کتاب این پایان دنیاست... همانطور که می‌دانیم... و من احساس خوبی دارم

کتاب این پایان دنیاست... همانطور که می‌دانیم... و من احساس خوبی دارم شش نمایشنامه‌ی کوتاه به قلم الکس برون و ترجمه‌ی پوپک رحیمی است. نویسنده سعی کرده مفاهیمی مثل تردید، آرزو و لحظات سخت زندگی و ... را در نمایشی کوتاه به مخاطب نشان دهد. اغلب این نمایشنامه‌ها با کمترین امکانات اجرا می‌شوند.

درباره‌ی کتاب این پایان دنیاست... همانطور که می‌دانیم... و من احساس خوبی دارم

کتاب این پایان دنیاست... همانطور که می‌دانیم... و من احساس خوبی دارم (The End Of The World As We Know It) نوشته‌ی الکس برون (Alex Broun) شش نمایشنامه در لحظه‌ی تحویل سال در شش‌ گوشه‌ی جهان است. این‌ها نمایشنامه‌های برگزیده‌ای از مجموعه‌ی «نمایشنامه‌های ده‌دقیقه‌ای» است. برای روایت داستان‌ها از جملات کوتاه استفاده شده است؛ اما در اوج، دیالوگ‌ها بلند شده‌اند که نشان‌دهنده هنر نویسنده است.

هر نمایشنامه دارای موضوعات مختلفی همچون اجتماعی، خانوادگی و ... است که طنز سیاه چاشنی آن شده. ما در نمایشنامه‌ی اول شاهد لحظاتی دشوار از زندگی شخصیت‌هایی هستیم که سر دوراهی قرار گرفته‌اند. در نمایشنامه دوم خانواده‌ای را به نظاری می‌نشینیم که فرزندی با بیماری‌ای نادر دارند. پدر بچه نسبت به تمام کارهایی که تا الان کرده دچار شک و تردید شده است. در نمایشنامه‌ای سوم به موضوع مرگ و خودکشی از زاویه‌ای نو نگاه شده است و ...

درباره مجموعه‌ی نمایشنامه‌های ده‌دقیقه‌ای

مجموعه‌ی «نمایشنامه‌های ده‌دقیقه‌ای» (Ten-minute Plays) حاصل زحمات الکس برون است. در این مجموعه نمایشنامه‌هایی به سبک کمدی و کمدی سیاه مشاهده می‌کنید. نویسنده به موضوعاتی اجتماعی با دیدی متفاوت نگریسته است. این مجموعه در سایت نویسنده به‌صورت رایگان در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفته است. می‌توانید به آن رجوع کنید و آن‌ها را بخوانید.

اقتباس فرهنگی از کتاب این پایان دنیاست... همانطور که می‌دانیم... و من احساس خوبی دارم

بارها تئاترهایی از این نمایشنامه‌ها در چهل کشور از جمله استرالیا، کانادا، مصر، هند، کره، ژاپن و... روی پرده رفته است.

کتاب این پایان دنیاست... همانطور که می‌دانیم... و من احساس خوبی دارم مناسب چه کسانی است؟

این کتاب مناسب علاقه‌مندان به ادبیات نمایشی است. همچنین انتخاب خوبی برای هنرمندانی است که دنبال نمایشنامه‌ای کمدی و کوتاه می‌گردند.

با الکس برون بیشتر آشنا شویم

الکس برون نمایشنامه‌نویس استرالیایی‌تبار متولد 16 مارس 1965 است. او بیش از صد نمایشنامه‌ی ده‌دقیقه‌ای نوشته که به زبان‌های مختلفی ترجمه شده‌اند. از جمله معروف‌ترین آثار او می‌توان به کتاب‌های «گل‌های رقصندگان»، «ده‌هزار سیگار» و «شهر کور» اشاره کرد. نمایشنامه‌ی کوتاه معروف او «ده‌هزار سیگار» تابه‌حال دویست مرتبه به روی صحنه رفته است. او برنده‌ی جایزه‌ی نمایشنامه‌نویسان جوان تئاتر سیدنی شده است. سال 2009 نمایشنامه‌ی «همان درخت پیچ اناری» برنده‌ی جایزه‌ی نوشته‌ی نمایشی شد. همچنین نمایشنامه «برداشتن» به قلم او نامزد بخش بهترین نمایشنامه در جشنواره‌ی ویتا قرار گرفت. او وب‌سایتی دارد که نمایشنامه‌های خود را به‌رایگان برای عموم قرار داده است. در سال 2014 وب‌سایتش بیش از پانزده میلیون بازدیدکننده داشت و توانست رتبه‌ی دوم جهان را کسب کند. به او «شکسپیر نمایشنامه‌های کوتاه» می‌گویند.

در بخشی از کتاب این پایان دنیاست... همانطور که می‌دانیم... و من احساس خوبی دارم می‌خوانیم

کانزاس سیتی، ‌امریکا، ‌آشپزخانه، 11 شب

[پاول پشت میز آشپزخانه نشسته است. فنجانی قهوه، یک نوت پد و یک قلم جلویش روی میز است. مکث طولانی. تریسی وارد می‌شود. در دستش یک سرنگ است.]

تریسی الان به نظر ساکت میاد.

[تریسی سرنگ را آماده می‌کند. دستکش‌هایش را بیرون می‌آورد. به طرف سینک می‌رود و دست‌هایش را می‌شوید. در جعبه‌ای را که پر از شیشه‌های کوچک (آمپول) ‌ است باز و ‌آن‌ها را نگاه می‌کند و روبروی نور می‌گیرد.]

تریسی عزیزم، ‌گفتم به نظر رو به راه میاد. باید فردا دوباره پیش دکتر بروک بریم. دگزی هیدرینم تموم شده. البته هنوز اون نسخه ذخیره رو که ماه قبل از دکتر ریان گرفتیم رو داریم. باید یه کم تاموچوتیل هم بگیریم. باید یادمون باشه حتماً به دکتر بگیم. فکر نمی‌کنم به اندازه کافی داشته باشیم. می‌تونیم این دفعه شصت درصدیش رو بگیریم. فکر کنم. آخرین بار چی گرفتیم؟ یادته اون خانوم مهربون که باهاش حرف زدیم گفت می‌تونیم شصت درصد بگیریم؟ فکرکنم اسمش باربارا بود، ‌یا بتی. نمی‌دونم، ‌یه چیزی که با "ب" شروع می‌شه. یادته؟ عزیزم؟

[مکث. تریسی جعبه را کنار می‌گذارد. به طرف میز می‌رود و قهوه پاول را چک می‌کند. فنجان را برمی‌دارد و به طرف سینک می‌رود.]

تریسی تموم شد؟ یکی دیگه می‌خوای؟ ساعت چنده؟ شاید باید بریم بخوابیم. باید منو قبل از کارت برسونی کلینیک. باید جواب اون آزمایش‌ها رو بگیرم. دیگه فقط بهش لاچ موس می‌دم. [مکث. دست برمی‌دارد و به پاول نگاه می‌کند.] پاول؟