کتاب خیال واقعی

کتاب خیال واقعی منتخب فستیوال بین‌المللی NORGS، به قلم زهرا احمدی نیا، داستان زندگی دختری را به تصویر می‌کشد که سرنوشت سختی دارد اما او با قدرت اراده‌اش دست به کارهایی می‌زند که زندگیش را دگرگون می‌کند.

درباره‌ی کتاب خیال واقعی:

زندگی هر انسان مملو از فراز و نشیب‌هایی است که خواسته یا ناخواسته متحمل آن‌ها می‌شود. انسانی در این پستی و بلندی‌ها به مقصد می‌رسد که از خردش استفاده کند و به دور از ترس به سوی هدفش حرکت کند. نیک‌‌تر آنکه هدف چیزی باشد که اوقات و روزگار نیکی را برای انسان به ارمغان آورد. مقصودی که هرگاه به پایان آن رسید و با بینشی آمیخته به معرفت خود را داوری کرد، از خود راضی و خشنود باشد.

کتاب خیال واقعی داستان دختری را روایت می‌کند که با کمک اراده‌اش کاری می‌کند که سرنوشتش تغییر کند. این داستان‌ واقعیت‌های زندگی را به تصویر کشیده است. قدرت اراده، تاثیر الگوهای موروثی و واقعیت‌های جامعه سه عنصر اصلی این کتاب هستند که مسیر داستان را شکل می‌دهند. این داستان بینش جدیدی به شما هدیه می‌دهد.

کتاب خیال واقعی مناسب چه کسانی است؟

این کتاب به علاقه‌مندان به داستان‌های اجتماعی ایرانی پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب خیال واقعی می‌خوانیم:

صبح زود مثل همیشه زن از خواب بیدار شد و به دنبال توبره‌ی گداییش کندوکاو می‌کرد که متوجه شد دخترک نیست. به حیاط رفت تا شاید او را پیدا کند اما در خانه باز بود و دختر آن جا نبود. به کوچه زد و اول نگاهی به سکو انداخت؛ آن جا نبود. مثل مرغ پر کَنده به سراغ خانه‌ی همسایه‌ها رفت و درِ آن‌ها را کوبید و اسم دختر را صدا کرد. از این خانه به آن خانه ولی نبود که نبود. باران حسابی خیسش کرده بود و توانی برایش نگذاشته بود. مرگ برایش عروسی بود. به خانه بازگشت. دائم با پاهای لرزان خود راه می‌رفت و زیر لب حرف می‌زد. نمی‌توانست تحمل کند و آن‌جا بماند، برای همین دوباره از خانه بیرون زد و راه افتاد و تمام اطراف ده را گشت. مثل دیوانه‌ها حیران بود. همه‌ی مردم از گم شدن دختر باخبر شده بودند و بیش از پیش انگشت نمای آن‌ها شده بود. به نزدیکی معدن رسید و به سمت کوه حرکت کرد. در آن جا چکمه‌های در گِل مانده‌ی دخترش را پیدا کرد. آن‌ها را بیرون آورد و در آغوش گرفت و با صدای بلند گریه کرد.

باران بند آمده بود که دوباره به راه افتاد. در راه تلوتلو می‌خورد و دیگر اشکی برایش باقی نمانده بود. سرش سنگین بود و آفتاب مستقیم به او می‌تابید. با لبان خشک و پاهای خسته و لرزان هر طور بود خود را به خانه رساند. تا عصر منتظر ماند ولی خبری از دختر نشد تا اینکه صدای در بلند شد. زن با عجله و پای برهنه به طرف در دوید. یکی از اهالی ده بود که روی زمین‌های آنطرف کوه کار می‌کرد. چهره‌اش مضطرب و بقچه‌ای در دست داشت. جلو آمد و بدون اینکه سلام کند به زن گفت:

- شنیدم دخترتون گم شده. این بقچه رو کنار رودخونه پیدا کردم.

مادر همین که بقچه را دید شناخت، آن را گرفت و بازش کرد؛ عروسک کامواییِ داخلش خیس و گِلی شده بود. زن مثل مارگزیده‌ها مرتب ناله می‌کرد و فریاد می‌زد:

- دخترمو آب برد!