کتاب گلبو

افسانه گل پرور مفرد در کتاب گلبو با بیانی ساده و روان سرگذشت دختری به نام گلبو را روایت می‌کند.

در بخشی از کتاب گلبو می‌خوانیم:

اواسط شهریور ماه، هوا اندکی خنک شد و گلبو دیگر به پدرش اجازه نمی‌داد در استخر شنا کند ولی هر روز بعد از ظهر او را برای پیاده ‌روی به بیرون از خانه می‌برد. آن‌ها با خوشحالی کمی در کوچه‌های اطراف قدم می‌زدند و ساعتی بعد برمی‌گشتند و هر دو شاد و سرحال بودند. فرزین به راحتی راه می‌رفت و جملات ساده را بر زبان می‌آورد و گرچه حرف زدنش بیشتر شبیه یک روبات بود تا انسان، گلبو خوشحال بود و ته دلش خوب می‌دانست که حال پدرش روز به روز بهتر هم می‌شود.

فرزین هم که پس از مدت‌ها می‌توانست رابطه‌ای هر چند اندک با دخترش برقرار کند خرسند بود اما هر دو هنوز هم جای خالی بقیه را به شدت احساس می‌کردند. گلنوش هنوز هم گاهی با دخترش تماس می‌گرفت و جویای احوالشان بود ولی گلبو چیزی درباره بهبودی پدرش به او نگفته بود چون با بی‌صبری و هیجان در انتظار روزی بود که فرزین مانند سابق حرف بزند و به خودش می‌گفت آن روز بهترین و شادترین روز عمرم خواهد بود و برای دیدن چهره‌های متعجب و حیرت زده آن‌ها لحظه ‌شماری می‌کرد. او خیلی دلش می‌خواست بداند پدرش هم به اندازه او دلش برای مادرش و فربد و فرهود تنگ شده یا نه اما با این ‌که فرزین دیگر می‌توانست حرف بزند، هرگز اسم همسر و پسرهایش را بر زبان نمی‌آورد و در تمام آن مدت اشاره کوچکی هم به آن‌ها نکرده بود.