بله
عبدالله مصلحی، عظیم صلاحی کجور و حسین منفرد در کتاب روانشناسی ورزشی (راهنمای مربیان و ورزشکاران)، سعی دارند به شکلی ساده، روان و کاربردی به شما بگویند که چطور و با استفاده از چه تکنیک‌های روانی می‌توان عملکرد ورزشکاران را بهبود بخشید.
درباره کتاب روانشناسی ورزشی (راهنمای مربیان و ورزشکاران):
امروزه اهمیت و ضرورت ورزش بر کسی پوشیده نیست و تقریبا همگان به اثرات جسمی، روانی، اجتماعی، اقتصادی و بین‌المللی آن آگاه هستند. همه ما مثال‌های زیادی را به یاد داریم که ورزشکار یا تیم ورزشی گمنام یا با تجربه و امکانات کمتر بر نام‌آوران آن رشته پیروز شدند. این نتایج غیرمنتظره در ورزش که جذابیت‌ها و هیجانات زیادی را به دنبال خود می‌آورند، علت‌های گوناگونی دارند که بدون شک یکی از مهم‌ترین آن‌ها، مربوط به جنبه‌های روانی ورزشکاران است.
همانطور که کاربرد یافته‌های علوم پزشکی در ورزش از عوارض جانبی جسمی آن می‌تواند پیشگیری نماید، کاربرد اصول و یافته‌های روانشناسی در ورزش نیز علاوه بر ترغیب افراد به ورزش، می‌تواند از عوارض روانی آن به ویژه در سطح قهرمانی جلوگیری کند و عملکرد ورزشکاران را به سطح بهینه نزدیک‌تر نماید.
پرسش‌های زیادی در این زمینه هستند که در کتاب روانشناسی ورزشی (راهنمای مربیان و ورزشکاران) به آن‌ها پرداخته می‌شود؛ نظیر اینکه چه راهکارهای روانی برای بهبود عملکرد ورزشکاران وجود دارد؟ برای کنترل و به خدمت گرفتن اضطراب چه اقداماتی می‌توان انجام داد؟ آیا اضطراب همیشه مخرب است؟ چرا بسیاری از ورزشکاران با استعداد و کوشا ناگهان فعالیت ورزشی خود را ر‌ها می‌کنند؟ آگاهی از ابعاد و تعهد به هدفگذاری و عوارض جانبی آن در ورزش چگونه به ورزشکاران کمک می‌کند؟ خودکارآمدی و اعتماد به نفس چگونه تقویت می‌شود؟
آثار مفید دیگری در زمینه روانشناسی ورزش در کشور منتشر شده، اما تفاوت این کتاب با آن‌ها، علاوه بر تازگی مطالب آن، تأکید فراوانش بر کاربردی بودن و قابلیت فهم بالای آن است.
کتاب روانشناسی ورزشی (راهنمای مربیان و ورزشکاران) مناسب چه کسانی است؟
مطالعه این کتاب به دانشجویان کارشناسی، کارشناسی ارشد و همچنین اساتید روانشناسی و علوم ورزشی، مربیان، ورزشکاران و علاقمندان به این حیطه توصیه می‌شود.
جملات برگزیده‌ی کتاب روانشناسی ورزشی (راهنمای مربیان و ورزشکاران):
- انگیزش کلید انجام هر کاری است.
- خودباوری ارزشمندترین مدالیست که به خود می‌دهیم و اعتماد به دیگران، گران‌بهاترین مدال است.
- پیروزی در مسابقه لذت بخش است، اما شکست نیز غیرقابل جبران نیست فرصت برای جبران وجود دارد و حتی شکست موجب انگیزه فرد برای تلاش بیشتر و تمرین بیشتر است.
- تمرکز و توجه در قالب مترادف به کار می‌روند در صورتی که این دو با هم متفاوت هستند.
- کاری که باید انجام شود کنار آمدن با استرس و کنترل آن است. حذف استرس نه تنها بی‌معنی، بلکه مضر هم هست.
- ورزشکاران عامل فشار‌های روحی خود را بیشتر، ترس از شکست یا مورد قضاوت قرار گرفتن از طرف دیگران می‌دانند. این فشار‌ها باعث اضطراب می‌شوند که شکست را در بر خواهد داشت.
در بخشی از کتاب روانشناسی ورزشی (راهنمای مربیان و ورزشکاران) می‌خوانیم:
خشم و غضب نقطه مقابل حلم و بردباری است. انسانی که بر نفس خویش مسلط نباشد گاه چنین صفت ناشایستی در او ظهور می‌کند. در برخی موارد این خشم و غضب چنان فرد را از حالت عادی خارج می‌سازد که وی دیوانه‌وار مرتکب اعمالی ناشایست و خلاف عرف و آداب می‌گردد. جوان ورزشکار به هنگام مواجهه با چنین حالتی می‌بایست خود را از معرکه خشم بیرون اندازد چرا که ثمره و نتیجه خشم چیزی جز پشیمانی نخواهد بود. شکست و ناکامی در مسابقات، بی‌توجهی، رفتار ناشایست و غیر عادلانه دیگران نیز می‌بایست ورزشکار را به خشم وا دارد چرا که اصولاً ورزش تمرین دهنده فرو خوری خشم و تسلط بر نفش خویشتن است.
ورزشکار تربیت شده در میدان مسابقه و در حالی که در شرایط بحرانی قرار دارد می‌آموزد که در برابر حرکات شدید و یا خطا و حتی اهانت آمیز بازیکن مقابل، تماشاچیان و یا احیاناً قضاوت اشتباه و حتی مغرضانه داور مسابقه خشم خود را فرو دهد و به آرامش درونی برسد. این صفت ناشایست گاه در نتیجه رسوخ در جان آدمی به حسن ناپسند انتقام جویی مبدل می‌شود که می‌بایست از آثار سوء آن بشدت دوری کرد. به هر حال تمرین و ممارست در ورزش به طور طبیعی انسان را خویشتن دار می‌کند و به وی می‌آموزد که به جای انتقام جویی کار احسن را انجام دهد که آن کار بی‌شک جبران کننده و بهترین برای طرف مقابل خواهد بود.
