کتاب جنبش پارالمپیک

کتاب جنبش پارالمپیک نوشته‌ی علی افروزه، تاریخچه‌ی بازی‌های پارالمپیک را مرور کرده و می‌کوشد کمیته‌ی بین‌المللی این بازی‌ها را معرفی کند و ساختار آن را توضیح دهد. این کتاب راهنما ضمن اینکه به وضعیت حقوق بشر در مورد افراد کم‌توان جسمی اشاره می‌کند، بازی‌های پارالمپیک و جزئیات آن را شرح می‌دهد و درباره‌ی جنبش پارالمپیک در ایران حرف می‌زند.

درباره‌ی کتاب جنبش پارالمپیک

جنگ جهانی دوم یک فاجعه‌ی انسانی بزرگ بود و تبعات مادی و معنوی زیادی در پی داشت. از جمله اینکه میلیون‌ها نفر در سراسر دنیا به خاطر آن کشته و چندین برابر آن زخمی و مجروح شده بودند. تا پیش از آن، بسیاری از مجروحان به خاطر عفونت‌های ناشی از زخم خیلی زود از دست می‌رفتند و عمر بسیار کوتاهی داشتند. اما در دهه‌ی 1940 پزشکی کمی پیشرفت کرده بود و داروهایی کشف ‌شده بود که به این افراد کمک می‌کرد عفونتشان کنترل شود و عمری طولانی‌تر داشته باشند. درنتیجه آمار معلولان و مجروحان ناگهان بسیار زیاد و برای خیلی از دولت‌ها به مسأله‌ای مهم تبدیل شد که نیاز به رسیدگی و ساماندهی داشت. مشکل اینجا بود که خیلی از این مجروحان توان حرکتی‌شان را ازدست‌داده بودند و نمی‌توانستند به جامعه بازگردند. همین باعث شد تا این افراد، علاوه بر رنج فیزیکی، به افسردگی هم مبتلا شوند و خود را ازکارافتاده تلقی کنند.

انگلستان اولین کشوری بود که برای کمک به سربازانی که دچار ضایعات نخاعی و ستون فقرات بودند، یک مرکز نگهداری راه‌اندازی کرد. مدیر این مرکز لودویک گاتمن، متخصص مغز و اعصاب بود. دکتر گاتمن در سال 1948 تصمیم گرفت تا مسابقات ورزشی برای این معلولان راه بیندازد تا علاوه‌بر بهبود سلامت جسم، ازنظر روحی هم تقویت شوند. مسابقات گاتمن در ابتدا خیلی محدود بود و در حاشیه‌ی المپیک برگزار می‌شد. اما چند سال بعد به یک رویداد مهم و عظیم تبدیل شد که هزاران ورزشکار کم‌توان جسمی در آن شرکت می‌کردند. این جنبش که همچنان در حال برگزاری است، حالا مهم‌ترین انگیزه در زندگی خیلی از این افراد به‌حساب می‌آید. کتاب جنبش پارالمپیک نوشته‌ی علی افروزه به تاریخچه‌ی این رویداد می‌پردازد و آن را مرور می‌کند. این کتاب علاوه بر ورزش معلولان، به کمیته بین‌المللی پارالمپیک هم اشاره می‌کند و می‌کوشد ساختار و کارکردهای آن را شرح دهد.

تا پیش از جنگ دوم جهانی، عملاً چیزی تحت عنوان ورزش معلولان وجود نداشت. در حقیقت این افراد شانس زیادی برای زندگی نداشتند و پیش از مرگ از جامعه حذف می‌شدند! اما پیشرفت‌های پزشکی این نگاه را کاملاً عوض کرد. دولت‌ها متوجه شدند نه‌تنها درمان معلولان، بلکه بازتوانی آن‌ها هم اهمیت دارد. دکتر گاتمن اولین فردی بود که به اهمیت ورزش در فرآیند بازتوانی این افراد پی برد. او متوجه شد که ورزش روی بهبود فیزیکی و روحی افراد کم‌توان حرکتی تأثیر زیادی دارد و می‌توان از آن به‌عنوان یک ابزار توان‌بخشی استفاده کرد. این‌چنین نه‌تنها خود فرد احساس ارزشمندی می‌کند، که جامعه هم او را به‌عنوان فردی قدرتمند و کارآمد می‌بیند و نگاهش را نسبت به او تغییر خواهد داد. پس از شکل‌گیری جنبش پارالمپیک، به‌مرور ورزش‌های زیادی برای معلولان شکل گرفت و این امکان را به آن‌ها داد تا افراد بیشتری در این رویداد شرکت کنند. حالا طیف وسیعی از این گروه می‌توانستند در رقابت‌هایی هیجان‌انگیز شرکت کنند و توانایی‌شان را نشان دهند.

علی افروزه در کتاب جنبش پارالمپیک، در مورد بازی‌های پارالمپیک توضیحاتی می‌دهد و انواع ورزش‌هایی را که در آن حضور دارند، نام می‌برد. همین‌طور می‌گوید که این بازی‌ها به چه نحوی برگزار می‌شوند و چه ارزش‌هایی را پی می‌گیرند. نویسنده در بخش پایانی اثر خود نیز به جنبش پارالمپیک در ایران می‌پردازد و آن را شرح می‌دهد.

کتاب جنبش پارالمپیک را نشر حتمی به چاپ رسانده است.

کتاب جنبش پارالمپیک برای چه کسانی مناسب است؟

مطالعه‌ی این کتاب به ورزشکاران کم‌توان جسمی و علاقه‌مندان به بازی‌های پارالمپیک پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب جنبش پارالمپیک می‌خوانیم

کلاس‌بندی، یک رقابت عادلانه را برای ورزشکاران تضمین می‌کند. کلاس‌بندی فقط در ورزش‌های پارالمپیکی کاربرد ندارد، بلکه در بسیاری از رشته‌ها نیز این موضوع وجود دارد. به عنوان مثال، کلاس‌های وزنی در بوکس و جودو تضمین می‌کند که ورزشکاران با قامت مشابه در برابر یکدیگر قرار گیرند. همچنین جنسیت و سن نمونه‌های دیگری از "کلاس‌بندی" هستند. بحث تغییر قوانین و کلاس‌بندی در جنبش پارالمپیک همچنان یک موضوع قابل بحث و ادامه‌دار است. کلاس‌بندی در ورزش‌های پارالمپیکی علاوه‌بر تضمین رقابت عادلانه، باعث می‌شود جامعه نگرش صحیحی نسبت به جنبش پارالمپیک داشته باشد. کلاس‌بندی بیان می‌کند چه ورزشکاری می‌تواند در مسابقات رقابت کند و چه ورزشکاری نمی‌تواند.