کتاب آواز کافه غم بار

از کتاب آواز کافه غم بار به عنوان بهترین اثر کارسون مک کالرز یاد می‌شود. این رمان کوتاه تمام ویژگی‌های ژانر گوتیک را در خود دارد و داستان پیردختری را می‌گوید که در یک شهر کوچک و منزوی در جنوب آمریکا زندگی می‌کند و درگیر مثلث عشقی پیچیده و عجیبی می‌‌شود.

معرفی کتاب آواز کافه‌ی غم‌بار:

رمان کوتاه آواز کافه غم‌ بار (The Ballad of the Sad Café) به چند دلیل قابل توجه است؛ یکی این‌که کتاب حاضر تعداد زیادی شخصیت‌ عجیب دارد که ساکن آبادی دلگیری هستند و ماجراهای جالبی را رقم می‌زنند و قطعاً مورد دوم مؤخره‌ی معماگونه‌ی «دوازده مرد فانی» به شمار می‌آید که در نگاه نخست به نظر می‌رسد لحظه‌ی آخر به ذهن نویسنده رسیده است. پیرنگ تکان دهنده و مثلث عشقی عجیب نیز بسیار جالب توجه است. در ظاهر امر، زاویه‌ی دید روایت آواز کافه‌ی غم‌بار دانای کل است اما با دخالت‌های گاه ‌و بی‌گاه کارسون مک کالرز (Carson McCullers)، دائماً بازی‌های سرنوشت را به یاد شما می‌آورد.

خلاصه داستان کتاب کافه‌ی غم‌ بار:

اهالی شهر، میس ‌آملیا را زنی حسابگر می‌دانند که هرگز بدون دلیل کاری انجام نمی‌دهد. این زن روزی مرد غریبه‌ و گوژپشتی را به خانه‌ی خود می‌برد که خود را پسرخاله‌ی آملیا معرفی می‌کند. در شهر شایعاتی شکل گرفت که گویا آملیا می‌خواهد چمدان مرد را تصاحب کند. وقتی شایعات به اوج خود رسید، گروهی متشکل از هشت مرد به مغازه او می‌آیند و بیرون منتظر می‌مانند که ببینند چه اتفاقی رخ می‌دهد. سرانجام، آن‌ها یک باره وارد فروشگاه می‌شوند و مبهوت می‌مانند! در کمال تعجب آملیا با نوشیدنی از آن‌ها استقبال می‌کند، کاری هیچ‌وقت نکرده بود. تاکنون دیده نشده بود که میس آملیا به اندازه‌ی کافی مهمان‌نواز باشد و اجازه دهد کسی در خانه‌اش نوشیدنی بخورد. این آغازی برای کافه‌ی آملیا محسوب می‌شود. او و پسرخاله‌اش رسم جدیدی را در شهر به وجود می‌آورند و مردم عصر هر یکشنبه تا نیمه شب در داخل کافه جمع می‌شوند و... .

اقتباس از کتاب کافه آواز غم بار:

در سال 1991 فیلمی با همین نام و به کارگردانی سیمون کالو ساخته شد. این کارگردان به خوبی در انتقال حال و هوای این رمان موفق عمل کرده است.

مطالعه‌ی کتاب کافه آواز غم بار به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

این کتاب با توجه به داستان متفاوتی که دارد برای تمامی علاقه‌مندان به آثار داستانی تجربه‌ی جذاب و جدیدی خواهد بود.

جملات برگزیده کتاب کافه آواز غم بار:

- عجیب‌و‌غریب‌ترین آدم‌ها هم می‌توانند محرکی برای عشق باشند.
- دوست داشت به مشکلاتی فکر کند که سال‌ها ذهنش درگیرشان بود و همچنان لاینحل باقی مانده بودند.
- این چه‌جور دسته‌ای است که چنین موسیقی‌ای می‌آفریند؟ فقط دوازده مرد فانی‌اند، هفت سیاه‌پوست و پنج پسر سفیدپوست از همین حوالی. فقط دوازده مرد فانی که باهم‌اند.

در بخشی از کتاب کافه آواز غم بار:

حالا می‌شود گفت همۀ این رفتارها توضیحی دارد. حالا دیگر وقت حرف ‌زدن از عشق رسیده است، چرا که میس آملیا عاشق پسرخاله لایمون بود. این را دیگر همه می‌دانستند. آن‌ها با‌هم زیر یک سقف زندگی می‌کردند و هیچ‌وقت جدا از هم دیده نمی‌شدند. به همین خاطر، از نظر خانم مک‌فیل، زنی پیر با دماغی پر از زگیل که نخود هر آش است و مدام اثاثیۀ خانه‌اش را از این‌ور اتاق به آن‌ورش می‌بَرد، بله از نظر او و از نظر عده‌ای دیگر، زندگی این دو خارج از عرف بود. اگر نسبتی فامیلی هم با‌هم داشتند، صرفاً خاله‌زاده یا چیزی مثل آن بودند؛ و حتی این را هم نمی‌شد ثابت کرد. میس آملیا آدم پرزوری بود که بو‌یی از ظرافت نبرده بود، با قدی که از صد و هشتاد سانتی‌متر هم بیشتر بود؛ پسرخاله لایمون هم گوژ‌پشتی بود قدکوتاه و مردنی که فوقِ فوقش تا کمر میس آملیا می‌رسید. اما این وضعیت برای خانم مک‌فیل و هم‌پالکی‌هایش خیلی هم خوب بود، چون آن‌ها و امثال آن‌ها از پیوندهایی به ‌وجد می‌آیند که نامتناسب و رقت‌انگیزند. پس از آن‌ها بگذریم. آدم‌خوب‌ها فکر می‌کردند که، اگر آن دو با‌هم رابطه دارند، فقط به خودشان و خدایشان مربوط است. همۀ آدم‌های عاقل بر سر این فرض با ‌هم توافق داشتند؛ و جوابشان ساده و سرراست بود. پس این عشق چطور چیزی بود؟

قبل از هر چیز، عشق تجربه‌ای است مشترک میان دو نفر، اما این موضوع به این معنا نیست که هر‌دو طرف تجربه‌ای مشابه را از سر می‌گذرانند. یکی عاشق است و دیگری معشوق، اما از دو دیار متفاوت. بیشتر وقت‌ها معشوق صرفاً محرکی‌ است برای اندوختهٔ عشقی که از مدت‌ها قبل به آرامی در دل عاشق انباشت ‌شده است؛ و هر عاشقی یک‌جورهایی به این مسئله آگاه است.