کتاب کسی هست ناخنم را بگیرد؟: مجموعه داستان

کتاب کسی هست ناخنم را بگیرد؟ که به قلم اکرم زیبایی نوشته شده است، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه با موضوعات مختلف را در بر می‌گیرد. این اثر که خواننده را با حوادثی عجیب‌وغریب مانند پیدا کردن یک نوزاد در آغل خانه‌ای روستایی مواجه می‌کند، به زیبایی هرچه تمام‌تر توانسته طرفداران داستان کوتاه را با خود همراه سازد.

درباره‌ی کتاب کسی هست ناخنم را بگیرد؟

این اثر در حقیقت مجموعه‌ای از داستان‌های مختلف است که ذیل عنوان «کسی هست ناخنم را بگیرد؟» توسط نشر کتاب نیستان در سال 1398 به چاپ رسیده است. اکرم زیبایی در این داستان‌ها با قلم روان و شیوای خود، خواننده را به جهانی می‌برد که در نظر اول عادی به نظر می‌آید و خصوصیات آن را در زندگی معمول خودمان نیز می‌بینیم، اما با وارد شدن عنصری غافلگیرکننده، هیجانی به داستان می‌افزاید و آن را در زمره‌ی جهان‌های خیالی قرار می‌دهد.

به عنوان مثال، داستان نخست از این مجموعه که توله‌جن نام دارد، صبح یک روز معمولی را روایت می‌کند. راوی این داستان که معلمی ساکن روستا است، از زبان یکی از شاگردان کلاس به نام صمد می‌شنود که کودکی را در آغل حیوانات پیدا کرده‌اند. در ادامه‌ی داستان هرکدام از اهالی روستا درباره‌ی ماهیت و‌ اصل‌ونسب آن بچه نظری می‌دهد و بسیاری از آنان معتقد هستند که آن بچه زاده‌ی اجنه است.

باقی داستان‌های این مجموعه مانند «اگرچه دشمن ولی، ک مثل کل عباس، کوه‌های سیاه روبه‌رو، بیم بابا، کمی‌ پایین‌تر و...» نیز در همین فضا روایت می‌شوند.

جالب است بدانید اکرم زیبایی، نویسنده‌ی کتاب کسی هست ناخنم را بگیرد، متولد سال 1354 است. کتاب کسی هست ناخنم را بگیرد؟ تنها اثری است که از او منتشر شده است.

کتاب کسی هست ناخنم را بگیرد برای چه کسانی مناسب است؟

اگر از خواندن داستان‌های ایرانی لذت می‌برید و طرفدار قصه‌هایی هستید که بهره‌ای از عنصر غافلگیری هم دارند، کتاب کسی هست ناخنم را بگیرد انتخاب مناسبی برای شماست.

در بخشی از کتاب کسی هست ناخنم را بگیرد می‌خوانیم

هنوز توی تخت بود که پسرش زنگ زد و گفت شام می‌آیند آنجا. مثل نوعروس‌ها هول و ولا گرفت. دست سالمش را ستون بدن نیمه‌فلجش کرد و نشست. چند روزی می‌شد حال خوشی نداشت. شب پیش هم پایۀ مبل را ندیده بود و در راه دست‌شویی خورده بود زمین. آب‌مروارید نرسیده دیدش را کم کرده بود، اما باید صبر می‌کرد تا موقع عملش برسد. چنگی به موهای نقره‌ای‌اش انداخت و سرش را خاراند. روسری سفید چِرک‌مُردش را به سر انداخت و با کمک دندان گره زد. ناخن‌های بلند و ریش‌ریش، نخ‌کشش کرده بود. زانوبندها را به زانو کشید و از تخت پایین آمد. درد زانو را قبل از سکته هم داشت. دست چپش، سنگین و مشت‌شده آویزان بود. جلو آینه ایستاد. گونۀ ورم‌کرده و کبودش را مالید. به ساعت خیره شد. چینی به ابرو انداخت.