کتاب شب مورد نظر

توبیاس وولف یکی از بزرگان ادبیات معاصر آمریکا به شمار می‌رود. در کتاب شب مورد نظر مخاطب نُه داستان کوتاه برجسته‌ی این نویسنده‌ی پرآوازه و نامدار خواهید بود؛ داستان‌هایی که مضامین اصلی آن‌ها معضلات زندگی مردمان معمولی‌ست.

درباره کتاب شب مورد نظر

توبیاس وولف، نگارنده‌ی کتاب شب مورد نظر (The night in question)، به همراه تنی چند از دیگر نویسندگان آمریکایی (از جمله ریموند کارور و جین آن فیلیپس) سبکی را در داستان‌نویسی پدید آورده که با عنوان سبک «رئالیسم یقه‌چرک‌ها» یا «رئالیسم کثیف» شناخته می‌شود. وجه تسمیه‌ی این سبک ادبی، در مضامین مورد علاقه‌ی توبیاس وولف نهفته است. وولف از آن دسته نویسندگانی است که بر این باورند که وظیفه‌ی ادبیات بازنمایی واقعیت به عریان‌ترین شکل ممکن است. توبیاس وولف در رمان‌ها و داستان‌های کوتاه خویش، بنا را بر فاش‌سازی زشتی‌ها و ناراستی‌های جامعه‌ای می‌گذارد که در آن نفس کشیده و بزرگ شده است: جامعه‌ی آمریکا، که وولف از منتقدان سفت و سختِ سیاست‌های حاکم بر آن به شمار می‌رود.

با خواندن داستان‌های کوتاه توبیاس وولف، با قصه‌ی زندگی مردان و زنانی آشنا می‌شویم که در چنگال مناسبات ظالمانه‌ی سیاسی و اجتماعی گرفتار آمده‌اند، و راهی برای برون‌رفت از وضعیت بغرنج خویش نمی‌جویند. داستان‌های وولف مملو از شخصیت‌های عاصی‌ست؛ مردان و زنانِ پیر و جوانی که عمر خود را بر سر اهداف پوچ حرام کرده‌اند، و اینک، با آگاهی از موقعیت پستِ خویش، به فکر انتقام از جامعه به عنوان مقصر اصلی افتاده‌اند.

داستان‌های حاضر در کتاب شب مورد نظر نمونه‌های خوبی برای آشنایی با سبک و سیاق خاص توبیاس وولف در نوشتن به شمار می‌روند. این داستان‌ها، که از میان برجسته‌ترینِ آن‌ها می‌توان به عناوینی چون «شعله‌ی آتش»، «گلوله‌ای در مغز» و «میلر دیگر» اشاره کرد، جملگی در اواخر سده‌ی بیستم، به طور مشخص در دهه‌ی 90 میلادی، به نگارش درآمده‌اند. وولف در این آثار درخشان اوج هنر خویش در داستان‌نویسیِ شخصیت‌محور را به معرض نمایش گذاشته و آثاری گیرا و فراموش‌نشدنی را عرضه نموده است؛ آثاری که مطالعه‌ی آن‌ها یکی از دلچسب‌ترین تجارب ادبی هر خواننده‌ای را رقم خواهد زد.

در یکی از بهترین داستان‌های کتاب پیش رو، با ماجراهای سربازی همراه می‌شویم که مصرانه از مافوق خویش می‌خواهد که او را به مأموریت‌هایی هرچه سخت‌تر و خطرناک‌تر اعزام کند! توبیاس وولف در نگارش داستان مورد نظر، از تجارب خویش در میدان‌های جنگ بهره گرفته است.

کتاب شب مورد نظر توسط منیر شاخساری به زبان فارسی ترجمه شده و از سوی نشر چشمه در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفته است.

نکوداشت‌های کتاب شب مورد نظر

• نثر داستانی توبیاس وولف مانند زنگی‌ست که توجه‌ها را به خود جلب می‌کند. داستان‌های او همیشه در اوج قرار دارند. (San Francisco Chronicle)
• یک مجموعه‌ی درخشان... داستان‌های کتاب شب مورد نظر تخیل مخاطب را برمی‌انگیزند. (The New York Times)
• در کتاب شب مورد نظر هنری والا با ظرافت و دقتی استثنایی در هم آمیخته است. (Los Angeles Times)

کتاب شب مورد نظر مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به داستان‌های رئالیستی، دوست‌داران داستان‌های کوتاه و طرفداران ادبیات آمریکا، سه گروه از مخاطبین اصلی کتاب شب مورد نظر از توبیاس وولف به شمار می‌روند.

با توبیاس وولف بیشتر آشنا شویم

توبیاس وولف (Tobias Wolff) به تاریخ 19 ژوئن سال 1945 دیده به جهان گشود. او در ایالت آلابامای آمریکا متولد شد اما اغلب ایام کودکی و نوجوانی را در واشنگتن سپری کرد. وولف یکی از بزرگان ادبیات معاصر آمریکا به شمار می‌رود. داستان‌های کوتاه او تاکنون به اغلب زبان‌های زنده‌ی دنیا ترجمه شده و افتخارات فراوانی را برایش به ارمغان آورده‌اند. از جمله سه جایزه‌ی او. هنری. وولف همان اندازه که در داستان‌نویسی شهره و بزرگ است، در محیط آکادمیک نیز شخصیتی برجسته به شمار می‌رود. او سال‌ها به تدریس ادبیات خلاق مشغول بوده و شاگردان برجسته‌ی فراوانی را تربیت نموده است.

مشهورترین کتاب توبیاس وولف «زندگی این پسر» نام دارد. وولف در این اثر خواندنی به بازگویی ماجرای طلاق پدر و مادرش پرداخته است. کتاب زندگی این پسر جایزه‌ی بهترین کتاب لس آنجلس تایمز را برای نویسنده به ارمغان آورد. از میان دیگر آثار داستانی وولف می‌توان به عناوین پیش رو اشاره نمود: «در ارتش فرعون»، «شب مورد نظر»، «انجیل سفید»، «گداها همیشه با ما هستند» و «مدرسه‌ی قدیم».

در بخشی از کتاب شب مورد نظر می‌خوانیم

دست‌هایم را از روى درماندگى تکان دادم و سعى کردم نشان بدهم کاملاً ناراحت و شرمنده‌ام، اما فایده‌اى نداشت. واقعیت این بود که من هیچ‌وقت روند معمول را دنبال نمى‌کردم. مردم همیشه مى‌مردند. لزومى نمى‌دیدم از خانواده‌هاى‌شان بپرسم واقعاً مرده‌اند یا نه. یا با مؤسسات کفن‌ودفن تماس بگیرم تا مطمئن شوم قبلاً به من زنگ زده‌اند. فکر مى‌کردم تمام این تشریفاتْ مزخرف و اتلاف وقت باشد. به‌نظرم امکان نداشت کسى تلفن بزند و خودش را با دادن آگهى ترحیم سرگرم کند یا خود را مأمور کفن‌ودفن جا بزند. حالا مى‌فهمیدم که حماقت از من بوده و همین نشان مى‌داد شناخت من از انواع لذّت‌هاى بشرى کاملاً محدود بوده است.

اما موضوع مهم‌تر از این‌ها بود. از آن‌جا که هنوز کارمند دون پایه بودم، تعداد زیادى آگهى ترحیم مى‌نوشتم. بعضى روزها انتخاب بین نوشتن آگهىِ ترحیم یا اعلان‌هاى ازدواج را به‌عهده‌ى خودم مى‌گذاشتند، اما بیشتر وقت‌ها کارم نوشتن آگهى‌هاى ترحیم بود، آگهى پشت آگهى، از صبح تا شب. پس از چهار ماه کار در این قسمت فکر مى‌کردم همه‌چیز را درباره‌ى مرگ مى‌دانم. این موضوع اثر بدى رویم گذاشته بود. باعث شده بود با نوعى نخوت بیمارگونه به خودم بنازم، احساس این‌که رازى را مى‌دانم که تا به‌حال هیچ‌کس حتا درباره‌اش فکر هم نکرده است، و این باعث شده بود موضع فیلسوفانه‌ى ملال‌آورى درباره‌ى ارزش ایمان، عشق و کار سخت پیدا کنم، آن هم در زمانى که زندگى‌ام نیازمند همه‌ى این‌ها بود. این موضوع افسرده‌ام کرده بود.