بله
کتاب راهنمای تعادل در ورزشکاران، به شرح مفهوم تعادل و مکانیسم آن در بدن انسان می‌پردازد، چندین آزمون برای ارزیابی آن معرفی می‌کند و شیوه‌ی انجام و تفسیر آن‌ها را نیز آموزش می‌دهد. این کتاب با تأکید بر اهمیت تعادل در ورزش و خطرات نقصان آن می‌کوشد نحوه‌ی مدیریت این شرایط و تمرینات بازتوانی را تشریح نماید. گفتنی‌ست این اثر ذیل مجموعه‌ی «آسیب‌شناسی و حرکات اصلاحی» نشر حتمی به انتشار رسیده است.
درباره‌ی کتاب راهنمای تعادل در ورزشکاران
یکی از مهم‌ترین فاکتورهای سلامت انسان، داشتن تعادل است. تعادل به معنای هوشیاری بدن، توانایی حفظ ثبات و بازگشت به همین حالت است. این ثبات حاصل انطباق سطح اتکا و مرکز ثقل بدن است، طبیعتاً هرگاه این دو از هم فاصله بگیرند، انسان در وضعیت ناپایدار قرار خواهد گرفت. بدون تعادل ما قادر به حرکت نیستیم و عملاً هیچ‌کاری نمی‌توانیم انجام دهیم. انسان در مقایسه با گونه‌های حیوانی، تعادل سست‌تری دارد؛ دلیل آن این است که ما فقط روی دو پا می‌ایستیم و سطح تماسمان با زمین بسیار محدودتر است. در نتیجه، احتمال اینکه بنا به دلایل درونی یا بیرونی، به‌سرعت تعادل خود را از دست بدهیم بسیار زیاد است. این مسأله در ورزش بیشتر به چشم می‌آید؛ ورزشکار برای موفقیت و پیروزی کاملاً به این عنصر متکی است و به آن احتیاج مبرم دارد، اما به خاطر فعالیت‌ها و حرکات زیاد همیشه در معرض عدم تعادل قرار دارد و با کوچک‌ترین نوسانی ممکن است پایداری‌اش را از دست بدهد و آسیب ببیند. کتاب راهنمای تعادل در ورزشکاران نوشته‌ی محمدحسین علیزاده، هیمن محمدی، منصور صاحب‌الزمانی و کامران جوهری، بر همین موضوع تمرکز دارد و می‌کوشد مفهوم تعادل را برای ورزشکاران تشریح نماید. این کتاب ضمن توضیح مکانیسم ثبات در بدن انسان نشان می‌دهد که چطور می‌توان آن را حفظ کرد و آسیب‌های ناشی از آن را به حداقل رساند.
انسان برخلاف اجسام سخت، قادر تغییر به مرکز ثقل و سطح اتکای خود است و می‌تواند هر لحظه آن را تنظیم کند. این امکان باعث می‌شود ما بتوانیم در وضعیت‌های مختلف تعادلمان را حفظ کنیم؛ مثلاً در حین راه رفتن زمین نخوریم، بتوانیم بدویم یا حتی قادر باشیم بر روی دستانمان بایستیم. همه‌ی این حالت‌ها نشان از تعادلی پویا دارد که اصطلاحاً «ثبات پاسچرال» نامیده می‌شود. این اتفاقی است که دائماً در ورزش رخ می‌دهد. وقتی‌که ورزشکار می‌دود، می‌پرد، پشتک می‌زند یا هر حرکت مشابه دیگری را انجام می‌دهد، دقیقاً همین اِلِمان است که به او کمک می‌کند وضعیتش را حفظ نماید و صدمه نبیند. برای اینکه ورزشکار بتواند این مهارت را در خود تقویت کند، ابتدا باید با کلیات آن آشنا شود و پس‌ازآن باید تمرین‌های زیادی در مورد آن انجام دهد. محمدحسین علیزاده، هیمن محمدی، منصور صاحب‌الزمانی و کامران جوهری در کتاب راهنمای تعادل در ورزشکاران، پس از اینکه اصول و مبانی این مفهوم را تشریح نمودند، بیش از ده آزمون برای سنجش تعادل معرفی می‌کنند. این ارزیابی‌ها به مربی امکان می‌دهد وضعیت تعادلی ورزشکار را به‌دقت مطالعه کند و از آن آگاه شود. با تفسیر نتایج این آزمون‌ها، مربی می‌تواند تمرینات متناسبی را طراحی و به او پیشنهاد دهد. کتاب پس از آن آسیب‌های ناشی از نقص تعادل را بررسی کرده و شیوه‌ی مدیریت و ریکاوری از آن را توضیح می‌دهد. این قسمت برای فیزیوتراپیست‌ها و پژوهشگران کاملاً کاربردی و مفید است و آن‌ها را با جدیدترین تمرینات بازتوانی نقصان تعادل آشنا می‌سازد. در بخش پایانی نیز در مورد تمرینات تعادلی و تأثیر آن بر عملکرد ورزشکار صحبت می‌شود.
کتاب راهنمای تعادل در ورزشکاران را نشر حتمی چاپ و عرضه کرده است.
کتاب راهنمای تعادل در ورزشکاران برای چه کسانی مناسب است؟
این راهنما به دانشجویان رشته‌ی تربیت‌بدنی توصیه می‌شود. همین‌طور مربیان و ورزشکاران هم می‌توانند این کتاب را مطالعه نمایند.
در بخشی از کتاب راهنمای تعادل در ورزشکاران: مفاهیم، آزمون‌های ارزیابی و تمرینات تعادل در بازتوانی و ورزش می‌خوانیم
آیا اطلاعات دریافت‌شده از مسیر بینایی برای تعادل ضروری است؟ به بیان دیگر آیا بدون چشم می‌توان تعادل خود را در وضعیت ایستاده حفظ کرد؟ به نظر می‌رسد که پاسخ به این پرسش مثبت باشد، زیرا بسیاری از ما می‌توانیم در مواقعی که چشمانمان بسته است و حتی زمانی که در یک اتقاق تاریک هستیم تعادل خود را حفظ کنیم. لازم به ذکر است که اطلاعات بینایی همیشه یک منیع اطلاعاتی دقیق جهت‌یابی نیستند، گاهی اوقات ورودی‌های بینایی اطلاعات اشتباهی را برای حفظ تعادل فراهم می‌کنند، زیرا سیستم بینایی قادر به تشخیص تفاوت بین حرکت سر به طرف اشیاء و حرکت اشیاء به طرف سر نمی‌باشد و در نتیجه می‌تواند اطلاعات نادرستی به سیستم اعصاب مرکزی انتقال دهد.
مانند زمانی که اگر شما با ماشین خود در پشت چراغ قرمز متوقف باشید و ماشین جلویی شروع به حرکت کند، به تصور این که ماشین شما حرکت می‌کند اولین کارتان این است که به سرعت پایتان را بر روی پدال ترمز می‌گذارید. در این موقعیت مغز شما ابتدا پیام‌های حرکتی دریافت شده از گیرنده‌های بینایی را به صورت خود حرکتی تفسیر می‌کند، به بیان دیگر ماشین من در حال حرکت است و از این رو مغز پیام‌هایی را به اعصاب حرکتی پای شما می‌فرستد و شما پا را روی ترمز می‌گذارید و قصد دارید تا حرکت را متوقف کنید.
بعد از تخریب دستگاه دهلیزی و حتی به دنبال از بین رفتن بیشتر اطلاعات حس پیکری بدن، فرد می‌تواند برای حفظ تعادل از سازوکارهای بینایی با کارآیی قابل قبولی استفاده کند. حتی حرکات کوچک خطی یا چرخشی بدن، بلافاصله تصاویر بینایی حاصل بر روی شبکیه‌ها را ایجاد می‌کند و این اطلاعات به مراکز تعادل ارسال می‌شوند.
