کتاب به عطر سبز زیتون

کتاب به عطر سبز زیتون مجموعه ای شامل چهارده داستان کوتاه به قلم هنرجویانِ کارگاهِ داستان‌نویسیِ انتشارات نیستان است. این داستان‌ها با نگاه به مسائل روزِ اجتماعی مثلِ ظواهر زندگی، اختلاف طبقاتی، تن‌فروشی و... نوشته شده‌اند.

درباره‌ی کتاب به عطر سبز زیتون

داستان کوتاه گونه‌ای از ادبیات داستانی است که برشی از یک واقعه یا بخشی از زندگی شخصیت را نشان می‌دهد. در داستان کوتاه برخلافِ داستان بلند و رمان، امکان پرداختِ عمیق شخصیت‌ها و بیان جزئیات غیرضروری فراهم نیست. نویسنده‌ی داستان کوتاه، گویی ذره‌بینی در دست دارد و آن را بر هر گوشه از زندگی شخصیت که بخواهد می‌اندازد. ادگار آلن پو یکی از مطرح‌ترین نویسندگانِ داستان کوتاه درباره‌ی این‌گونه بیان می‌کند که این قطعه‌ی کوتاه و تخیلی باید به‌قدری بدیع باشد که خواننده را به هیجان بیاورد و در او اثر گذارد.

انتشارات نیستان با هدف استعدادیابی در جوانان، مجموعه داستان به عطر سبز زیتون را منتشر کرده است. چهارده داستان کوتاه در این کتاب وجود دارد که نویسنده‌ی دوازده داستانِ آن زن هستند. بنابراین می‌شود گفت بیشتر داستان‌ها از زاویه دید زنان به مسائل اجتماعی پرداخت شده‌اند. پیام اخلاقی و اجتماعی در برخی از داستان‌ها بسیار واضح و مستقیم است و در برخی دیگر در لایه‌ای از استعاره بیان می‌شود.

داستان «یک پل عابر پیاده‌ی ساده» نُهمین داستان از این مجموعه به قلم علیرضا دشتی است. داستان از بخش‌هایی کوتاه و اپیزودمانند تشکیل شده که هرکدام راوی‌های مختلفی دارند. اما تمام داستانک‌ها در یک‌جا به هم متصل می‌شوند و آن پل عابر پیاده است. این داستان یک حادثه‌ی مرگبار را روایت می‌کند که به‌علت برخوردِ یک تریلی با پل صورت گرفته است. این قصه یادآور مفاهیم استعاریِ به‌کاررفته در قالب پُل هست که در ادبیات جهان پیش از این شاهد بوده‌ایم.

شاید واقع‌گراترین داستان را بشود «قفس زنان» نوشته‌ی زهرا حکیمی‌فر دانست. قصه در زندان زنان می‌گذرد و با دو زاویه‌دید روایت می‌شود. در این اثر بدون قضاوت به تماشای زندگی زنانی می‌نشینیم که هرکدام به دلیلی خاص در این محبس گرفتار شده‌اند.

از دیگر نویسندگان کتاب می‌توان به شکیبا خسروی، فاطمه آراسته، حمزه موسوی، لیلی طهرانی و... اشاره کرد.

کتاب به عطر سبز زیتون برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب به علاقه‌مندان به داستان کوتاه پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب به عطر سبز زیتون می‌خوانیم

کم­‌کم داروی آرام‌­بخش اثر می‌کند. پلک‌هایش بی‌هیچ مقاومتی آرام‌­آرام بسته می‌شوند. نگاهش می‌کنم. یاد دیشب می‌افتم. چطور توانستم آن پاهای نحیف را که زیر بدن حسین مانده بود بیرون بکشم. پاهایی که از دو سه جا شکسته بود. پاهایی که سی سال حتی یک قدم هم راه نرفته بودند. چه می‌گویم. راه نرفته بودند؟ این پاها به­ جای همه راه رفته‌اند. راه‌های نرفته‌ی­ دیگران را.

عید بود که رفت. به حکم شناسنامه پانزده‌سال و شش‌ماه داشت. رفت و قطره‌ای شد در بی‌کران عاشقی، برای روزی که خرمشهر را خدا آزاد کرد. خرمشهر را خدا آزاد کرد و پاهای او شدند بوسه‌گاه ملائک انگار و ویلچرش قطعه‌ای از بهشت.

دوباره نگاهش می‌کنم. به ویلچرش نگاه می‌کنم. عمری را روی آن نشسته بود، رفته بود، آمده بود، اما چند ساعت پیش ناگهان تعادلش را از دست داد و از روی آن نقش بر زمین شد. دست‌هایش را حائل کرد، اما زانوها یاری نکردند و پاها زیر تنه ماندند. در لحظه فکر کردم که بی‌دلیل نیست که مقام جانبازان را به بلندی و عظمت عباس‌­بن­‌علی نسبت می‌دهند.

سِرم قطره­ قطره وارد بدنش می‌شود. لوله‌ی­ سرم را نگاه می‌کنم. هر قطره که پایین می‌ریزد، یک خاطره را در من زنده می‌‌کند. بعد از چند عمل جراحی در بیمارستان‌های صحرایی از اهواز منتقلش کرده بودند مشهد. گویی طلبیده شده بود اصلاً. از تمام بدن نحیف و زخمی‌اش لوله و شیلنگ آویزان بود. طوری‌ که بعضی ­وقت‌­ها بابا سربه‌­سرش می‌گذاشت و می‌گفت: «حسین اگه پالایشگاه آبادان رو زدن به­‌جاش تو اینجا راهش انداختی.»

بعد از مدت‌ها که روی تخت بیمارستان بی‌حرکت بود؛ بدنش دچار زخم بستر شد. زخم‌ها عفونت کرد. دیگر کسی متوجه قطع نخاع شدنش نبود. مامان و بابا هر شب حرم بودند و برای خوب شدن زخم‌هایش دعا می‌کردند.