

در ابتدا، من هم خوشحال نبودم. کالج و تنهایی در مقابل تمام دنیا، احساست مثبتی در شما برنمی‌انگیزد. بااین‌حال، باگذشت زمان، دوستش خواهید داشت چون به آن «عادت» می‌کنید. این عبارتی است که از زمانی که فیلم «بال‌های آزادی»، فیلمی زیبا که داستانش در یک زندان روایت می‌شود را دیدم در ذهنم مانده است. زندان یک مسئله‌ی کاملاً جداست، اما حتی در بدترین شرایط یا جایی که قوانین ناعادلانه به شما تحمیل می‌شود، می‌توانید خودتان را حفظ کنید.

در یک مدرسه‌ی شبانه‌روزی با آدم‌های نه‌چندان جالبی رودررو می‌شوید که حتی برای کسانی که بهترین نیت‌ها را هم دارند خطرناک‌اند. بیشتر بچه‌ها شرایط خانوادگی دشواری داشتند، پدرهایی در زندان و مادرهایی نابسامان. پسرانی بودند که دزدی می‌کردند، سیگار می‌کشیدند یا خلاف‌های سنگین‌تر می‌کردند. پسرهای قلدری هم بودند که همیشه با من به مشکل می‌خوردند.

کسانی بودند که می‌خواستند زور بگویند، می‌خواستند دستور دهند تا برتری خود را نشان دهند، چون نمی‌توانستند آن را در خود پیدا کنند و بنابراین مجبور می‌شدند به‌صورت مصنوعی شبیه‌سازی‌اش کنند؛ اما ازنظر جسمی بزرگ و درشت شده بودم و باوجوداینکه آرام هستم و دوست دارم رابطه‌ی خوبی با دیگران داشته باشم، هرگز متکبران و بدتر از آن، کسانی که می‌خواستند برای دیگران قلدری کنند را تحمل نکرده‌ام. اگر یک‌بار زورگویی‌شان را روی من امتحان می‌کردند، مطمئناً بار دومی وجود نداشت. من هم‌سن آن‌ها بودم و هر دوره از زندگی‌ام را کامل زندگی کرده‌ام. منظورم این است که کارهای بیهوده‌ی زیادی انجام داده‌ام، مانند سیگار کشیدن در چهارده‌سالگی (امروز شاید مسئله‌ی پیش‌پاافتاده‌ای به نظر برسد، اما چون این روزها شرایط خوبی نداریم و حتی به بدترین چیزها هم عادت کرد‌ه‌ایم) یا رفتن و دیدن کسانی که چیز دیگری لای این سیگارها می‌پیچیدند. شاید هم‌سال‌ها پیش، گاهی چند نخی کشیده باشم. هرگز نه به‌اندازه‌ای که آزمایش ضد دوپینگم مثبت باشد... البته شاید دلیلش این هم بود که آن‌ها در مسابقات قهرمانی جوانان آزمایش دوپینگ نمی‌گیرند.