معرفی و دانلود کتاب فرار به جنگ

معرفی کتاب فرار به جنگ

درامی روانشناسانه و احساسی در بحبوحه‌ی جنگ جهانی اول! اشتفان تسوایگ در کتاب فرار به جنگ که تنها رمان بلند وی محسوب می‌شود، به ماجرای دلخراش افسری می‌پردازد که از سر ترحم و عذاب وجدان وارد رابطه‌ای عاشقانه با دختری بیمار می‌شود.

درباره‌ی کتاب فرار به جنگ:

هوف میلر یک افسر سواره نظام اتریشی - مجارستانی است که در یک شهر مرزی در امتداد مرز مجارستان حضور دارد. این افسر که جوانی بیست و پنج ساله است از طرف یکی از ثروتمندان محلی به یک میهمانی دعوت می‌شود. شخصیت اصلی رمان فرار به جنگ (Beware of Pity) نیز که این دعوت را فرصتی برای فرار از فضای خشن پادگان ارزیابی می‌کند، آن را می‌پذیرد. هوف میلر که جوان و بی‌تجربه است در میهمانی دختر جوان و زیبای میزبان را به رقص دعوت می‌کند و در آن لحظه متوجه می‌شود که این دختر به دلیل داشتن یک بیماری هولناک فلج شده است.

این اشتباه کوچک باعث می‌شود هوف میلر احساس ترحم پیدا کند و تلاش نماید با ابراز علاقه‌ی دروغین دخترک به زندگی امیدوار شود. او حتی پا را فراتر می‌گذارد و به دختر در صورت تداوم درمان قول ازدواج می‌دهد اما... .

اشتفان تسوایگ (Stefan Zweig) در این رمان سعی دارد شما را به درون ذهن شخصیت اصلی داستان ببرد تا بتوانید با تردیدها و نگرانی‌های یک جوان اروپایی در اوایل قرن بیستم میلادی آشنا شوید. این کتاب از لحاظ روانشناسی ارزش بسیار زیادی دارد و حتی شخصی مانند زیگموند فروید نیز آن را تحسین کرده است.

نکوداشت‌های کتاب فرار به جنگ:

- این کتاب توسط خوانندگان بسیاری از جمله فروید، انیشتین و... مورد تحسین قرار گرفته است. (The New York Times)

- رمان فرار به جنگ بسیار چشمگیر است؛ توانایی‌های نویسندگی اشتفان تسوایگ باعث می‌شود احساسات مختلفی نسبت شخصیت‌های داستان پیدا کنید و فقط یک نویسنده با حساسیت بالا می‌تواند این کار را انجام دهد. (Sunday Telegraph)

- تشریح کاملاً بی‌قید و شرط از مفاسد ترحم کاذب! اشتفان تسوایگ این داستان را به خدمت می‌گیرد و شما را با دروغ‌های بزرگ، پنهانکاری و عواقب آن آشنا می‌سازد. (The New York Sun)

کتاب فرار به جنگ مناسب چه کسانی است؟

اگر به رمان‌های احساسی، روانشناسانه و عاشقانه علاقه دارید، این کتاب شما را مجذود خود می‌کند.

با اشتفان تسوایگ بیشتر آشنا شویم:

این نویسنده‌ی معروف آلمانی زبان در سال 1881 در کشور اتریش به دنیا آمد. او رشته‌ی فلسفه از دانشگاه وین را برای ادامه تحصیل انتخاب کرد و تا مقطع دکتری ادامه داد. اشتفان در دهه‌ی بیست و سی میلادی به خاطر داستان‌هایش به شهرت بسیاری دست یافت و امروزه نیز در میان آلمانی زبان‌ها محبوبیت چشمگیری دارد. تسوایگ از نظر گرایش سیاسی بسیار صلح‌طلب محسوب می‌شد و با قدرت گرفتن هیتلر، از اتریش به انگلستان مهاجرت کرد اما باز هم رنگ آرامش را ندید.

آثار او در سال 1935 در فهرست کتاب‌های سوزاندنی و ممنوعه‌ی رایش سوم قرار گرفت. در سال 1939 پس از شروع جنگ جهانی دوم و آغاز نابودی اروپا به برزیل مهاجرت کرد و در پتروپولیس در حوالی ریودوژانیرو سکنا گزید. در شب 22 فوریه 1942 به علت ناامیدی مطلق از جنگ جهانی و نگرانی از قدرت رو به افزایش حکومت هیتلری به همراه همسرش دست به خودکشی زد و به زندگی خود پایان داد. در نامه‌ی خداحافظی دلیل این اقدام را نابودی میهن معنوی‌اش اروپا و تحلیل قوا به واسطه‌ی دربه‌دریِ طولانی، بدون داشتن وطنی مشخص اعلام کرد. این تصمیم مورد پذیرش تمامِ روشنفکران آن زمان واقع نشد. بسیاری او را مظهر و نماد مقاومت در برابر حکومت هیتلری در تبعید می‌دانستند. از جمله افرادی که وی با آن‌ها به تبادل افکار و نظریات می‌پرداخت می‌توان به زیگموند فروید و توماس مان اشاره کرد. تسوایگ زندگی‌نامه‌ی چهره‌های تاریخی و بزرگان بسیاری را نوشته است و میان آن‌ها می‌توان مواردی مانند بالزاک، ماری آنتوانت، ماژلان، ماکسیم گورکی، فروید، ماری استوارت و ژوزف فوشه ذکر کرد.

در بخشی از کتاب فرار به جنگ می‌خوانیم:

این همان حماقتی بود که تمام ماجرا از آن آغاز شد. حالا که من با دلداری به خود با عینک بُعد زمان به آن رخداد می‌نگرم، در می‌یابم که بی چون و چرای غیر عمد به سوی این سوء تفاهم سُر خوردم، حتی ممکن است برای عاقل‌ترین و با تجربه‌ترین افراد این «گاف» که دختر افلیجی را به رقص دعوت کنند، اتفاق بیفتد.

اما در آن هنگام و در بطن ماجرا، احساس کردم که احمقی غیر قابل شفا و یا آدمی دست و پا چلفتی یا حتی بزهکار هستم. احساس می‌کردم که کودک بی گناهی را شلاق زده‌ام. تمام این‌ها می‌توانست با درایت و شم مدیریت بحران اصلاح شود اما بدبختانه همه چیز را به صورت غیر قابل برگشت با فرار بزدلانه و مجرم گونه‌ام بدون عذر خواهی خراب کرده بودم.

این موضوع زمانی که جلوی قصر اولین باد سرد به سرم وزید برایم مشخص شد. علاقه‌ای ندارم که حالات و شرایط روحی‌ام، زمانی که جلوی کاخ ایستاده بودم را توصیف کنم.

موزیک درونِ خانه درخشان، خاموش شد. احتمالاً نوازندگان استراحتی داده بودند، اما در احساس گناه کامل خیال می‌کردم به خاطر من رقص قطع شده، همه میهمانان به گوشه اندرونی کوچک اتاق هجوم آورده تا دخترک گریان را تسلی دهند. تمام میهمانان: مردان، زنان و دختران با نفرت و انزجار از مردک بی وجدانی که از دختر بیچاره معلول تقاضای رقص کرده و پس از انجام شوخی مسخره‌اش بزدلانه فرار را بر قرار ترجیح داده، به سوی در قفل شده اتاق شتافته‌اند. سرم خیس عرق شد و سرمای عرق سرد را زیر کلاهم حس می‌کردم. فردا همه درباره‌ی ضایع شدنم داستان‌ها ساخته و لطیفه‌ها نقل خواهند کرد.