کتاب هاگاکوره: کتاب سامورایی

کتاب هاگاکوره، دریچه‌ای رو به آیین خالصانه‌ی سامورائی در هیاهوی جهان مدرن است. این اثر که از دل گفتگوهای یاماموتو چونه تومو روییده، آیینی برای زیستن با آگاهی از مرگ است. این کتاب شما را به سفری در اعماق حکمت شرق و سنت‌های کهن ژاپن می‌برد؛ سفری که در آن، هر حکایت، شمشیری برای بریدنِ بندهای دلبستگی و رسیدن به حقیقت ناب وجود است تا در سایه‌سار برگ‌های حکمت، شما هم سامورایی درون خود را بازبشناسید.

درباره‌ی کتاب هاگاکوره

آیا تا به حال به این اندیشیده‌اید که اگر هر آن که می‌گذرد را آخرین لحظه‌ی بودن بدانید، چگونه زندگی خواهید کرد؟ هاگاکوره به معنای پنهان میان برگ‌ها، احضار روح سامورایی در دنیایی است که غرق در هیاهوی روزمرگی شده است. کتاب هاگاکوره (Hagakure) که در قرن هجدهم توسط یاماموتو چونه تومو (Yamamoto Tsunetomo) روایت شد، برخلاف ظاهر آرامش، انفجاری از حقایق تکان‌دهنده درباره‌ی طریقت جنگجو یا همان «بوشیدو» است.

درحالی که اکثریت انتظار دارند با دستورالعمل‌های منطقی مواجه شوند، کتاب هاگاکوره یاماموتو چونه تومو ما را به سفری در ظاهر ضدعقلانی می‌برد که پیام بنیادینش هم جسورانه و هم وهم‌انگیز است: آن‌هم اینکه طریقت سامورایی، چیزی نیست جز «مرگ»... اما این به معنای میل به نابودی نیست، و در واقع دعوتی است به زیستن با ذهنیتِ کسی که پیش‌تر مُرده است. رها از بندِ ترس، حسابگری‌های حقیرانه و وابستگی‌های پوشالی. وقتی بارِ ترس از مرگ را از شانه‌های خود بردارید، تنها چیزی که باقی می‌ماند، عمل خالص است.

حکمت پنهان میان برگ‌ها در کتاب هاگاکوره

کتاب هاگاکوره ترجمه سیدرضا حسینی مجموعه حکایت‌هایی است که در گذر هفت سال از دل گفتگوهای یاماموتو چونه تومو با راهبی جوان تراوش کرده است. از آداب معاشرت و وفاداری به ارباب گرفته تا ظرافت‌های پوشش و تربیت فرزند، هاگاکوره بی‌پروا به قلب هر موضوع می‌زند. نویسنده چنان در خلوص تفکر غرق است که حتی پیشنهاد می‌دهد پس از خواندن کتاب، آن را به آتش بسپارید؛ چرا که برای یافتن حقیقت باید از هرچه بند است رهایی یافت و در بودنی بی‌واسطه تنها خویشتن را به تماشا نشست.

کتاب هاگاکوره نشر چشمه برای انسان مدرن که در تلاطم دنیای مادی گم شده، دعوتی است به درون‌نگری. این کتاب یادتان می‌دهد چگونه از جهان و آنچه در بیرون می‌گذرد رهایی یابید و چگونه فاتح وجود خویش باشید. اگر به دنبال کلامی هستید که در هر سطرش، شمشیری آخته و روحی بیدار نهفته باشد، سایه‌ی این برگ‌ها مکان مناسبی برای یافتن پاسخ‌های ابدی است. خود را برای مواجهه با ساموراییِ درونتان آماده کنید.

خرید کتاب هاگاکوره دعوتی است برای تغییر نگاه شما به زندگی. با خواندن این اثر، گام در مسیری می‌گذارید که شمشیر کلماتش، بندهای تکرار را می‌گسلد تا شما را به حقیقتی بیدار در اعماق وجودتان برساند.

کتاب هاگاکوره برای شما مناسب است اگر

• به دنبال کشف لایه‌های پنهان فلسفه شرق هستید تا دیدگاه خود را نسبت به زندگی و هستی غنی‌تر کنید.
• می‌خواهید با ریشه‌های تاریخی و سنت‌های اصیل سامورایی‌ها به عنوان بخشی از میراث و فرهنگ کهن ژاپن آشنا شوید.
• حکایت‌های اخلاقی در قالب داستان‌های کوتاه و پندآموز، برایتان ارزشمند و الهام‌بخش است.
• در پی آن هستید تا با تکیه بر آیین سامورایی، مسیرِ شخصی خود را با استواری، شفافیت و هدفی مشخص ادامه دهید.

در بخشی از کتاب هاگاکوره: کتاب سامورایی می‌خوانیم

جینمون، پدر یاماموتو کیچیزائمون، در پنج‌سالگی فرزندش به او دستور داد سر سگی را از تن جدا کند، و در پانزده‌سالگی، از او خواست محکوم به مرگی را اعدام کند. هر کس که به سن چهارده یا پانزده‌سالگی می‌رسید به او دستور داده می‌شد سر محکوم به مرگی را از تن جدا کند. وقتی امیر کاتسوشیگه جوان بود، از سوی امیر نائوشیگه به وی دستور داده شد با شمشیر تمرین کشتن کند. گفته شده است که در آن زمان وی مجبور شد سر ده مرد را پشت‌سر هم از تن جدا کند.

مدت‌ها پیش این تمرین، به‌خصوص در طبقات بالاتر، انجام می‌شد، اما امروزه حتا فرزندان طبقات فرودست نیز از اعدام کردن دیگران اجتناب می‌کنند، و این نهایت سهل‌انگاری است. گفتن این‌که بدون این کارها هم می‌توان زندگی کرد، یا کشتن مردی محکوم به مرگ ارزشی ندارد، یا این کار جرم و گناه است، بهانه آوردن است. خلاصه، آیا نمی‌توان چنین اندیشید که چون شهامت شخص اندک است، تنها دغدغه‌ی او کوتاه کردن ناخن‌هایش و جذاب به‌نظر رسیدن خواهد بود؟

اگر انسان به‌دقت در روح مردی که این کارها را غیرقابل قبول می‌خواند دقت کند، می‌بیند که این شخص دم از عقل و هوش می‌زند و برای نکشتن عذر و بهانه می‌آورد، زیرا می‌ترسد. اما نائوشیگه دقیقاً به این‌خاطر چنین فرمان‌هایی می‌داد که در ساعت واقعه باید چنین کاری را انجام داد.

سال پیش من به میدان اعدام کیس رفتم تا ضرب دست خود را در گردن زدن امتحان کنم، و احساس خیلی خوبی از این کار داشتم. حتا فکر این‌که چنین کاری مرعوب‌کننده است نشانه‌ی بزدلی فرد است.