کتاب آختامار

کتاب آختامار نوشته‌ی آزیتا رضایی همامی، مجموعه‌ای از شش داستان کوتاه است که با روایتی فراموش نشدنی به زندگی انسان‌ها و خاطرات گذشته می‌پردازد. داستان‌های این مجموعه‌ی خواندنی در شما احساسات متفاوتی را بیدار می‌کند و تجربه‌ای جذاب را رقم می‌زند.

تمامی انسان‌ها خاطراتی دارند که به دلیل زندگی گروهی به وجود آمده است و این خاطرات چیزی نیست که بتوانید از آن فرار کنید. خاطره همواره به عنوان خاطره در یادتان باقی می‌ماند. شما معمولاً، بارها و بارها خاطرات شیرین و خوش را برای خود مرور می‌نمایید. حتی از این‌که خاطره‌ی خود را برای چندمین دفعه تعریف کنید، خسته نمی‌شوید.

در مقابل بسیاری از افراد هستند که تلاش می‌کنند از خاطرات بد زندگی خود فرار کنند و حتی در تلاشند تا آن را بی‌اهمیت جلوه دهند. در حقیقت تا به امروز علم روانشناسی هم نتوانسته است به طور کامل موفق به حذف تمامی خاطرات تلخ شود. گاهی اوقات هم دیده می‌شود که انسان‌ها سعی می‌کنند دیگران را مقصر برخی اتفاقات ناخوشایند زندگی‌شان نشان دهند. هر چند در بیشتر موارد با مقصر نشان دادن دیگران هم نمی‌توان از سیاهی و آزار برخی از خاطرات گریخت؛ چرا که خاطرات تلخ وقتی بفهمند تا چه حد ترسناک هستند و دیگران از آن‌ها می‌گریزند، نیرومندتر می‌شوند و همه‌ی آرامش شما را به ناامنی تبدیل می‌کنند.

شاید اگر در قدم نخست این حقیقت را بپذیرید که نمی‌توانید خاطرات سیاه را از بین ببرید یا از آن‌ها فرار کنید، اتفاق مثبتی در زندگی شما رخ دهد. بهتر است به جای فرار، تلاش کنید این خاطرات را درک کنید و آن‌ها را بپذیرید.

خاطرات محور اصلی داستان‌های آختامار هستند و آزیتا رضایی همامی با قلمی قدرتمند به زندگی انسان‌هایی می‌پردازد که گذشته را همچون کوله‌باری با خود به این سو و آن سو می‌برند. قدم زدن‌های طولانی در محله‌های قدیمی، حسرت گذشته‌های دور و ... از ویژگی‌های مشترک شخصیت‌های این کتاب هستند. کنار آمدن با خاطرات تلخ و بد، سخت است ولی غیرممکن نیست. نویسنده در این کتاب به شما کمک می‌کند تا درک عمیق‌تری نسبت به این موضوع پیدا کنید.

جملات برگزیده کتاب آختامار:

- همه واقعیت‌های زندگی، بعد از اولین دروغ بشر به نظر مشکوک میان.
- شاید حالا که شهر پر از کافه‌های آرمانی زمان جوانی‌ام شده بهترین زمان برای نویسنده شدن باشه!
- گاهی درزندگی وقتی مسیری رو با برنامه ریزی دقیق انتخاب میکنیم ناخواسته سر از جای دیگه‌ای در میاریم.

در بخشی از کتاب آختامار می‌خوانیم:

تقریباً چند هفته‌ای است که با مرور همه خاطرات تلخ زندگی مشترک سعی در بایگانی کردن آن در نقطه کور ذهنم کردم. من همیشه از همهِ آن خاطرات تلخ فرار می‌کردم ولی این بار با مرور کردن هرچند سخت همه آن خاطرات، ابتدا به واقع پذیرفتم که آن‌ها وجود داشتند و فرار کردن از آن‌ها باعث از بین رفتنشان نمی‌شود. این بار برخلاف همه سال‌هایی که گذشت با همه آن خاطرات کنار آمدم و دیگر منکر همه اشتباهی که در زندگی مشترک از انتخاب تا تحمل خیلی چیزها داشتم، نشدم. شاید چند روز اول خیلی سخت بود ولی از هفته سوم احساس سبکی زیادی همه وجودم را آن گونه فرا گرفته بود که باورش برای خودم هم عجیب بود. اصلاً چرا می‌بایست خاطرات همه روزهای کودکی و جوانی‌ام را فدای چند سال زندگی مشترک تلخ و ناکام بکنم؟ اگر خاطراتی باید به بایگانی راکد ذهنم سپرده می‌شد فقط چند سال خاطره تلخ زندگی مشترک بود و بس.

هیچکس حتی خودم قادر به از بین بردن بیش از بیست سال خاطرات خوش محله و خیابان باریک خانه پدری نبودند و نیستند. تفکیک خاطرات تلخ و شیرین یک مکان در زمان‌های مختلف شاید خیلی کار دشواری به نظر برسد ولی من سعی کردم و با هر سختی توانستم خاطرات تلخ آن سال‌ها را برای همیشه در قسمتی تاریک از ذهنم، راکد بگذارم.