بله
کتاب آرای متفکران جدید: مدرن و پست مدرن به قلم دکتر محمد مددپور، جلد پنجم مجموعه‌ی آشنایی با آرای متفکران درباره‌ی هنر است. نویسنده با توضیح مفصل فلسفه‌ی هنر مدرن و پست مدرن، از نقاشی و معماری گرفته تا موسیقی، ما را با دیدگاه‌های اندیشمندان این ادوار آشنا می‌سازد. او همچنین رویکردهای جدید در فلسفه‌ی هنر را بررسی کرده و تحولات بنیادین در نظریات هنری و زیبایی‌شناسی را تحلیل می‌کند.
درباره‌ی کتاب آرای متفکران جدید: مدرن و پست مدرن
دکتر محمد مددپور در کتاب آرای متفکران جدید: مدرن و پست مدرن به اندیشه‌های فلاسفه‌ی برجسته در حوزه‌های مختلف هنری می‌پردازد. نویسنده کتاب خود را با مبحث فرهنگ اومانیستی هنر جدید شروع می‌کند. محمد مددپور همچنین از نقش نهضت رنسانس در تحول تفکر و هنر صحبت کرده و به این نکته اشاره می‌کند که با آغاز دوره‌ی رنسانس، اندیشه‌های اومانیستی جایگزین نگرش‌های دینی شده‌اند. او می‌نویسد، شخصیت‌های برجسته‌ی این دوران مثل دانته، بوکاچو و پترارکا، از مذهب دور شدند و هدفشان بر احیای فرهنگ یونانی و پاگانیسم متمرکز گردید. در قسمتی از همین فصل تحت عنوان مبانی علم جدید، به فرانسیس بیکن، فیلسوف و سیاست‌مدار، پرداخته و بیان می‌شود او نخستین کسی بود که با مفهوم نووم ارگانوم یا نو ارغنون، چارچوب جدیدی برای نگرش علمی ارائه داد و بدین ترتیب شروع عصر مدرن را پایه‌ریزی کرد.
دکتر محمد مددپور در بخش‌های دیگر کتاب به مبانی سیاست جدید، که نیکولو ماکیاولی نقش بسزایی در آن داشت صحبت می‌کند، به هنر کلاسیک رنسانسی، هنر رمانتیک پس از رنسانس می‌پردازد و به چهره‌های سرشناس بزرگی همچون برونلسکی، بوتیچلی و در قرن شانزدهم به بزرگانی همچون داوینچی، رافائل، میکل‌آنژ و... توجه نشان می‌دهد. نویسنده در فصل دوم کتاب آرای متفکران جدید: مدرن و پست مدرن به شروع فلسفه‌ی هنر جدید پرداخته و آرای اندیشمندان جدید در باب هنر را جامع و کامل تجزیه و تحلیل می‌کند. او در این فصل به مارسیلیو فیچینو، مترجم آثار افلاطون و افلوطین، می‌پردازد. او که تفسیری در باب سمپوزیوم، اثر مهم افلاطون نوشته، یکی از متفکران مهم در قرن پانزدهم محسوب می‌شود.
دکتر محمد مددپور در بخش‌های دیگر کتاب آرای متفکران جدید: مدرن و پست مدرن، پس از بررسی آثار افرادی مثل داوینچی و آلبرتی و بررسی نظریه‌های جوزپه زارلیونو در باب موسیقی، به هنرمندان نظریه‌پرداز نوافلاطونی می‌پردازد. پس از آن، از آغاز اندیشه‌های دوگانه‌ی فلسفی در عصر خرد و باروک، فلسفه‌ی دکارتی و عقلانیت جدید هنری، سخن به میان می‌آورد. مددپور در فصول بعدی کتاب نیز به فلسفه‌ی هنر از دیدگاه روشنگری، از دیدگاه جان لاک و توماس هابز و دیوید هیوم پرداخته و سپس، نحوه‌ی انتقال از فلسفه‌ی هنر به علم زیبایی‌شناسی را مورد بررسی قرار می‌دهد.
دکتر محمد مددپور در کتاب حاضر، با تکیه بر نظریات فلاسفه‌ی سرشناس، به مقوله‌ی هنر در عصر مدرن و پست مدرن پرداخته است تا علاقه‌مندان به تاریخ و فلسفه‌ی هنر از خواندن آن لذت برند و آگاهی‌شان را افزایش دهند. این کتاب به همت انتشارات سوره مهر چاپ و روانه‌ی بازار شده است.
کتاب آرای متفکران جدید: مدرن و پست مدرن برای چه کسانی مناسب است؟
این کتاب را به آن دسته افرادی توصیه می‌کنیم که به فلسفه‌ی هنر، خصوصاً در عصر مدرن و پست مدرن علاقه‌مند هستند و می‌خواهند دیدگاه متفکران برجسته را پیرامون هنر بدانند.
در بخشی از کتاب آرای متفکران جدید: مدرن و پست مدرن: کتاب پنجم مجموعه آشنایی با آرای متفکران درباره هنر می‌خوانیم
مارکسیسم غیر ارتدکسی و جریان غربی چپ، صورت هویت جدید و نو خویش را در شیوه انتقادی نحله فرانکفورت یافت. متفکرانی مانند هورکهایمر، آدورنو، مارکوزه، گرامشی و هابرماس سنّت انتقادی جریان چپ اندیشه مدرن را رونق بخشیدند. برخی از این جریان‌ها به تدریج متوجه نقد کلّ مدرنیته شدند و به نقد آن در حوزه فکری جریان چپ مارکسیستی گرایش یافتند. در این میان آدورنو یکی از منتقدین سرسخت مدرنیسم فکری و هنری، ضمن نقد مبانی مدرن عقل‌انگاریِ جزمی، انحاءِ مختلف هنر جدید را به محک عقل انتقادی خود سنجیده است.
آدورنو در اکثر آثار خود از جمله «دیالکتیک روشنگری» که با دستیاری همفکر خود هورکهایمر منتشر کرد، مبدأ عقل‌انگاری مدرن را مورد بحث قرار داده، می‌گوید در سایه رسانه‌های همگانی، انسان در چنبره افسون بت‌وارگی کالاهای فرهنگی گرفتار آمده، و جهان را قهراً واژگونه می‌بیند. در قلمرو رسانه‌های گروهی برنامه‌های رادیو و تلویزیون و فیلم‌های سینمایی و موسیقی کارکرد ذهن مخاطب را مورد یورش قرار داده، و با افسون خود ذهن آدمی را به دام می‌اندازد، و با این کار راهی برای تمیز امور عقلانی از پدیدارهای عقل ستیز باقی نمی‌گذارند.
آدورنو در کتاب فلسفه موسیقی مدرن به تأسی از شوپنهاور گفت، موسیقی چیزی خارج از ذات خویش را بیان نمی‌کند. موسیقی را می‌توان با بازی قیاس کرد. امّا موسیقی بازاری و مبتذل از این اصل پیروی نمی‌کند، و به پدیدارها و مفاهیمی برون ذات باز می‌گردد. وی در مقاله‌ای درباره موسیقی جاز می‌نویسد، انسان در سایه این گونه موسیقی می‌تواند به رهایی دست یابد و آزادی را در آغوش گیرد، امّا این موسیقی به هیچ روی زمینه آزادی سیاسی - اجتماعی انسان را فراهم نمی‌سازد، و تنها پندار رهایی را در آدمی زنده می‌کند.
