کتاب در مدح عشق

کتاب در مدح عشق نوشته‌ی فیلسوف معاصر فرانسوی، آلن بدیو و نیکلاس ترونگ، در باب عشق و این حقیقت است که عشق بدون خطر، درست مانند جنگ بدون مرگ است... اما، امروز، عشق به واسطه‌ی اتحاد لیبرالیسم و لذت‌گرایی تهدید می‌شود. عشق امروزی، بدون عنصر اصلی خود، یعنی شانس، که جایی میان مصرف‌گرایی و برخوردهای جنسیِ تصادفی‌ست، عاری از هرگونه شوق و هیجان است...

درباره‌ی کتاب در مدح عشق

کتاب در مدح عشق (In Praise Of Love)، شامل مجموعه‌ای از مصاحبه‌های آلن بدیو (Alain Badiou) در جشنواره‌ی سالانه‌ی آوینیون با نیکلاس ترونگ (Nicholas Truong)، روزنامه‌نگار لوموند است. این دو در این مجموعه مصاحبه‌ها مفاهیم معاصری چون «آژانس دوستیابی» را مطرح می‌کنند. در دنیایی مملو از مصرف‌گرایی، جایی که قرار‌ آنلاین، نوید عاشقانه‌ای بدون ریسک را می‌دهد، عشق‌هایی که میزان خطرشان به صفر میل می‌کند؛ درست مانند بمب‌های بدون خطای ایالات متحده هستند. جایی که عشق اغلب تنها به عنوان نوعی از میل آنی و لذت‌گرایی دیده می‌شود، شاید به قول شاعر فرانسوی، آرتور رمبو، «عشق نیاز به ابداع مجدد داشته باشد». این جمله را رمبو در جایی دیگر و به مناسبتی دیگر گفته اما در عصر ما بیش از هر زمان دیگری مصداق پیدا کرده است.

کتاب در مدح عشق درواقع رساله‌ی فیلسوف فرانسوی در دفاع از عشق است. آلن بدیو معتقد است که عشق در معرض تهدید است و گرایش انسان امروز به لذت‌های آنی و عدم تعهد، بدیو را واداشته که با استناد به گروهی از متفکران، از کی‌یرکگور، افلاطون و دو بووار گرفته تا پروست، لاکان و بکت، روایت جدیدی در دفاع از عشق در مواجهه با مدرنیته‌ی قرن بیست‌ویکم خلق کند.

دکتر آلن بدیو که به عنوان یک ریاضیدان نیز آموزش دیده است، یکی از اصیل‌ترین فیلسوفان فرانسوی معاصر است. او تحت تأثیر افلاطون، گئورگ ویلهلم فردریش هگل، ژاک لاکان و ژیل دلوز، ناقد مکتب‌های تحلیلی و پسامدرن است. وی دارای کرسی رنه دکارت در مدرسه‌ی تحصیلات تکمیلی اروپا EGS، نویسنده‌ی چندین رمان و نمایشنامه‌ی موفق و همچنین بیش از دوازده اثر فلسفی است. فیلسوف فرانسوی در کتاب در مدح عشق، خواننده را دعوت می‌کند که از عشق نهراسد، بلکه آن را به عنوان یک ماجراجویی ببیند، جست‌وجوی شکوهمندی که بشر را وادار به کاوش در آن «دیگری» و تفاوت می‌کند و در نهایت او را از وسواس نسبت به هویت خود می‌رهاند. وی در بخش دیگری از کتاب در مدح عشق، توصیفی بسیار زیبا از عشق در اختیار خواننده قرار می‌دهد؛ تجربه‌ی نگریستن به دنیا از زاویه‌ی دید دو نفر. به راستی دیدن دنیا به این شکل چه لذتی دارد؟ بدیو در ادامه می‌گوید که به باور او عشق حقیقی همین است. عشق، به ویژه در طول زمان، به شکلی جزئی، همه‌ی جنبه‌های مثبت دوستی را در بر می‌گیرد، اما به کلیت وجود دیگری مربوط می‌شود. این کتاب شامل عناوینی چون عشق در معرض تهدید، برساختن عشق، حقیقت عشق، فلسفه و عشق، عشق و سیاست و عشق و هنر می‌شود.

کتاب در مدح عشق را بابک داورپناه و امیرهوشنگ افتخاری راد به فارسی ترجمه کرده‌اند و نشر چشمه آن را در مجموعه کتاب پرتاب‌های فکر منتشر کرده و در اختیار خوانندگان علاقه‌مند قرار داده است.

نکوداشت‌های کتاب در مدح عشق

• حضور فیلسوف اخلاق‌مداری دیگر در عصر ما که از نظر سیاسی روشن‌بین و شجاع باشد، نادر است. آلن بدیو آمده تا مفاهیم حقیقی و جهان شمول را دوباره در دستور کار قرار دهد. (Terry Eagleton)
• بدیو از مهم‌ترین فیلسوفانی است که امروز می‌نویسد. (Joan Copjec)
• فیلسوفی که نمی‌خواهد بشریت را در برابر فراز و نشیب‌های به اصطلاح سرمایه‌داریِ جهانی رها کند. (Mark Fisher)

کتاب در مدح عشق برای چه کسانی مناسب است؟

خواندن این کتاب را به همه توصیه می‌کنیم؛ چرا که هر انسانی حداقل یک بار عشق را در زندگی تجربه خواهد کرد.

در بخشی از کتاب در مدح عشق می‌خوانیم

فکر می‌کنم بسیاری از مردم همچنان به مفهوم رمانتیکی از عشق که به طریقی عشق را در مواجهه و برخورد جذب می‌کند چنگ می‌زنند؛ عشق در یک لحظه‌ی جادویی بیرون از جهان همان‌طور که هست، به طور همزمان مشتعل می‌شود، می‌سوزد، به حد کمال می‌رسد و مصرف می‌شود؛ چیزی اتفاق می‌افتد که در سرشتِ یک معجزه، یک شدتِ وجودی، یک برخورد، وجود دارد که این سرشت را به گداختن و ذوب شدن منتهی می‌کند؛ لیکن وقتی چیزها به این طریق اتفاق می‌افتند ما شاهد نه یک «صحنه‌ی دو بودن» بلکه یک «صحنه‌ی یک یا واحد» هستیم. این امر مفهوم گداختن و ذوب شدن عشق است؛ دو عاشق یکدیگر را ملاقات می‌کردند و چیزی شبیه یک عملِ قهرمانانه برای یک یا واحد علیه جهان به کار گرفته می‌شد. در اسطوره‌شناسی رمانتیکی شاهد هستیم که چگونه این نقطه‌ی همجوشی آنی اغلب به مرگ منتهی می‌شود. رابطه‌ای نزدیک و عمیق میان عشق و مرگ وجود دارد، و بدون تردید نقطه‌ی اوجِ این موضوع تریستان و ایزولدِ ریچارد واگنر است؛ زیرا عشق در یک لحظه‌ی محو‌نشدنی و استثنایی برخورد مصرف می‌شود، و از پس آن، غیرممکن است که به جهانی بازگردد که در آن، رابطه امری بیرونی محسوب می‌شود.

این تفسیر اساساً رمانتیک است که فکر می‌کنم باید آن را به چالش کشید؛ این تفسیر به لحاظ هنری بسیار زیباست، اما به زعم من، به لحاظ وجودی جداً چیزی ندارد. معتقدم ما باید آن را در حکم اسطوره‌ی هنری قدرتمند بپذیریم، اما نه به منزله‌ی فلسفه‌ی اصیل عشق. مگر نه این است که عشق در این جهان رخ می‌دهد؟ رخدادی است که نمی‌توان آن را در چارچوبِ قوانین جهان پیش‌بینی یا محاسبه کرد. هیچ‌چیزی به آدمی این قدرت را نمی‌دهد که این برخورد را از پیش ترتیب دهد.