کتاب مربیگری بسکتبال: ویژه سطح 3 دوره مربیگری بسکتبال نوجوانان و جوانان

کتاب مربیگری بسکتبال: ویژه سطح 3 دوره مربیگری بسکتبال نوجوانان و جوانان نوشتۀ مهران آتشی و سیده فریده هادوی، مهارت‌های پایه‌ای و بنیادین برای تبدیل شدن به یک مربی بسکتبال حرفه‌ای را شرح می‌دهد.

دربارۀ کتاب مربیگری بسکتبال:

در طرح بلندمدت پرورش مربیان فدراسیون بسکتبال جمهوری اسلامی ایران کلاس‌های مربیگری درجۀ 3، شامل 40 ساعت کلاس‌های نظری در قالب 9 درس و 60 ساعت کلاس‌های عملی است. کتاب درجۀ 3 مربیگری، شامل محتوای آموزشی مهارت‌های بنیادی با رویکرد بسکتبال، مهارت‌های پایۀ بسکتبال، مهارت‌های تهاجمی، مهارت‌های تدافعی و انتقال حمله و دفاع است.

پیشرفت روزافزون علوم ورزشی در جهان و گسترش ورزش قهرمانی و حرفه‌ای باعث شده ورزش به عنوان پدیده‌ای اقتصادی، فرهنگی و صنعتی در جوامع مطرح شود. ورزش به عنوان یکی از پایه‌های اصلی سلامت جامعه محدوده فعالیت خود را از حوزه سلامت به سایر حوزه‌های کلیدی و زیربنایی جوامع باز کرده و بر این اساس به یکی از شاخصه‌های توسعه‌یافتگی تبدیل شده است.

در این میان آموزش به عنوان اصلی‌ترین رکن پیشرفت ورزش در جوامع، مهم‌ترین نقش را در توسعه سایر ابعاد نیز ایفا می‌کند و مجموعه تلاش‌های صورت گرفته در مسیر توسعه بسکتبال نیز بخش عمده‌ای از این راه است.

امروزه رشد و تکامل فزاینده امر ورزش به طور اعم و بازی زیبای بسکتبال بالاخص در ابعاد قهرمانی و حرفه‌ای و لزوم همگانی شدن آن در سراسر جهان، استفاده علمی در کتب آموزشی را الزام‌آور کرده است.

ورزش دانشگاهی بسکتبال، از رشته‌های ورزشی‌ای به شمار می‌رود که موفقیت در آن نه فقط تحت تأثیر نحوۀ اجرای فنون فردی و گروهی است، بلکه به عوامل مختلف علمی بستگی دارد.

کتاب مربیگری بسکتبال برای چه کسانی مناسب است؟

کتاب حاضر برای کسانی که به این ورزش می‌پردازند و افرادی که قصد دارند دوره مربیگری بسکتبال و به‌ویژه سطح 3 دوره مربیگری نوجوانان و جوانان را طی کنند، بسیار سودمند و مفید است.

در بخشی از کتاب مربیگری بسکتبال می‌خوانیم:

هر بازیکنی، بدون توجه به اندازه بدنی خود، می‌تواند یک ریباندکننده مؤثر باشد و این یک اصل اساسی است که هر بازیکن جوان باید از آن آگاهی داشته باشد.

برخلاف کسب امتیاز که توسط یک نفر انجام انجام می‌شود، شانس ریباند کردن هر توپی که گل نشود، برای هر 10 بازیکن درون زمین وجود دارد؛ بنابراین تمامی بازیکنان نه تنها باید برای ریباند تلاش کنند، بلکه باید از ریباند کردن بازیکنان تیم مقابل نیز ممانعت کنند. هر بازیکن مسئول از کار انداختن بازیکن مقابل خود است. علاوه بر نکات اساسی در تکنیک ریباند، مهم‌ترین مسئله‌ای که باید به آن تأکید داشت، ایجاد انگیزه برای به دست آوردن توپ با تکنیک ریباند است.

ریباند کردن از زمانی که توپ از دست پرتاب‌کننده رها می‌شود، شروع می‌شود نه از زمانی که توپ به حلقه می‌خورد. به محض رها شدن توپ از دست پرتاب‌کننده، مدافع با انجام دادن باکس اوت مسیر مهاجم مستقیم خود به سمت حلقه را سد می‌کند: تماس با مهاجم، آرنج‌های باز کنار بدن (دست‌ها بالا یا پایین)، زانوهای خمیده و پاهای بازتر از عرض شانه‌ها (مانند حالت نشسته).