کتاب ابژه لاو

مریم راهی افکار و دیدگاه‌های خود در باب عشق را در قالب یازده داستان‌کوتاهِ کتاب ابژه لاو به چاپ رسانده است. او خیال و واقعیت را در این داستان‌ها درهم می‌آمیزد و انگیزه‌های انسانیِ شخصیت‌های داستانی را مورد واکاوی قرار می‌دهد؛ تصمیماتی که آن‌ها نسبت به مقوله‌ی عشق در زندگی خود اتخاذ می‌کنند.

درباره‌ی کتاب ابژه لاو

کتاب ابژه لاو مجموعه داستانی از مریم راهی است که پیش از این آثارش را در قالب رمان منتشر کرده است. او در اولین مجموعه داستان‌کوتاه‌های خود، مفاهیم عشق و رؤیا را درهم می‌آمیزد. نویسنده با آوردن مقدمه‌ای بر کتاب، پیدایش رؤیا را در قالب داستان و گفت‌وگویی میان انسان و پیامبر روایت می‌کند. او رؤیا و خواب دیدن را علتی بر باورِ انسان نسبت به وجود روح و جهان پسین می‌داند و این باور را مقدمه‌ی اعتقاد به خداوند تعریف می‌کند. در این مقدمه‌ی نامتعارف و جذاب، به مضمون کلی داستان‌های این مجموعه پی می‌بریم و می‌دانیم با اثری مواجه هستیم که رؤیا، نه به‌عنوان امری غیرواقعی، بلکه به‌عنوان عنصری خیال‌انگیز در آن جاری است.

کتاب ابژه لاو شامل یازده داستان کوتاه است که نام آن‌ها به این قرار است: «داخل شوید به سلام»، «ابژه‌ی لاو»، «یک سم از گروه اُرگانوفسفره»، «قلبت را نفس می‌کشم»، «بازی آخر، تحت نظارت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی»، «گردان شهادت تمام شد»، «افسوسی که جانم را می‌خورَد»، «تپه نزدیک است»، «به هوای دختر»، «سیمرغ بلورین بهترین چهره‌پردازی از نگاه تماشاگران» و «خسته‌تر از صدسالگی».

در این مجموعه‌داستان، عشق‌هایی متفاوت و آشنازدایی‌شده را شاهد هستیم که از سوی شخصیت‌های متفاوت، آثار مختلفی را بر جا می‌گذارند؛ برخی از این روابط عاشقانه خالص و ارزشمند هستند و برخی دیگر عشق‌هایی سردرگم و مبهم‌اند. مریم راهی به تصمیم‌ها و انگیزه‌های درونی کاراکترهای زن و مردِ داستان توجه نشان می‌دهد و درستی و نادرستی این تصمیمات را می‌سنجد. تصمیماتی که گاه توجیه‌های منطقی یا غیرمنطقیِ شخصیت‌های داستانی را در پی دارد. او در این خصوص داستان‌هایی نگارش کرده که از زبانی شاعرانه و فضایی خیال‌انگیز برخوردار هستند. نویسنده از عنصر رؤیا و خیال، بستری می‌سازد که در آن هرچه را که در عالم واقع میسر نیست، ممکن سازد.

داستانِ اولِ کتاب ابژه لاو، روایت تلفن کردنِ مشکوکِ زنی به مردی است که پس از آن مرد را به دنیای خیال و رؤیا وارد می‌کند. زندگیِ او پس از این تماس کوتاهِ تلفنی متحول می‌شود؛ به‌صورتی که دیگر نمی‌تواند در ارتباط با شخصیت‌های واقعیِ دنیای روزمره‌اش، به آن کیفیت مدنظر دست یابد. نویسنده در این داستان، روی مرز باریک خیال و واقعیت حرکت می‌کند.

انتشارات نیستان مجموعه‌داستان ابژه لاو را چاپ و عرضه کرده است.

کتاب ابژه لاو برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب به علاقه‌مندان به داستان کوتاه ایرانی و ادبیات عاشقانه پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب ابژه لاو می‌خوانیم

من آبانم، یکی از آن چهار نفری که دانشجوی کارشناسی ارشد شیمی‌ بودند و فکر می‌کردند فردا قرار است با شیمی آکادمیک گلی بزنند به سر بشریت. الان پشت میز یکی از کافه‌های فرودگاه امام خمینی نشسته‌ام و منتظرم بشیر جِرمَنی که رفته آخرین حرف‌هایش را با آتی بزند و راضی‌اش کند تا حداقل برای خداحافظی بیاید فرودگاه، از راه برسد و آتی را ببینم و بعد هم سوار هواپیما بشوم و بپرم و تمام.

مازیار و آتی و فهیمه که هیچی، هر کدام بعد از فارغ‌التحصیلی وارد حرفه‌ای شدند که هیچ ربطی به شیمی نداشت، اما من ترک تحصیل کردم و بعدها هم توانستم با همان شیمی نصفه‌نیمه‌ای که خوانده بودم آن گل بزرگ را بزنم به سر بشریت. هر کس تولیدات آشپزخانه‌ی من را مصرف کرده باشد، می‌تواند شهادت بدهد که چه خدمت بزرگی‌ کرده‌ام به مصرف کنندگان. حداقلش این است که تولیدات من برای‌شان فقط نشئگی‌ می‌آورد نه ده‌تا درد و مرض عجیب‌وغریب.

من معتاد نیستم، هرگز هم سمت این‌جور اشتباهات نمی‌روم، فقط یک کله‌خر می‌تواند خودش را آلوده کند، کله‌خری که هم زندگی خودش به هیچ جایش نباشد و هم زندگی دوروبری‌هایش. من از آن‌ها هستم که فقط به زندگی خودشان اهمیت می‌دهند؛ وقتی به آتی که زنم بود رحم نکردم نمی‌شود ازم توقع داشت به جوان‌های مردم رحم کنم.

همه‌چی با دیدن بشیر جرمنی توی داروخانه‌ی آن سر شهر شروع شد. از پاقاپوق برای‌ خرید چهارتا مُسکّن معمولی‌ آمده بود بالای تهران. بهش شک کردم. بشیر همسایه‌ی قدیمی‌مان است، محله‌ی پدری‌ام، آن پایین. جانباز است؛ موجی و شیمیایی، با هم. هرازگاهی به سرش می‌زند و بلوایی به پا می‌کند.