کتاب روزی روزگاری سازمانی

کتاب روزی روزگاری سازمانی مجموعه مقالاتی درباره‌ی تغییر و تحولات سازمانی است که توسط ژاک کوپچیک و کریستین ارلاخ گردآوری شده. این اثر با ارائه‌ی دیدگاه‌های تخصصیِ صاحب‌نظران حوزه‌ی کسب‌وکار، رویکردی قصه‌محور به سازمان‌ها پیشنهاد می‌دهد تا تاب‌آوری خود را در مقابل تغییرات افزایش دهند. این کتاب جلد سوم از مجموعه‌ی «روایت در کسب‌وکار» است.

درباره‌ی کتاب روزی روزگاری سازمانی

مدیریت کسب‌وکار در دنیایی پرتلاطم و متغیر، نیاز به مهارت‌های زیادی دارد. جمع کردن افراد در یک گروه و ایجاد حس اطمینان و یک‌دلی در آن‌ها، جز با یک استراتژی دقیق میسر نمی‌شود. کتاب روزی روزگاری سازمانی (Transforming Organizations) اثر مشترک ژاک کوپچیک (Jacques Chlopczyk) و کریستین ارلاخ (Christine Erlach)، روایت و قصه‌گویی را به‌عنوان مفیدترین ابزارهای یک سازمان تاب‌آور معرفی می‌کنند.

روایتگری و قصه‌گویی از ویژگی‌های ذاتی بشر به شمار می‌رود. امروزه تأثیر قصه‌گویی در حوزه‌های مختلفی از جمله بازاریابی، مدیریت و رهبری اثبات شده است. نیروهای انسانی با به‌کارگیری قابلیت روایتگری می‌توانند در جهت نوسازیِ استراتژی‌های سازمان‌ها گام مؤثری بردارند. مفهوم سازمان قصه‌گو نیز بر کارکرد قصه در آینده‌ی سازمان تأکید دارد. نویسندگان کتاب نامبرده در پی پاسخ به این سؤال هستند که در روزگاری که تنها اصل ثابت، «تغییر» است، چگونه می‌توان سازمانی یک‌دست و نظامی جمعی را حفظ کرد؟ آن‌ها در پاسخ به این سؤال، قصه و روایت را پیشنهاد می‌دهند و تبیین می‌کنند که چطور یک سازمان با نو کردن قصه‌های خود می‌تواند در برندسازی، رهبری، تاب‌آوری و هویت‌آفرینی به موفقیت برسد.

کتاب روزی روزگاری سازمانی شامل نُه مقاله به قلم نویسندگان حوزه‌های فکری مختلف است که از دریچه‌های مختلفی به بررسی رابطه‌ی قصه و سازمان پرداخته‌اند. این اثر با ترکیب مباحث نظری و مفاهیم تجربی، چشم‌اندازی وسیع از رویکرد قصه‌محور و کارکردهای آن در اختیار مدیران و اعضای سازمان‌ها قرار می‌دهد.

کتاب روزی روزگاری سازمانی در فصل اول، مروری کلی بر قصه‌گویی در سازمان به دست می‌دهد و مطرح می‌کند که چگونه روایت به بازاندیشی در رویکردها و در نتیجه، تغییر و دگرگونی در سازمان منجر می‌شود. فصل دوم به اهمیت خلق یک قصه برای آینده‌ی یک سازمان می‌پردازد و دو نوع موقعیت داستانی باز و بسته را عنوان می‌کند. قصه‌های باز، گزینه‌های بیشتری پیش روی کارمندان قرار می‌دهند و وظایف سازمانی را عمیق‌تر و بامعناتر می‌سازند. فصل سوم اختصاصاً به نقش قصه‌گویی در رهبری نظر می‌اندازد. نویسنده در این قسمت به خوانندگان کمک می‌کند تا قصه‌ی رهبری خود را بسازند.

در نهایت، فصل نهم درباره‌ی مشقت‌هایی که کسب‌وکارهای بزرگ و کوچک از سر می‌گذرانند، بحث می‌کند و بر تأثیر قصه‌گویی در تاب‌آوری سازمانی در شرایط بحرانی تأکید می‌ورزد. این کتاب با ترجمه‌ی پرهام طباطبایی، توسط انتشارات اطراف به چاپ رسیده است.

درباره‌ی مجموعه‌ی روایت در کسب‌وکار

کتاب‌های مجموعه‌ی روایت در کسب‌وکار با ترکیب مفاهیم نظری و تجربیات عملی، مفهوم روایت را در حوزه‌های مختلفی نظیر مدیریت، کسب‌وکار و... ردیابی می‌کنند. کتاب‌های «بهترین قصه‌گو برنده است» و «هر برند یک قصه است»، از مجلدهای این مجموعه به حساب می‌آیند.

کتاب روزی روزگاری سازمانی برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به مباحث روان‌شناسیِ سازمانی علاقه‌مندید یا می‌خواهید بدانید قصه چگونه باعث تحول سازمان‌ها می‌شود، این کتاب برای شماست.

در بخشی از کتاب روزی روزگاری سازمانی می‌خوانیم

هویتْ چیزی از پیش تعیین‌شده و، مانند ذات یا جوهر وجود شخص، دست‌نخورده نیست بلکه در اجتماع ساخته می‌شود. مفهوم هویت و آگاهی به این‌که هر امر بلافصلِ به‌قصه‌درآمده‌ای طبیعتاً میانجی و واسطه‌ای دارد، لازم‌وملزوم یکدیگرند. مشخصاً وقتی کار به حوزه‌ی قصه می‌رسد، نمی‌توان از اصالت مطلق سخن گفت، چون برای شروع کار به قصه‌گویی نیاز داریم که درِ حریم خصوصی‌اش را باز کند و به فضای گفت‌وگو پا بگذارد. با توجه به این حرکت ذاتی، قصه‌کاری به این معنا نیست که دور این هسته‌ی مرکزی بچرخیم و سعی کنیم معنایی از آن بیرون بکشیم و آن را ساکن و ایستا کنیم، بلکه قصه‌کاری فرایندی است برای غنی‌سازی مجموعه‌ای از امکانات در لایه‌های بسیار متفاوت. همان‌طور که جو لمبرت، کیمیاگر قصه‌گویی دیجیتال، تأکید می‌کند، «فرایند هویت‌سازی در قرن بیست‌ویکم به اندازه‌ی تقریباً تمام جنبه‌های تجربه‌ی اقتصادی و اجتماعی کنونیِ جوامع‌مان پرشتاب، سیال و بی‌ثبات خواهد بود.»

به عبارت دیگر، من و ویلهلم زینگر، کارگردان فیلم، طی فرایند هویت‌سازی بین خودمان، نقاط ابهام درباره‌ی جایگاه‌های فرهنگی و اجتماعی‌مان را می‌کاویدیم؛ آن هم در خط سیری زمانی با شاخه‌های انشعابی در جهت‌ها و ابعاد گوناگون. کرستن هاستروپ فرایند نوشتن نقش خود در نمایش یوجنیو باربا را این‌گونه توصیف می‌کند: «نوشتنِ خود فرایندی ذاتاً خلاقانه است که در آن، اکتشاف و تعریف معنا در هم‌ می‌آمیزند. تجدید خاطراتم باعث شدند آدمی را کشف کنم که همزمان با یاد آورده شدن تعریف می‌شد. اغلب به نظر می‌رسید قصه‌ها خود رابه واسطه‌ی من می‌نوشتند و کاملاً شخصی بودند.»