کتاب آتش سپید: تعالیم و درون بینی‌های موجی استاد ذن

کتاب آتش سپید مجموعه‌ای ارزنده از آموزه‌های معنوی و ضروری موجی حکیم و رهبری در آیین ذن است که می‌تواند شما را در مسیر دستیابی به حقیقت، عشق واقعی، خودشناسی و سکوت راهنمایی کند.

درباره کتاب آتش سپید:

ذن آیینی است که آدمی را به تفکر عمیق چیستی جهان و اهمیت اشیا دعوت می‌کند. کتاب آتش سفید (White Fire: Spiritual Insights) دربردارنده در حدود 800 آیین و متن کوتاه است که در خلال این نکات موجی (Mooji)، استاد ذن و معنویات، راه رسیدن به آزادی حقیقی و جست و جوی خویشتن را به شما نشان می‌دهد.

ذهن نمی‌خواهد تغییر کند. از تغییر بسیار باک دارد. برایش اشکالی ندارد برای تغییر در جهان دعا کند اما نمی‌خواهد آن را تغییر دهد. ذهن بدش نمی‌آید با معنویت بازی کند. بدش نمی‌آید با خدا ملاقات نماید، حتی با او مثل یک موجود هم تراز ملاقات کند، اما نمی‌خواهد دنیا را با خدا عوض کند.

بیشتر انسان‌ها می‌خواهند در تمام حوزه‌های ناپایدار دنیوی، به سعادتی ماندگار و ثابت برسند. به همین دلیل است که همه به دنبال خوشبختی در جهان می‌گردند اما باید این را بدانید که سعادت و خوشبختی تنها در وجود شما نهفته است. این خویشتن و نهاد وجودی نفس است که شما را به سمت سعادت واقعی یعنی حکمت، عشق و خوشبختی در پرتو شناخت خداوند، هدایت می‌کند.

کتاب آتش سپید مناسب چه کسانی است؟

چنانچه از علاقه‌مندان به علوم معنوی، مراقبه و آیین ذن هستید، مطالعه این کتاب به شما پیشنهاد می‌شود.

جملات برگزیده کتاب آتش سپید:

- حقیقت بسی ساده و ناب است، نیازی نیست آن را بیاموزیم یا فراگیریم. فقط کافی است به آن اشاره کرد و شناختش.
- موجود جهانی کسی نیست که دور دنیا سفر کند. کسی است که دنیا را بتواند در تهی بودنش ببیند.
- وقتی خویشتن لایتناهی خود را شناختید، از طناب‌های اسیرکننده زمان و جدایی رها خواهید شد و همچون موجودی جاودان و تجزیه‌ناپذیر خواهید درخشید.
- حتی اگر منجم می‌شدید، و سیارات دیگر را کشف می‌کردید، به بزرگی کشفِ خویشتن خویش در اینجا، در این کره خاکی نبود.

در بخشی از کتاب آتش سپید می‌خوانیم:

فیض گاهی زندگی را چنان تحت تأثیر قرار می‌دهد
که تمام وجود انسان چنان شعله‌ور می‌شود
که انسان سرشار از ایمان و شوق می‌شود
تا تمام هستی‌اش را به مغاک نفس فروبرد.
شاید بگویید: «همه‌چیز را کنار بگذار.
هیچ‌چیز را نجات نده. تمام دروغ‌ها را از هستی‌ام برهان.»
بعد همه‌چیز به کناری افکنده می‌شود
ازجمله نفس، آن «پرتاب‌کننده».
ناگهان، انسان حسی از سبکی بزرگ می‌کند،
کمال، آرامش و شادی آرام در قلب خود.
حالا سکون و سکوتی بی‌زحمت باقی می‌ماند.
و این چیزی نیست که یک «من» بماند که این را دریافت کند.
هیچ‌کس نیست آن را دریافت کند.
انسان در نهانِ وجودش می‌داند:
من نه گیرنده هستم نه دریافت‌کننده. من هیچ‌کس نیستم.
و بااین‌حال، انسان می‌گوید: «سپاسگزارم،‌ای محبوب.»