کتاب سیاست خارجی آمریکا نسبت به موقعیت هژمونیک در شرق آسیا

کتاب سیاست خارجی آمریکا نسبت به موقعیت هژمونیک در شرق آسیا نوشته‌ی جواد همتی، به روابط خارجی بین چین و آمریکا و مناسبات سیاسی و اقتصادی آنان می‌پردازد.

درباره‌ی کتاب سیاست خارجی آمریکا نسبت به موقعیت هژمونیک در شرق آسیا:

آمریکا از سال 1991 تاکنون با هر کشوری که در عرصه‌ی منطقه‌ای و جهانی منافعش را به خطر انداخته و قدرتش را به چالش کشیده از طرق مختلف مقابله کرده است. واکنش این کشور در سال‌های اخیر در قبال افزایش قدرت اقتصادی، سیاسی و نظامی چین نیز (و البته با راهبردی جدید) و به مدد موازنه‌ی نرم گویای همین مسئله است. آمریکا در سال‌های اخیر با توجه به شرایط خاص حاکم بر نظام بین‌الملل در هزاره‌ی سوم میلادی و محیط متفاوت آن نسبت به نظام دوقطبی و جنگ سرد، آغاز جنگ‌های فرسایشی در عراق و افغانستان و اِعمال سیاست‌های هزینه در نقاط مختلف جهان و نیز با توجه به بحران اقتصادی در این کشور درصدد بوده است با راهبردی متفاوت، کم‌هزینه ولی مؤثر و از طریق مواجهه و برخورد غیرمستقیم از سلطه‌ی سیاسی و نظامی چین و فرامنطقه‌ای شدن قدرت آن جلوگیری کند.

آمریکا در سال‌های اخیر چهار راهبرد بسیار مهم، کم‌هزینه و مؤثر برای دستیابی به هدف مذکور را در پیش گرفته است. اولین راهبرد این کشور برقراری روابط گسترده‌ی نظامی، امنیتی و انجام رزمایش‌های متعدد با کشورهای پیرامونی چین از جمله: ژاپن، هند، استرالیا، اندونزی، ویتنام، کره جنوبی، فیلیپین و دیگر متحدانش در شرق و جنوب شرق آسیا است، تا بدین وسیله از یک سو این کشورها را به خود متعهد و از سوی دیگر از ایجاد اتحاد و انعقاد پیمان‌های امنیتی و نظامی این کشورها با چین جلوگیری کند و این کشور را در منطقه‌ی آسیا و پاسیفیک در انزوا قرار دهد و با نفوذ در کشورهای همسایه چین، جایگاه راهبردی آن قدرت تهدیدکننده را در این منطقه تنزل بخشد.

کتاب سیاست خارجی آمریکا نسبت به موقعیت هژمونیک در شرق آسیا برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب به علاقه‌مندان، محققان و دانشجویان حوزه‌ی علوم سیاسی به‌ویژه در سطح بین‌الملل پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب سیاست خارجی آمریکا نسبت به موقعیت هژمونیک در شرق آسیا می‌خوانیم:

هنری کیسینجر، از اندیشمندان روابط بین‌الملل در عصر ما و وزیر خارجه ایالات متحده آمریکا در دوران ریاست جمهوری نیکسون، معتقد است که حفظ بقا و امنیت یک کشور مهم‌ترین و اولین و آخرین دغدغه هر دولت است که نه می‌توان در مورد آن توافق نمود و نه می‌توان آن را به خطر انداخت. بدین ترتیب، رویه و عملکرد دولت‌ها و سران کشورها ممکن است به گونه‌ای متفاوت نمود عملی پیدا کند و حتی به مسئولیت حفظ بقا و امنیت آن‌ها رنگ و لعاب اخلاقی داده شود، در میان واقع‌گرایان، اخیراً این موضوع که هدف دولت‌ها کسب امنیت یا قدرت است، منجر به شکل‌گیری دو گرایش و دیدگاه شده است که پیامدهای مهمی بر چگونگی نگرش‌ها نسبت به آینده امنیت و همکاری‌های بین‌المللی در پی خواهد داشت.

یک گرایش واقع‌گرایان دفاعی را شامل می‌شود. افرادی مانند والتز را می‌توان در این حوزه از واقع‌گرایی قرار داد، واقع‌گرایان دفاعی معتقدند، دولت‌ها امنیت را هدف اصلی خود می‌دانند و بر اساس این هدف در پی کسب قدرت به میزانی هستند که امنیت و بقای آنان را تضمین سازد. بر اساس این رویکرد، دولت‌ها بازیگران دفاعی قلمداد می‌شوند و دنبال به حداکثر رساندن قدرت خود نمی‌باشند. به ویژه زمانی که این گونه عملکرد آن‌ها (یعنی زمانی که دولت‌ها به دنبال به حداکثر رساندن قدرت خود هستند) به معنی به خطر انداخدن امنیت آن‌ها باشد. واقع‌گرایان دفاعی بر اساس دیدگاه بقا، معتقدند که وضعیت موجود در عرصه قدرت، رقابت برای کسب قدرت را کاهش می‌دهد. گرایش دوم که نقطه مقابل واقع‌گرایان دفاعی قرار می‌گیرد، به واقع‌گرایان تهاجمی مربوط می‌شود. واقع‌گرایی تهاجمی از سوی جان میرشایمر ارائه شده و این اعتقاد را بیان می‌کند که هدف نهایی همه دولت‌ها این است که به جایگاه هژمونیک در نظام بین‌الملل دست یابند.