کتاب سرپرستی و مدیریت در ورزش

کتاب سرپرستی و مدیریت در ورزش نوشته‌ی علی فهیمی نژاد و بهزاد دیوکان به مباحثی چون سرپرستی و مدیریت عمومی، سرپرستی و مدیریت مسابقات و کاروان‌های ورزشی، سرپرستی و مدیریت اردوهای ورزشی و... می‌پردازد.

اغلب مدیران در عمل، هنوز به دانش مدیریت آنگونه که باید اعتقاد ندارند، شاید به این باور نرسیده‌اند که مدیریت یک رشته‌ی علمی و کاملا حرفه‌ای دانش‌محور است و دیگر اعمال مدیریت تنها نیازمند عقل و تجربه‌ی محض نیست و به دانشی کاملا مختص به خود نیاز دارد.

این کتاب با توجه به فصل‌بندی‌های صورت‌گرفته، گام‌های مثبتی در جهت توسعه علم ورزش برمی‌دارد و اطلاعاتی که برای آماده‌سازی، اعزام و بازگشت از مسابقات و اردوهای ورزشی مورد نیاز است را در اختیارتان قرار می‌دهد. کتاب سرپرستی و مدیریت در ورزش (Supervision and Management in Sport) مجموعا دارای پنج بخش اصلی است که در سه بخش اول به مباحثی مانند اصول مدیریتی و سرپرستی، انگیزش و رهبری، برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری، شرح وظایف کمیته‌های برگزاری مسابقات ورزشی، مدیریت بحران و ... پرداخته است. در دو بخش انتهایی نیز برخی آیین نامه‌ها و بخش‌نامه‌هایی که می‌تواند در برگزاری یا شرکت در مسابقات ورزشی کاربرد داشته باشد و همچنین اسامی سازمان‌ها، فدراسیون‌ها و... مورد نیاز سرپرستان ورزشی، ارائه شده است.

کتاب سرپرستی و مدیریت در ورزش به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

مطالعه این کتاب برای کلیه مدیران سازمان‌های ورزشی، اساتید و دانشجویان رشته تربیت بدنی و علوم ورزشی سودمند و کاربردی است.

در بخشی از کتاب سرپرستی و مدیریت در ورزش می‌خوانیم:

مدیریت بحران مدیریت بحران ناظر بر پنچ مقوله‌ی «سازماندهی»، «ارتباطات»، «تصمیم‌گیری»، «شناخت عوامل بحران» و طراحی» است. کنترل بحران در مواقعی که سازماندهی نیروهای مقابله کننده با بحران بیشتر باشد، آسان‌تر است. مدیریت بحران فرآیند برنامه‌ریزی و عملکرد می‌باشد. که با مشاهده سیستماتیک بحران‌ها و تجزیه و تحلیل آن‌ها در جستجوی یافتن ابزاری است که به وسیله‌ی آن بتوان از بروز بحران‌ها پیش گیری نموده و یا در صورت بروز آن در خصوص کاهش اثرات، آمادگی لازم، امدادرسانی سریع و بهبودی اوضاع سازمان اقدام نمود. هر اندازه میزان ارتباطات بین ارگان‌های مقابله کننده با بحران بیشتر باشد مدیریت بحران از کارایی بیشتری برخوردار خواهد بود.

سرعت تصمیم‌گیری نیز در مدیریت بحران از اهمیت بسیاری برخوردار است. در واقع بین سرعت تصمیم‌گیری و سرعت کنترل بحران ارتباط مستقیم وجود دارد به بیان دیگر هر اندازه سرعت تصمیم گیری از سوی مدیریت بحران بیشتر باشد، سرعت کنترل بحران نیز بیشتر خواهد بود. مسأله اصلی در مدیریت بحران، چگونگی سنجش فوریت و اولویت «تهدید» است. در سنجش، طبقه‌بندی و تشخیص اولویت و فوریت تهدید عوامل بسیاری تأثیرگذار هستند. زمان تهدید، مکان و شدت تهدید، توان و قدرت تهدید، عامل تهدید عمق و دامنه‌ی تهدید، نوع تهدید، هدف مورد آماج تهدید و ابزار تهدید از مهم‌ترین این عوامل هستند.